Procrastinated In A Sentence Novels & Stories

It's not that I'm burning a midnight oil doing my accomplishment report, I'm writing if I feel like doing it. "Buti ka pa, ako nga kahit isang pangungusap ay wala pang naumpisahan." I patted Helen's right shoulder then flashed a small smile. "Don't worry, the deadline is in two months from now and it's long enough for you to finish your report."

“I can take a day off anytime. May mga tao para gawin yung trabaho.” Napairap ako. Hindi ako naniniwala, hindi ganun si Terrance. Knowing him? Ayan lagi ang pinag–aawayan namin noon ang kawalan niya ng oras sakin, lagi siyang nasa harapan ng laptop niya, kahit matutulog na nasa tawag pa rin kasi may issue sa office or isa sa mga business nila, madalas sa projects sa schools or sa hospitals.

Malapit lang din dito ang parking area kaya ay hindi na ako mahihirapan kapag gusto ko na umalis. I already spent hours by making two chapters in my story. I have two ongoing story as of now, mag hahapon na rin at malapit na magsidatingan ang mga tao rito. Paubos na ang mga pagkain na binili ko sa alfa mart, mag alas tres nalang dalawang chaps palang nagagawa ko. Anong klaseng procastination 'to, Hazel? Ten ng umaga ako dumating dito at naka dalawang chaps lang ako? Oo, minsan talaga tinatamad ako gumawa ng chapter dahil ang daming distractions. Or baka tamad lang talaga ako.

Napahilot ako sa aking sintido, “I have urgent thing to do, can’t we postpone it?” I know that everything is important, but… I need to know what happened to her, hindi matatahimik ang isip ko at hindi rin ako makakapag-concentrate sa meeting kung hindi ko siya pupuntahan ngayon. “B-But, sir… The other sponsor of our project for summer fest will be there, sa totoo lang ay isa nalang ang hinihintay sa mga ito.” Halata ang pagkataranta niya sa mga nangyayari, I do understand his situation but I can’t do anything about it.

Naginhawaan naman ako dahil nando’n na si Trisha sa psych ward para lutasin ang issue niya. Sobrang na-depress kasi ito dahil nga nalaman niyang pinagpalit na siya ni Gio sa iba. Gusto ko ngang bisitahin siya roon ngunit ayaw naman ni Gio at isa pa busy din ako sa trabaho ko. Kahit na sumasakit na ang aking katawan ay hindi pa rin ako nagpapahinga. Ayokong magpahinga dahil once na magpahinga ako ay hindi ako malamang matatapos ng maaga. Gan’to ako ka-dedicated sa work, I will never procrastinate.

Magpapatumpik-tumpik pa ba ako? Kasal kung kasal. Bakit naman patatagalin ko pa. Ano 'yun, maghihintay pa ba ako ng Pasko? Procrastination has never been a good thing! Lalo na pagdating sa ganitong bagay. Marriage is important kaya kung pwede namang gawin ng ora-orada ay gawin na. "Basta ayaw ko lang ng divorce," mabilis kong dagdag na ikinasinghap ng mga tao sa paligid namin. Hindi siguro nila matanggap na ako na nga itong mukhang halimaw, ako pa itong demanding.

Gusto ko sa susunod na pasok ko dito sa opisina ay hindi ako matambakan dahil napaka-hirap maghabol ng mga gawain. Oras ang lumipas bago ako natapos sa mga dapat kong gawin. Nakakapagod pero hindi ako puwedeng sumuko lalo na sa sitwasyon namin ngayon. Kailangang mag-bunga ang nangyari sa pagitan naming dalawa ni Jaxson para maisakatuparan ko ang pina-plano ko sa lalong madaling panahon. "Overtime?" natigil ako sa pag-iisip ng maraming bagay nang biglang may nagsalita sa kung saan dahilan para mapabaling ang aking paningin kung saan 'yon nanggaling.

Balang araw, ako naman ang susubaybay sa kanila sa pag-abot ng kanilang sariling mga pangarap. I took a deep breath before continuing what I'm doing. Next week pa naman ang deadline ng report paper tungkol sa Lab Work namin sa CE 114 kahapon pero baka marami na naman silang ipagawa kaya habang may free time pa ako, gagawin ko na lang. Ginagawa ko rin ito to avoid procrastination na bestfriend ni Tiara. Hindi ko nga alam sa babaeng 'yon kung bakit mas gusto na pinapahirapan ang sarili niya. Ang dami naman naming free time this week pero mas inaatupag pa ang ML. Matutulungan ba siya ng ML na tapusin ang mga requirements niya?

“I… I need more time to think.” Ngumiti siya, ngunit hindi iyon tipong masaya. It was the kind of smile that told me he was confident of the outcome. “Take all the time you want. But remember, every hour you waste, your company sinks deeper.” Ramdam kong kumirot ang dibdib ko. Totoo ang sinabi niya, at iyon ang mas lalong nagpapahirap sa akin. Lumunok ako ng laway, pilit pinapanatili ang tuwid na tindig. “I’m not saying yes. Not yet.”

“Revised construction contracts. I need your assessment before three.” “Before three?” “Yes.” Napatingin siya sa wall clock, eleven forty-five, “Lunch break na.” “I know.” “So?” “So what?” “Wala bang lunch break dito?” “There is.” “Eh bakit parang ayaw mong gamitin ko?” “I didn’t say you can’t eat.” “But you gave me another task.” “Because the work needs to be done.” Napatingin siya sa malaking folder, saka sa laptop niya, “I’ll finish this first.”