Quotes About Classroom Mga Nobela at Kwento

Nakakabisado ko na nga yata bawat salitang lumalabas sa bibig nito. I mean, why won't he just discuss his lessons without putting information that isn't related to it right? "Class, dismiss!" "Yes! Naman!" "Great, 'yon oh!" "Damn, that has been what? An eternity!" "Sa wakas! My gosh! Hindi na lesson niya ang nasa utak ko kung hindi puro kuwento ng buhay ni Sir!" "Kaya nga! I'm glad it's already finals!" Kaniya-kaniyang lintanya ng aking mga kaklase habang hindi mapakaling inaayos ang mga sarili at mga gamit pagkaalis na pagkaalis ni Sir. That was how sarcastic and bored they can get every after class with our professor.

Ilang minuto lang, pumasok na si Ma’am Castillo, ang professor namin. "Good afternoon, class," bati niya na may malapad na ngiti. "Good afternoon, Ma’am!" sabay-sabay naming sagot. "Today, we’ll be discussing the different psychological theories that can be applied in teaching and learning," aniya habang nagsusulat sa whiteboard. "But before that, I want to hear your insights. In your opinion, how important is understanding human behavior for a teacher?" Nagtaas ng kamay ang ilang kaklase ko, at isa-isa silang nagbahagi ng sagot. Tahimik akong nakikinig, sinusubukan ding buuin ang sagot ko sa isipan ko.

Pero unang araw ng klase, gusto ko na agad umuwi at sumuko! Wala akong maintindihan sa discussion namin pero iyong Clinical Instructor namin, tanong nang tanong at paunahan pang sumagot iyong mga kaklse ko. "How about the others? You can share yout ideas with us too. There will be no right and wrong answers as long as your opinions are related to our topic," sambit pa niya.

Napatingin ako sa Prof ko na masama ang tingin sa akin at naka-crossarms pa. "Mr. Axel Topher Quinton, kung wala kang balak makinig sa klase ko at bukas ang pinto ng classroom na ito, maaari ka ng lumabas." galit na sabi ng Prof ko habang nakaturo sa pinto at hindi inaalis ang matalim na tingin sa akin. "I hope you don't forget that—" "I hope you know too na kahit ikaw pa ang may-ari ng Pilipinas ay palalabasin pa rin kita rito kung hindi ka makikinig. Labas!"

Bahagya naman akong napalingon sa bakanteng upuan sa tabi ko. Nasaan na kaya ang Goliath na iyon? “Class, listen!” Tumunghay naman ako saka umayos ng upo. Isa kasing maawtoridad na boses ang umalingawngaw at nangibabaw sa maingay naming classroom. Vacant hours pa noon kaya hindi namin inaasahan ang bilgang pagpasok ng isa sa mga professor namin. Nang ang lahat ay umayos ng kanilang upo ay muling nagsalita si Professor Descalsota.

Kahit mahirap ay sinubukan ko lang mag-focus sa klase. “Kung sa tingin mong nakaligtas ka, pwes you’re wrong.” Sabi ni Thunder at hindi ko na iyon pinansin pa, kunwari na lang ay wala akong narinig. Kunwari ay wala siya sa tabi ko. Siguro dapat kasi ay bumalik na lang ako ng dorm kanina pero ‘pag ginawa ko naman iyon ay magm-mukha akong duwag kaya mas pinili kong bumalik na lang sa loob ng classroom kahit alam kong hindi ako titigilan ni Thunder.

Tumungin ito ng malalim sa estudyanteng maghampas sana sa kaniya ng niya. Muli pang nagsalita si Zhaine. " Ito pagkakatandaan ninyo. Mga duwag lang ang may hawak ng ganito. Bakit, para ipanakot sa akin o sinusubukan ninyo ako. P'wede naman, kung gusto n'yo magkasubukan tayo. Handa ako. Hindi ako easy na teacher para mapasunod ninyo't mapaalis sa classroom na ito. So, Shall we start our lessons?" –sabi nito, bumalik na sa blackboard para umpisahan ang lesson nila.

Nang mula sa kanyang likuran, napansin niya ang babaeng kausap ng dalawang guro sa pinto ng isang classroom. "Salamat sa pagdalaw, Kelly. Kahit graduated ka na rito, hindi mo pa rin nalilimutan ang magaganda mong mga teacher!" "Thanks din sa pa-pizza, Kelly. Sa uulitin! Hahaha!" "Hayaan n'yo po kapag may free time ako, dadalaw ulit ako rito. Thanks din sa pag-assist sa docs na kailangan ko, mga Ma'am! Hihihi!" "Okey lang iyon. Good luck sa bago mong work. Nawa'y mapagaling ng karisma mo ang mga maysakit sa mental institute!"

"Sa lahat ng babaeng pinagtanggol ko, ikaw lang ang bukod tangi na minasama yun. Hindi talaga ako naniniwalang may puso ka pa eh!" "Wala akong pake kung ilang babae na ang nasabihan mo ng ganyan at hindi ko din kailangan ng tulong mo kasi at the first place, hindi ko naman hiningi! Kaya pwede bang itikom mo 'yang bibig mo dahil umagang-umaga eh bumabaho dito sa loob ng classroom!" "Bakit naman sa akin mo sinisisi kung bakit bumabaho dito sa classroom eh sa ating dalawa ikaw 'tong may pinakamadaming sinasabi eh!"

Kaagad siyang sinalubong ng pamilyar na amoy ng chalk, mga libro, at kahoy na mesa. Maliwanag ang loob ng classroom dahil sa malalaking bintanang pinapasukan ng sikat ng araw. Sa mga dingding ay nakadikit ang iba't ibang artwork at projects ng kaniyang mga estudyante. May mga makukulay na drawings. May spelling charts. May mga inspirational quotes. At sa pinakaharap ay ang malaking blackboard kung saan niya isinusulat ang mga aralin araw-araw.