Quotes About Classroom Novels & Stories

Halos walang tinira sa kaniya bukod sa gwapo niyang mukha. "Nakakahiya ka naman, Mr. Sotto. Pumapasok ka lang ba para magpapogi sa klase ko? Wala ka man lang nasagot sa sampung tanong na ibinigay ko sa 'yo. Sayang ang pagpapaaral sa 'yo ng bayan kung hindi mo naman pinahahalagahan," mahabang litanya nito.

"Filmore, go back to your seat, and don't just sit here inside my class and act like a dumb student who can't even focus on my discussion." The last sentence was almost like a whisper, pero narinig ko pa rin. Parang gusto kong umiyak dahil sa sinabi niya. Aaminin ko naman na naging tanga at lutang ako, saka attentive and productive naman ako lagi sa klase niya, this is the first time and yet makasabi siyang dumb at hindi magawang mag focus sa klase niya, parang gawain ko na talaga. Hindi ko naman din yun sinasadya. Bago paman ako tuluyang makabalik sa upuan ko ay humarap akong muli. Huminga ako ng malalim para pigilan ang sarili ko na huwag umiyak.

What's so amusing about what happened? The quiz then began. Pansin ko rin ang pagpapalipat-lipat ni Sir ng classroom. Katabi lang naman namin 'yong klase niya dapat. I tried not to think about him. Kahit sandali lang. Kasi hangga't gumugulo siya sa isip ko, wala akong naisusulat na sagot.

Nag-iisa na lang iyong upuan sa classroom at nagkataong nasa tabi ko pa. “Okay, then. Have a seat, Mister Delos Santos.” “Hai, Ma’am!” masiglang sabi ni Yluj at lumakad na palapit sa akin. “And you, Miss Garcia, next time ‘wag mong hayaang lumipad ‘yang isip mo sa kung saan-saan during my class. Understand?” Napangiwi ako at marahan na napatango. “Yes, Ma’am.” Umugong naman ang mahinang hagikhikan ng mga kaklase ko. Bumuntong-hininga ako, hindi na sila pinansin pa. Hindi sila makakatulong sa kahihiyan na natamo ko.

Nanatili lang sila sa loob ng classroom at nakinig pa sa lecture ni sir. Infairness, magaling siyang magturo at hindi nakakaantok dahil sa mga relatable examples niya. May sense of humour din kaya napapatawa niya kami paminsan-minsan. Halatang experienced businessman na kahit ang sabi niya ay bago pa lang daw s'ya sa field.

aniya kaya ngumiti ako. "Really? Wow naman kaso hindi ko dala eh, nasa bahay lang pero try kong dalhin bukas at ibigay ko sayo. Advance salamat," wika ko. "Susulatan ko 'yon ha kapag may nakita akong mali," paalala niya. "Sure ba! Basta gandahan mo lang." May sasabihin pa sana siya kaso nasa loob na ng classroom ang professor namin kaya gaya ng dati, na tahimik ang buong klase.

Humarap sa kanila si Quinlan at sinabi, “Si Mr. Crawford ang may problema… Hiniling ko kay Miss Swift na magkaroon ng joint lesson kasama ang klase ko dahil gusto kong makakuha ng ilang experience sa pagtuturo... Nagkataon na ang oras na pinili ko ay sumalubong sa klase ni Mr. Crawford! Sa totoo lang, kasalanan ko ang lahat ng ito…” “Hindi naman. Hindi lang mapagbigyan ni Mr. Crawford si Mr. Quinlan! Kunin mo na lang ang susunod na klase! Hindi na kailangang palakihin pa ang problema na ito, di ba?" Sabi ng ibang babaeng lecturer habang sumabay na tumango ang dalawa. Inayos ni Marjorie ang kanyang buhok at dumagdag sa kanila, "Bakit hindi ka muna bumalik sa klase mo, Mr. Crawford?"

"Kayo... kayong mga bata kayo! Simula sa araw na ito, huwag na huwag niyo nang sasabihin sa labas na naging estudyante ko kayo!" Ang mga salitang iyon ng propesor ay tila nagbuhos ng gasolina sa naglalagablab na galit ng mga tao. Ang tahimik na exhibition room ay biglang naging kasing-ingay ng palengke. Ang mga respetadong iskolar na kinikilala sa iba't ibang research institutes ay tila nawalan ng dangal, walang pakundangan kung sumagot sa kanilang naging mentor.

Kilala at tanyag ang Class A sa buong paaralan dahil sa pagkakaroon ng matatag, seryoso, at mataas na antas ng pag-aaral. Habang nasa loob ng klase at nagtuturo ang guro ay nakatuon naman ang buong atensyon at isipan ng bawat isa sa itinituro at leksyon. Napakabihira lamang kung may makita kang lumilipad ang isipan, natutulog, o nag-iisip ng ibang bagay na wala namang kinalaman sa aralin.

Masaya na akong makita 'yung excitement nila. "Paano ba 'yan, 'di ka na maagang makakauwi," ani Bliss na tinabihan na naman ako sa upuan ko rito sa classroom. Anytime from now ay darating na ang teacher namin. "Okay lang," sabi ko na kinasimangot niya. "Nakakatakot talaga 'yang expressions mo. Paano kami makakapag-utos sa'yo?" kunot-noong tanong niya.