Quotes About Classroom Mga Nobela at Kwento

And the rest is history, ika nga. "Kanina pa ako salita ng salita dito, hindi ka naman pala nakikinig. Naiwan ba utak mo sa classroom?" Naiinis na sermon sa akin nito. Hindi ko naman kasi namalayang nagsasalita pala siya. Isa pa ay hindi ko kasi maiwasang hindi isipin ang gwapong multo na iyon. Hindi rin ako mapakali kakaisip na baka nasa tabi-tabi lang siya at maya-maya ay susulpot nalang bigla.

“Pwede mo ba akong samahan ulit sa lunch break mamaya? Alam mo naman na baguhan pa lang ako rito kaya hindi ko alam ang mga pasikot-sikot dito.” “Oo naman at saka sasamahin ko na rin ‘yong mga tropa ko para makilala mo rin sila. O sige, nandyan na teacher niyo oh,” turo niya sa babaeng nasa loob ng classroom namin. “Terror pa naman ‘yan pero magaling siya magturo. Sige una na ako, mamaya susunduin ulit kita.” Umalis na siya papunta sa katabi ng classroom namin.

Naging maayos naman ang mga sumunod na klase namin kahit nandun parin ang tensyon sa loob. Kung suswertihin ka nga naman kasama ko pa siya sa isang silid. Wow. Napakaswerte. Tss! *note the sarcasm* . "Class dismissed," anunsyo ng huli naming lecturer. Yes makakauwi narin. Nalugaw ang utak ko sa klase ni Miss.

may gigil sa boses nito. Napailing nalang ako at inalala yung eksena kanina sa classroom. Mag lilimang minuto mag mula nang lumabas si Paul, last sub teacher namin nang sabihin ni Caryl na kailangan naming bitbitin ang simbolo ng 3-7 tanda ng pagiging matapat namin sakanila bago kami makalabas ng classroom na 'yon.

Kung hindi lang siya nag-eenjoy sa pagtuturo ay matagal na siyang nag-resign. “I think you need to have some time off so that you could think about this well. Makakaalis ka na at naghihintay sa classroom ang mga estudyante mo.” wika ng principal na halatang hindi nasisiyahan sa naging takbo ng usapan nila. Bumalik siya sa kanyang classroom at sakto na man na nag-ring ang bell na hudyat ng katapusan ng oras niya sa klase.

Yes, we forgave them but we will not forget how they hurt us. Ma'am, kung ako ang tatanungin mo. Mahirap silang dalawa. Mahirap patawarin ang isang taong grabe ang kasalanang ginawa sa atin, pero mas mahirap kalimutan 'yung ginawa nila sa atin. Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin.

Inayos ko saglit ang aking bag at hinayaan itong nakapatong sa aking hita. "Kanina kasi wala kaming prof sa isang subject," panimula ko. The engine of the tricycle was loud so I doubled the volume of my voice, enough for Kurt to hear my experience. "Tapos epal ng mga kaklase ko, ang sasama ng tingin sa akin. Ang toxic kaya umalis ako. Tanda mo 'di ba 'yong old building na dati nating pinuntahan for an early seminar? Naging tambayan ko kasi 'yon," I continued.

“Nakikinig ka ba?” Ang layo na pala ng nilakbay ng isip niya. Nasa harapan sila ng propesor sa Building Technology subject nila na full-blown kaagad ang lecture pero tumatagos sa tainga niya ang lahat ng sinabi nito. Wala siyang maintindihan kahit anong pilit pa na i*****k sa utak ang mga aralin. “Class dismissed. A follow up quiz will be given tomorrow. Goodbye, class!”

Hingal na sabi ng isang lalaki at tinuturo ang isang classroom. Oh well, hindi na ako ang gumawa niyan. "Sino na naman ngayon?" Hexton annoyingly said. Pinuntahan namin ang classroom na iyon kung saan may nakahiga na babae at nakatusok sa kanya ang mga ballpen sa kanya. I'm gonna say, I am not really that one. "Whose ballpen are those?" Tanong ko sa lalaki kanina. Biglang sumulpot naman ang mga estudyante ng classroom na ito.

nataranta si Laura nang makita niya ang mga ekspresyon sa mukha ng kanyang mga lecturer at iba pang kaklase. Napuno ng awkward atmosphere ang classroom, hanggang sa tuluyang tumango ang lecturer. "Mukhang pupunta ka sa administration room. Kanina, hindi mo na daw itutuloy ang pag-aaral mo dito," sabi niya, "kung may hindi pagkakaunawaan, dapat mong ayusin agad." Nang marinig iyon, tumango si Laura. Nahihiyang pumunta siya sa administration room.