Novel & Cerita Waited Past Tense

Natahimik si Jam. Pagkatapos ay marahang tumawa. Hindi dahil nakakatawa. Kundi dahil sanay na siyang paghintayin. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay papayag pa rin siya. "Kung hindi ka makakapunta," malamig niyang sabi, "puwede mo namang sabihin nang mas maaga." "Instead of making me wait for two hours." Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan.

Napangiwi tuloy ako sa ideya ako pa talaga ang tatawag? No way! Matamlay akong umakyat muli sa itaas. Pasado alas nuwebe na ng gabi ngunit hindi parin dumating si Ernist. Do I have to wait a little bit more? I should, diba sabi nga nito he'll come back in time. May mahigit dalawang oras pa naman. Sini-set up ko ang table, nakahanda narin ang pasta at wine. Mamaya ko nalang sindihan ang candle.

Natatakot siyang umalis dahil baka hindi na sila tuluyang magpang-abot. Wala pa silang kumunikasyon ng panahon na 'yon. Hindi pa nila naibibigay ang numero sa isa't isa kaya wala siyang ibang pagpipilian kung hindi ang maghintay. She did wait. Kahit pa nalipasan na siya ng gutom ay matiyaga pa rin siyang naghintay.

" Pasensya na, medyo nalilito pa ako sa paggamit ng past, present and future tense. Siguradong marami ring maling spelling diyan, ano? Iyong 'currently' ko diyan, sa halip na letter 'r' ang doble, iyong letter 'l'. Ngayon ko lang naisip kung kailan napasa ko na sa'yo. " Ngumiti si Adam at inusog ang papel para ibalik kay Estrella. " Kagaya ng sinabi ko, madali na lang 'yon ayusin dahil mabilis ka naman matuto. Binilugan ko rin ang mga maling grammar at inilagay sa itaas 'yong tama. Review-hin mo na lang mamaya at isalin mo sa panibagong papel. "

However, I will wait for him no matter what. Time passed by, but still he didn't come home and it's already 12 midnight. I'm worried he didn't text me if where the hell he is. I felt sleepy and at the same time tired of waiting, I will not leave this table until he came, I'll be wait him to come home.

Literal na tense na tense ako habang lumalakad ang oras. Heto at isa isa ng nagpapaalam ang mga kasama namin dahil pasado alas kwatro na ng hapon si Tibo ay umuna na rin sinabi ko naman sa bata na gagabihin ako ng uwe at isang makahulugang tingin ang binigay sa akin bago nag iwan ng paalala.

Ang iba ay nakikitingin sa ginagawa namin. Dalawang oras na ang lumipas at wala pa rin kaming napapala. I was getting impatient already. Nawawalan na rin ako ng pag-asa. Na baka wala naman talagang kahulugan ang mga ‘yon. At ako lang ang nagpupumilit na meron.

________ 2 years passed. Im lying in bed.Scrolling my cellphone .And reminiscing the past. Dalawang taon na ang nakalipas pero parang kahapon lang nangyari ang lahat. Sariwa parin sa aking isipan noong panahon na umalis siya para magtrabaho.Noong panahon na namiss ko siya.Noong panahon na para na akong tanga sa kakahintay kung kailan siya muling magparamdam sakin.Well, hanggang ngayon parin naman. Hanggang ngayon umaasa parin ako. "Sh*t! Baka may f******k siya. Wait. Try ko nga i search ang pangalan niya."

“Kahit na Jeff sana man lang tumawag ka. Sinabi sa akin na malalate ka na dumating.” “Nawala lang ang pasensya mo Ivy. Darating ako kapag sinabi ko. You just need to wait.” “Maghintay sa wala Jeff?” “Kailan ba kita pinaghintay na di ako dumating? Ilang ulit mo din ba ako pinaghintay noon sa wala Ivy? Atleast nga ngayon, dumating ako diba?” “Jeff, it's part of the past. No need na bumalik!” Senenyasan ko na ang waitress para ihanda na ang pagkain.

Kasunod nito, may ilang messages na magkakalapit na oras ang pagitan: “I’ve been waiting for 30 minutes. Are you still in your office? But, I’m still here. No rush, Love.” “It’s past five already. I saw almost everyone leave the building… even Casper but he ignored me.” “Still here. Patiently waiting.” “Did you get off early to go somewhere?”