Quotes About Classroom Novels & Stories

Wala pa naman ang kanilang adviser at may oras pang natitira bago mag-start ang klase. Pumayag naman ito. Lumabas sila ng classroom upang doon mag-usap. “Hindi mo tinggap ang offer sa ‘yo,” bulong niya dahil baka may makarinig sa kanila. Hindi nila napag-usapan ang tungkol doon kaya nabigla siya sa naging desisyon nito. “Bakit?” “Nalaman mo na pala,” nakangiting wika nito. “Congratulations, Queen!”

“Sinabi ko bang gawin mo yan?” “Syempre kung mahal mo ang isang tao kailangan mong baguhin ang mga ayaw sayo, diba?” sa lakas ng boses niya nagtitilian ang mga kasama namin dito sa classroom, tingin sila nang tingin sa amin. Naiirita ako at nahihiya, huminga ako nang malalim at magfofocus na lang ako sa klase namin. Kahit naririnig ko lahat nang mga pinagsasabi nila ay hindi na lamang ako umiimik, nandito na professor ko kaya nakafocus ako sa lecture niya kahit nakakairita ang katabi ko.

Ito pala ang pakiramdam ng mga guro niya noon. "So, Ms. Dela Fuente," pagkuha ng pansin ng kasama niyang Principal. Tumingin siya rito at hindi pinahalatang parang nahihiya siya sa tangkad nito. Ngumiti ito sa kaniya bago pumasok sa classroom na hinintuan nila. "Ito ang magiging classroom mo. Ikaw na ang bahala sa pag-aayos ha? 'Yong last teacher kasi na gumamit nito—” Huminto ito sa pagsasalita at bumulong sa kaniya. “Hindi yata marunong mag-decorate."

"Wala. Nakita mo ba akong gumawa ng speech?" "Ay, grabe siya! Sana all memories ang sasabihin," puri ni Lorraine sa pinsan. "Parang wala naman akong dapat sabihin, eh. H'wag mo nang isipin 'yan." "Tara na at bilisan na natin." Dumiretso sila sa classroom kung saan nagtitipon-tipon ang mga kaklase niya at nakita niya kaagad ang kanina pa naghihintay na adviser niyang si Mr. Flores.

Bahagya naman akong napalingon sa bakanteng upuan sa tabi ko. Nasaan na kaya ang Goliath na iyon? “Class, listen!” Tumunghay naman ako saka umayos ng upo. Isa kasing maawtoridad na boses ang umalingawngaw at nangibabaw sa maingay naming classroom. Vacant hours pa noon kaya hindi namin inaasahan ang bilgang pagpasok ng isa sa mga professor namin. Nang ang lahat ay umayos ng kanilang upo ay muling nagsalita si Professor Descalsota.

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

“I’ll be fine.” Pero sa loob-loob ko, gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin sa kanya ang totoo… na ako ang dahilan kung bakit hindi magiging “okay” ang lahat. Pero paano ko gagawin ‘yon? Paano ko ipapaliwanag na ako ang babae na kasama ng ama niya kagabi, habang siya ay naniniwalang ako ang pinakamabuting bagay sa buhay niya? Pagdating sa classroom, halos hindi ako mapakali. Pinilit kong makinig sa lecture, pero wala akong maintindihan.

Bagamat namangha rin ito pagkakita sa akin at ni Direk, ngunit mukhang mataray ito kaya hinayaan ko lang. “Ma'am ano po ang nangyari?” magalang kong tanong sa teacher ng dalawa bata. “Nagkaroon po ng pagtatalo sa classroom nang saglit akong nawala dahil may xerox po akong kinuha sa faculty room. Tapos pagbalik ko naabutan ko sinuntok po ni Quentin ang kaklase n'ya,” saad ng adviser pagkatapos tumingin sa classmate ng mga bata.

As usual ay nagsitayuan sila keaton at binati ito pabalik. "Sit down, magsimula na tayo." Nagsimula itong magturo pero ni isang detalye sa mga sinabi niya ay wala akong naintindihan dahil hindi ako nakikinig. Bakit ba kailangan pang mag-aral? Tss! "That's all for today's morning, Class dismissed." After he said that ay agad na akong tumayo "Hindi ka ba sasabay sa amin mag-lunch?" Tanong ni Keaton kaya umiling ako tsaka nag-simulang lumakad paalis ng classroom namin

“I understand. Life is never the same once you step into another chapter. But sometimes, teaching does not end within the four walls of a classroom. The way I see it, you are already teaching—through the strength you are showing, through the choices you are making for your child.” Bahagya akong natawa, ngunit may halong luha ang mata ko. “That’s comforting, Ma’am. Pero iba pa rin ang pakiramdam kapag nakatayo ka sa harap ng klase. I feel alive whenever I share knowledge, when I see their curious eyes, when I witness them learn something new. Pero ngayon… my world revolves around Atticus and our baby. At hindi ko alam kung paano ko pagsasabayin iyon.”