Procrastinated In A Sentence Novels & Stories

“Figure it out! Porke aalis ka na ay magpapasa ka ng designs na hindi pinag-isipan? Ikaw ang magiging dahilan ng delay kapag nagkataon. Ayusin mo ang trabaho mo.” “I resign!” aniyang naubos na ang pasensya.

Natawa ako, “Of course, ako na ang nagbake niyan e! Choosy pa siya!” Kung gaano kabagal lumipas ng oras kapag wala kang ginagawa. Ganoon naman ito kabilis lumipas kapag may ginagawa ka. That's why I spent my days doing something while waiting for my due. Nakakabored naman kasi kung wala akong ibang ginagawa.

"You're a scientist. Well, an undergraduate student of science. Hindi ka dapat natu-turn-on sa isang multo." At twenty-six, Linden was intimately familiar sa konsepto ng delayed gratification. Dapat matagal na siyang gumaraduate, pero isang malaking financial collapse—dala ng naluging negosyo ng tatay niya at sunod-sunod na medical bills ang nagpuwersa sa kanyang hatakin ang emergency brake ng buhay niya. For four years, nagtrabaho siya sa back-to-back retail at waitressing shifts, habang pinapanood ang mga kabitbahay at kaklase niyang mag-master’s program or mag-asawa na agad at magkaroon ng totoong karera habang ang mga textbook niya ay inaalikabok lang.

Hindi ko lang talaga ugaling tumambay sa lalo na sa timeline ng iba. “Ang tagal kong hindi nag-open. Wala man lang mensahe. Buhay pa ako pero wala nang nakakaalala sa akin.” Naghihimutok ako habang tinitingnan ang mga messages ko. Wala man lang naligaw na kahit isang mensahe. Nag-scroll na lang ako news feed ko. Tinatamad na rin naman akong magsulat kaya magpo-procrastinate muna ako ngayon.

Napatawa ako sa pinag-iisip ko that time. "See? Sabi ko na, napapatawa pa rin kita." "Oo nga, napapatawa mo ako… pero—" "Pero?" "Pero hindi ko pa kayang magdesisyon ngayon." "That’s okay. Wala namang deadline, Sab. Ako, willing maghintay." "Ang dami mo talagang sinasabi." I said looking away, but my smile lingers. "Siyempre, kailangan convincing! Pero seryoso, Sab. One day at a time, okay? Kahit ano'ng pace mo, I’ll follow."

"Tiningnan ko lang naman, may masama ba? Isa pa, hindi ba sinabi kong mag-uusap tayo?" "Pero hindi pa ako tapos sa trabaho ko," Natawa ito, "Hindi naman kailangan literal na tapos ka na sa lahat ng trabaho mo. Akala ko ba matalino ka? Hindi naman natatapos ang trabaho Ms. Sebastian. Aalis ako mamaya dahil may appointment ako, pwede naman na mamaya mo na ituloy ang paglalaba mo. Prepare yourself, and lets talk," Anito at tumalikod na.

I murmured. "Sorry naman sa 'yong madali lang nakaka-memorize," she mumbled sarcastically. Napailing na lang ako and continued reading the reviewers I made. Sa tuwing nag-eexam ay ginagaya ko ang ginagawa ng kapatid kong si Faith. Siya mismo nagsusulat ng reviewers niya para mas madali daw maalala. Naging effective naman sa akin kaya kahit nakakapagod magsulat ay ginagawa ko na lang. At saka maaga ko namang sinisimulan lahat para maiwasan ang procrastination. Natuto na ako. Mas nami-mental block kasi ako kapag nagka-cram.

At natapos nga ang araw na ‘toh na wala akong ginawa kundi mag isip pero more likely nag- procrastinate. Even so, I am still a wife. Kaya pinaglutuan ko ulit si Aljur ng dinner at naghahanda akong ilagay ang mga niluto ko sa baonan nang nakita ko si Aljur umuwi ng maaga… Napakunot ang noo ko nang sumalubong sa ‘kin ito sa pinto, “I thought you’re gonna be late today?”

“PUTANG ina,” mahina kong pagmumura bago ko binitiwan ang mouse ng computer na nasa aking harapan. Malapit nang mag-uwian, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matapos-tapos ang ipinagagawa ni Yevhen dahil hindi ako makapag-concentrate sa trabaho.

Maingat niyang inilapag iyon sa lamesa nito at mabilis na tumalikod nang. "Cancel all your appointments tomorrow." Mabilis niyang nalingunan ulit ito. "P-pero may trabaho ako bukas," "So, then absent," Tugon nito na hindi man lang siya pinag-kaabalahang pagmasdan at patuloy lang sa binabasa sa computer nito. Hindi niya mapigilang magkuyom ng kamao sa inis. Bakit laging siya ang kailangang mag-adjust sa problema ng mga ito?