Quotes About Classroom の小説・ストーリー

"Kung sana nag aral ka ng mabuti hindi 'yong puro landi, I didn't mean na bawal kang mag ganyan pero sana naman wag mong kalimutan 'yong pag aaral kase mas importante 'yon, you know. Wait, alam na ng magulang mo na ganyan ka? Should I tell them about this?" "Umupo ka nalang babe." Hinila nito ang kamay nya para mabalik sa pagkakaupo. "Sorry, Althea di na mauulit." "Talaga lang kase next time, sasabihin ko na kay teacher yang pinaggagawa nyong dalawa, baka sabihin nyong s****p ako? Pwes mali ang iniisip nyo kase ang sabi sakin ni teacher na sabihin ko lahat sakanya ang mga nangyayari dito sa loob ng classroom kapag wala sya--" napahinto ako sa pag sasalita kase sobrang ingay nila dito.

Dumeretso siya sa mesa niya pero hindi siya umupo, medyo padabog niyang ibinaba ang dala-dala niyang libro at nilibot ang tingin sa amin. "This is a place where students learn not a place where people can date just casually... " Hininto niya 'yung tingin niya sa akin. "... Especially in front of my class." What the fck? Pinapakinggan niya ba ako? Date-date na pinagsasabi niya diyan? Eh kaibigan ko lang naman 'yun! Bitter ka lang ata kasi wala kang lovelife tanginamo! "Sa susunod na nasa loob na ako ng classroom at nasa labas pa rin kayo, i'll mark that as an absent. Get your books and open to page 23, now."

Nandito pa pala sila ni dad. Ilang oras ang lumipas, tahimik akong nakaupo sa classroom. Ang boring, pansin ko rin ang pag-iiba ng aura ng katabi kong si Zero. Ayoko mang humikab, napahikab pa rin ako ng malakas at saka nag-unat. Eyes were on me. As if I care. “If this class is too boring for you, Ms. Cross. Bukas ang pinto, malaya kang makakaalis.” Sabi ng prof kaya naman tumayo ako, last subject naman na, eh.

They drain not just my money, but also my mind and my soul. "I hope your research for this school year is better than your former research. Remember that you are all graduating students." She lectured as if we are too forgetful to not remember about our research last year. "That's all for today, dismissed." Our subject teacher stood up then she walked out of the room which made everyone loud again. "Goodbye ma'am!" Pahabol na bati ng mga kaklase ko but they did not even receive any response from the teacher.

Bulyaw nito. "Ssshh.. hinaan mo boses mo," suway ni Raymond kay Bashie. "Hindi niyo ba napapansin, ang tanging classroom lang natin ang may ganitong kaso? Samantalang ang ibang classroom, hindi?" Apila ni Raymond. "Kung mayroon ngang killer sa classroom natin, sino naman ang taong 'to?" Biglang hulang tanong niya. "Iyon nga ang dapat natin malaman." Buntonghiningang komento ni Raymond.

Nag kukwento lang naman ng talang buhay nya. "And that's the end of our discussion. Prepare your self for our long quiz on friday. Class dismiss." Finally, kaya pala hype na hype mag turo may pa long quiz si mayor. Agad naman akong umalis ng classroom at nag lakad pa baba ng floor. Mga ilang sigundo lang ay malapit nako sa gate at may na aninag akong familiar na lalaki.

Napakahirap pumasa sa klase niya dahil literal na impiyerno kapag finals na. Dahil sa reputasyong iyon, marami ang natatakot at nag-d-drop agad. Pero mayroon pa ring mga estudyanteng hindi mapigilan ang sarili nilang pumasok sa klase niya, hindi lang par matuto pati na dahil sa kagwapuhan at kahusayan niya bilang propesor.

paliwanag ko para mas lalo nilang maunawaan " Ahh" sabay sabay nilang sabi tumigil na kami sa pag- uusap ng unti unting dumadami ang tao sa classroom. Maraming nakipagkilala sa isat isa habang kami parang may ibang mundo sa likuran. Hindi naman ako sanay makipag usap sa karamihan kaya nanatili lang ako sa aking upuan. Biglang tumahimik ang buong classroom ng pumasok ang Professor namin.

Pagpapakilala nya. "Kung mayron kang di ma gets sa klase magtanong ka lang. Ganyan lang mukha ng mga tao dito sa classroom pero may respeto naman at may kabaitan naman kahit papaano." Sabi nya na ikinatango ko. "Ah, ano. Tamang-tama. Pwede bang ituro mo sa akin yung daan patungo sa-" "Franina." Hindi ko na natapos pa ang sasabihin ko kay Zirko nang marinig ko ang pamilyar na boses.

Kaya naman, ngumiti ako ng tipid ngunit napangiwi lang dahil hindi man lang siya ngumiti pabalik. Kailanman ay hindi ko talaga mahuhulaan kung kailan niya gustong ngumiti o hindi. Nasa harapan lang kami ng classroom at hindi ko talaga maiwasang mapaisip kung ano ang sasabihin niya. “Ms. Alvarez, You’ve been my student since junior high school. And I’m very aware that you’re a smart and responsible student.” So? “Pero lahat ng mga subject teachers niyo ay may sinasabi sa akin tungkol sa ‘yo.”