Procrastinated In A Sentence Novels & Stories

natatawang tugon naman ni, Alexander. Sinasabi ko na nga ba. Bakit ba naman kasi sila pumunta pa rito? Wala ba silang kailangan gawin ngayon? Mas mabuti sana kung mag-focus na lang din sila sa sari-sariling company nila. "You two, can you just stop." I said. Then, they kept on quiet. "Mr. Escorido, hindi muna ako tumatanggap ng proposal o ng contract ngayon. I'm very busy, hindi ko iyan mababasa kaya hindi ko rin ma-approve. Maybe, you can visit here next time."

panimula ni Martin habang inaabot ang inumin niya, “Kamusta ka today? Mukhang pagod ka.” Lynell sighed, resting her head for a second sa shoulder nito. “Super dami ng ginagawa. Parang sunod-sunod ‘yung tasks. Pero okay lang. Ganun talaga.” Martin gently tilted his head para makita siya. “You know, it’s okay to slow down minsan. Di ka robot.” She chuckled. “Gusto ko rin naman mag-slow down. Pero... you know how it is. Need to provide. Lalo na sa situation namin.”

He checked off items from his to-do list, each accomplishment a step closer to the weekend he eagerly anticipated. As the sun made its slow descent towards the horizon, painting the sky with hues of orange and pink, Osiris found himself counting down the minutes. The office hours lingered like a marathon, but he refused to waver in his determination. He knew that the finish line was in sight, that soon he would be free to chase after the threads of curiosity that had woven through his thoughts.

“Napatunayan ko kina Mama at Papa na kaya kong umangat ng walang inaapakang tao at hindi umaasa sa pera nila. Kaya ikaw, Shantal, maging masaya ka sa tagumpay ng iba. Huwag mong hayaang lamunin ka ng inggit. Darating din ang araw mo basta magsumikap ka lang.” “Paano ba maging masipag? Hay! Sige na nga gagawin ko na ýung ipinapagawa ng asbag na si Feever. Ay wait, bukas na pala tinatamad na ako ngayon gusto ko nang matulog,” humiga na si Shantal at nagbalot ng kumot. Natawa si Glydel at umiling, “Nagpatalo ka na naman sa procrastination. Ang aga pa oh. Alas siyete pa lang. Tara muna kaya sa H-Club?”

Habang nakaupo sa tabi ng lalaking ito, pabilis ng pabilis ang tibok ng puso niya na hindi makontrol. “Saan tayo pupunta ngayon?” Mabilis niyang iniba ang usapan. “Bahay ko…” Matapos niyang sabihin ito nang mahinahon, nakita niya ang bahagyang pagkatulala ni Arya at ngumiti ng mahina. "Hindi ako mahilig mag-procrastinate kapag gumagawa ng mga bagay. Kung pumayag ka, gagawin ko ito para magkaroon kayo ng hindi malilimutang kasal.”

Naintindihan niya kung bakit ito ang plano na ginawa nila, pero naramdaman niya lang na sila ay nagpo-procrastinate. Kumibit balikat si Gerald saka niya sinabi, “Hihintayin natin ang opportunity kapag nagpakita ito. Maghahanap tayo ng ibang paraan kung umalis siya bago pa man natin siya maitanong.” “Sayang naman kung nangyari iyon.” sabi ni Gerald bago siya bumuntong-hininga. “Ganun talaga, mangyayari ang dapat mangyari.” sabi ni Gerald habang pilit siyang nakangiti bago siya mag-isang bumaba.

sagot naman niya. “Hindi ako nagbibigay ng gawain na hindi kayang tapusin sa nilaan kong deadline dahil alam ko naman na hindi lang ako ang kanilang guro. Sadyang mahilig lang mag procrastinate ang mga estudyante tapos isisi lagi sa prof kaya hindi nakakatapos sa takdang oras.,” dagdag pa niya. Aray ah tinamaan ako, minsan ganyan ako eh pero kahit pa minadali ang gawain ay maganda ang gawa ko, ‘di kasi ako bobo may katamarang taglay nga lang minsan.

Mahirap na, anti-social pa man din ang lalaking iyon katulad ko. Hindi na ako nagpalit pa ng damit at agad na ginawa ang presentation ko. Actually, mula noong dumating pa ko ibinigay ang task na ito sa akin but I am too lazy to do it because I procrastinate a lot. And then a while ago, a student aid approached me and said that I should pass it tomorrow morning. That's why I am rushing it now. ---- It's already past 2 AM when I finished my work. Hindi na ako nagpalit ng pangtulog at tamad na humiga sa kama. Damn, I am too tired!

It's not that I'm burning a midnight oil doing my accomplishment report, I'm writing if I feel like doing it. "Buti ka pa, ako nga kahit isang pangungusap ay wala pang naumpisahan." I patted Helen's right shoulder then flashed a small smile. "Don't worry, the deadline is in two months from now and it's long enough for you to finish your report."

“I can take a day off anytime. May mga tao para gawin yung trabaho.” Napairap ako. Hindi ako naniniwala, hindi ganun si Terrance. Knowing him? Ayan lagi ang pinag–aawayan namin noon ang kawalan niya ng oras sakin, lagi siyang nasa harapan ng laptop niya, kahit matutulog na nasa tawag pa rin kasi may issue sa office or isa sa mga business nila, madalas sa projects sa schools or sa hospitals.