Procrastinated In A Sentence 소설 & 이야기

Mas gusto ko na lang maging busy kaysa sa kausapin si Ansel dahil nayayamot talaga ako kapag naaalala ko ang dahilan kung bakit nga ba siya busy. "Nagtext nga pala ulit si Ansel kung bakit hindi ka na naman niya matawagan.I told him you are here and were having a sleepover again" ngayon panay text na lang talaga siya sa sobrang busy niya.Tumango na lang ulit ako at inasikaso ang nasa blankong page sa huli kinailangan ko na lang ulit na i-ditch ang essay na dapat kong gawin.This is just so tiring for me.Ilang araw na akong ganito nagpa-function .I will ditch things that should be done.Hindi pwedeng mangyari sa'kin ito kailangan ko ng kumilos at tapusin ang ganitong gawain.Hindi dahil malapit

“Figure it out! Porke aalis ka na ay magpapasa ka ng designs na hindi pinag-isipan? Ikaw ang magiging dahilan ng delay kapag nagkataon. Ayusin mo ang trabaho mo.” “I resign!” aniyang naubos na ang pasensya.

Hindi ko lang talaga ugaling tumambay sa lalo na sa timeline ng iba. “Ang tagal kong hindi nag-open. Wala man lang mensahe. Buhay pa ako pero wala nang nakakaalala sa akin.” Naghihimutok ako habang tinitingnan ang mga messages ko. Wala man lang naligaw na kahit isang mensahe. Nag-scroll na lang ako news feed ko. Tinatamad na rin naman akong magsulat kaya magpo-procrastinate muna ako ngayon.

And I am so dumb not to think about it when earlier he texted me that we'll see each other! Hindi ko naman kinalimutan! In fact, I made it my motivation so I can finish things as early as possible. And, I fucking lost track of time! Kaya ngayon, pababa ako gamit ang hagdan! Hinihingal na ako, pero nasa 13th floor pa lang ako! Fuck this! I never imagined this would happen to me! This is frustrating! The thought of Psalm waiting there, probably angry and disappointed, plus the rest of the papers I bought still untouched is frustrating! It's all frustrating!

Napatawa ako sa pinag-iisip ko that time. "See? Sabi ko na, napapatawa pa rin kita." "Oo nga, napapatawa mo ako… pero—" "Pero?" "Pero hindi ko pa kayang magdesisyon ngayon." "That’s okay. Wala namang deadline, Sab. Ako, willing maghintay." "Ang dami mo talagang sinasabi." I said looking away, but my smile lingers. "Siyempre, kailangan convincing! Pero seryoso, Sab. One day at a time, okay? Kahit ano'ng pace mo, I’ll follow."

"Tiningnan ko lang naman, may masama ba? Isa pa, hindi ba sinabi kong mag-uusap tayo?" "Pero hindi pa ako tapos sa trabaho ko," Natawa ito, "Hindi naman kailangan literal na tapos ka na sa lahat ng trabaho mo. Akala ko ba matalino ka? Hindi naman natatapos ang trabaho Ms. Sebastian. Aalis ako mamaya dahil may appointment ako, pwede naman na mamaya mo na ituloy ang paglalaba mo. Prepare yourself, and lets talk," Anito at tumalikod na.

Tinungo namin ang site at bago lumabas ay tinapunan ko silang lahat ng tingin. “I’ll be back before five. Tick-tock,” sabi ko at ngumisi bago lumabas. Kilala ko silang lahat. Maliban kay Reneigh ay iisa lang ang ugali nila, they are fond of procrastinating. Their system is filled with lazy cells forming a mañana habit that is hard to get rid of. “Paano nagbago ang isip ng daddy mo?” Naramdaman ko ang pagtinging niya sa ‘kin. Nakaupo siya ngayon sa passenger’s seat habang ako naman ay nagmamaneho.

I murmured. "Sorry naman sa 'yong madali lang nakaka-memorize," she mumbled sarcastically. Napailing na lang ako and continued reading the reviewers I made. Sa tuwing nag-eexam ay ginagaya ko ang ginagawa ng kapatid kong si Faith. Siya mismo nagsusulat ng reviewers niya para mas madali daw maalala. Naging effective naman sa akin kaya kahit nakakapagod magsulat ay ginagawa ko na lang. At saka maaga ko namang sinisimulan lahat para maiwasan ang procrastination. Natuto na ako. Mas nami-mental block kasi ako kapag nagka-cram.

At natapos nga ang araw na ‘toh na wala akong ginawa kundi mag isip pero more likely nag- procrastinate. Even so, I am still a wife. Kaya pinaglutuan ko ulit si Aljur ng dinner at naghahanda akong ilagay ang mga niluto ko sa baonan nang nakita ko si Aljur umuwi ng maaga… Napakunot ang noo ko nang sumalubong sa ‘kin ito sa pinto, “I thought you’re gonna be late today?”

The quoted quote of William James, a great psychologist and philosopher adds to it It says "Sow an action and you reap a habit: sow a habit and you reap a character; sow a character and you reap a destiny." I think, I don't have a tendency to procrastinate. In fact, I called myself "Mr. Hot" on 2001 because whatever comes to my mind I would act it immediately. It would be called curiosity or venturesome. But, I reckon it's appropriate to be termed as 'time-wise'. I always spend time productively: writing, reading, artworking, planning and most of all--- daydreaming! It's true! As a matter of fact, I'm impatient-- impatient to attend, impatient to everything useless, impatient to wait till No