Quotes About Cold Weather Novels & Stories

Sa kalagitnaan ng huling buwan ng taon, ang hanging pumasok sa Maynila ay tila ba isang matalim na kutsilyo na humihiwa at bumabaon hanggang sa kaniyang mga buto. Tumingala siya sa kalangitan. Mataas ang sikat ng araw sa katanghalian, ngunit wala siyang maramdamang kahit anong init mula rito. "This weather is damn cold," bulong niya sa sarili habang isinusumpa ang lamig. It's so damn boring. Pakiramdam niya ay may isang naglalakihang bato na nakadagan sa kaniyang dibdib, dahilan kaya hindi niya magawang huminga nang maluwag.

Kung dati'y nababalisa pa ako kung saan makakatulog nang mahimbing ngayon naman ay animo'y niyayakap na ang lamig dahil sa paglalakbay. Kung hindi dahil sa karwaheng kung saan kami lulan, makapal na kasuotan at talukbong, maaring maging kagaya na lamang ako sa mga katubigang nagyelo na. Ilang araw na ring hindi bumuhos ang niyebe pero may dala pa rin na hamig ang klima, kahapon lamang muli ang mga ito nahulog pababa mula sa kalangitan. Kung kaya't maingat ang pagpapatakbo ng aming karwahe.

Kahit sarado ang mga pinto at bintana, malamig pa rin ang pakiramdam. Ang totoo, masyado lang talagang malaki ang kwarto niya. "Tiningnan ko na ang weather forecast sa cellphone ko. Patuloy na bumababa sa timog ang malamig na hangin. Sa Bagong Taon ngayong taon, malamig at maulan ang panahon. Kapag wala ako sa bahay, magsuot ka ng mas makapal na damit at huwag kang magkasipon."

Makapal na ang kanilang kumot pero siya ay nanginginig pa rin sa lamig. Ang kaniyang kalusugan has never been very good, her body cold is severe, and her hands and feet are always cold. Kapag panahon ng tag-lamig, kahit na ang kanilang buong kwarto is heated, kapag hinawakan mo ang mga paa at kamay ni Carmina ay malamig pa rin ang mga ito.

Naroon pa rin sa kaniyang noo ang cool fever at hindi na rin gaanong malamig ang kaniyang balat. Nakabukas ang air-conditioning pero hindi iyon gaanong malamig dahil na rin sa malamig na rin naman ang panahon. Malakas pa rin na bumubuhos ang ulan sa labas na tila walang senyales ng pagtigil. Ngayon na nakikita ko si Snow, naaalala ko ang mga panahon noong kabataan ko. Kapag may lagnat ako, ako rin ang nag-aalaga sa sarili ko.

I asked with concern. Kahit na suot niya ang thick sweater with a high neckline, alam kong hindi sapat iyon para labanan ang tindi ng lamig. Iba kasi ang chill dito sa Korea—parang mas tumatagos, unlike sa Italy na mas tolerable. "Not really," he replied, giving me an assuring smile. "Pero next time, magdala ka ng coat para hindi ka lamigin," paalala niya, gentle but sincere.

Hinila niya nang ang kanyang makapal na coat habang bumubuhos ang malakas na snow sa paligid, ang lamig ay nanunuot sa kanyang mga buto at para bang tumutusok sa kanyang kaluluwa. Tumingala siya, hinahayaang dumikit ang mga snowflake sa kanyang mukha. Hindi niya ito pinahid, sa halip ay tinanggap ang matalim na hapdi nito sa kanyang balat. Malamig... Biglang lumitaw ang mukha ni Charlie sa isipan niya. Dahil ba palaging mainit ang pakiramdam ng katawan nito? O dahil ang nagyeyelong hangin sa paligid niya ay nagpapaisip sa kanya na gusto niya itong makita… para lang may mayakap?

Roxy said. "So so much." Second demotion naman ng dalawa sa kanyang sinabi. "I think you three are freaking cold this time, I guess, we have to go now ladies." wika ni Tito rodulfo at tinulungan sila sa kanilang mga bitbit. Sa totoo lang nilalamig na talaga silang tatlo. It's winter time, at baha halos ng snow sa buong paligid and the weather there in Canada is freaking cold so much.

Sure ko na kay Vexana ang boses na yun. Yung may pagka cold pero malumanay kung mag salita. Doon sa mga taong gusto nitong kausap. Pero kapag di nito like, cold na nga ang sungit pa ng dating. Hayst bakit ba iniisip ko pa ang bwisit na yun. Hanggang dito ba naman ay su sundn pa niya ako?