Novel & Cerita Quotes About Capturing Memories

Napatingin ako dagat, niyakap ko ang mga tuhod ko and rested my chin in between of it. "For me, the memories that you created with the people you love was the most valuable in this world, kasi kapag nawala sila o tayo, may na-iwan tayo na babaonin nila hanggang sa pagtanda. Hindi ba yun ang mas importante?" I heard him chuckled and sighed.

"They are painted in each page of the book to mark the chapters when life gives them something worth remembering." The Japanese proverb I've read before was right. There is happiness in holding flowers in both hands. Hindi lang dalawang bulaklak ang hawak ko ngayon, dahil higit pa ito sa kayang hawakan ng parehong mga kamay ko. "I wasn't there during the important chapters of your life, Isla. I met you too late to witness them, but I want to be part of your memories of each one of them." Sambit niya.

“W-wala lang. I’ve been having dreams lately. Weird ones.” “What kind of dreams?” “The kind that feel too real.” Hindi siya sumagot agad. Tinitigan niya ako, parang may gustong sabihin pero pinipigilan. Hanggang sa bumulong siya, “Dreams can be fragments of what we’ve lost.” Napatingin ako sa kanya. “What if… what if they’re memories?” Ngumiti siya ng mahina, pero halata ang tensyon. “Then maybe some things are meant to stay forgotten.”

Hindi kasi niya maiwasang isipin na kaya dinidistansiya nito ang sarili sa kanya ay dahil sa nawawala na ang pagmamahal nito sa kanya, na pinandidirian na siya nito ngunit parang imposible naman iyon dahil kapag tumitingin ito sa kanya ay nakikita niya kung gaano kalaki ang pag-ibig nito sa kanya. Hindi nga ba eyes are the window of the sould. Sa kaisipang may amnesia siya pero nagawa niyang maisip ang quote na iyon, parang gusto niyang matawa ng husto. Natigilan lang siya nang makita niyang titig na titig ito sa kanya na parang may gustong itanong. Well, parang gusto nga rin niyang itanong dito iyong tungkol sa boses ng batang babae na narinig niyang tumawag sa kanya ng Mommy.

Makikita rin doon ang ibang litrato kasama ang family ko at sa ibabang parte naman noon ay ang pictures namin ng mga kaibigan ko, kasama na roon si Oreus. Mahilig talaga akong kumuha ng litrato. Sa gano'ng paraan kasi matatandaan natin'g lahat ang mga masasaya at malulungkot alaala na nagdaan sa mga atin'g mga buhay. Ang mga gano'ng bagay ay hindi dapat kinakalimutan, nasaktan man o naging masaya man tayo. Nang matapos na sa lahat ay humiga na ako sa aking kama at nakitang alas sais na pala. Bumangon na ako at nag tungo sa kusina para mag saing.

"I'm sorry Love, please stop crying. Akala ko kasi mahalaga sa iyo na matandaan ang nakaraan natin, kaya naisip ko iyon. Kahit ako 'man hindi ko rin kakayanin na malayo sa iyo ng matagal, it kills me inside just thinking of that. hush now my love, hindi na ko lalayo sayo, I'll stay here by your side until my last breath," "Hindi mahalaga sa akin ang past memories natin Damian, we can still build more memories as long as we are together right? ang hindi matandaan ng isip ko tungkol sa iyo, ay ramdam naman ng puso ko at iyon ang mahalaga sa akin, wala ng iba." Niyakap niya ng mahigpit ang asawa, she was right what the mind forgets the heart remembered and that is all that matters now. After al

It feels like our memories are becoming bubbles for me. "Hindi ko makakalimutan 'yong moment ni Eli na gabi-gabi na siyang umiiyak kasi hindi niya raw maintindihan 'yong professor niya pero no'ng binasa lang ni Adi ng isang oras saka sinabi lang ni Adi na madali lang naman daw 'yong topic niya, mas lalo lang siyang naiyak." Naiiyak niyang kwento, na kahit ako ay natawa nang maalala.

Nicolai scoffed. Dark pink and with flowers ang gown ni Sazchna. Bumagay rin ito sa kaniya. “Miss Sazchna Ronss, here's your question!” “What is the most memorable thing in your life? “My most memorable thing in life was my first day of my second year of college. There’s a man that really caught my attention. And of course, he's my crush now. Naging memorable ang day na 'yon dahil he cheered me up, dahil that time, ayoko nang mag-aral ng college. He said to me that, matalino naman ako tiyak na makakaya ko ito, and he will be proud of me if I graduated college,” sagot niya habang nakatingin kay Professor Tristan.

Kaya naman sabay sabay na kaming kumain at nagsalo-salo sa handang nakahain sa lamesa. Bigla naman nag salita si Vanessa "Guys! Let us take a picture para naman may remembrance tayong lahat." request niya. Tama nga naman minsan lang naman kasi nangyari ang ganitong pagkakataon sa'aming lahat. Sabay sabay ngumiti at kuhang kuha ang saya ng bawat isa sa amin kapiling ang mga taong mahal namin.

"It’s breathtaking." Hinawakan niya ang railing, nakatingin pa rin sa tanawin. "Sometimes, we get so caught up in our lives that we forget to just... stop and appreciate what’s around us." Tumingin ako sa kanya, ramdam ang bigat ng sinasabi niya. "You’re right," sabi ko, tahimik. "Minsan, nakakalimutan natin ang mga simpleng bagay."