Quotes About Lights Novels & Stories

Ang mga neon lights sa lungsod ay nagbibigay ng kakaibang liwanag sa buong paligid at nag-iiwan ng hazy glow sa salamin. Bigla siyang natahimik at unconsciously na hinawakan ang singsing na nakasabit sa kanyang leeg. Mabilis na napansin ni Astrid na may hindi tama. "Anong problema?" malambing na tanong ni Astrid. Umiling si Alessandra. "Wala 'to. Hindi ko lang naisip na gabi na pala," sagot nito sabay pilit ng isang mahinang ngiti.

Nakita ko ring sabay naming tinitigan hanggang sa mawala na ito. "Let's put it this way, imagine yourself na isang shooting star. You're possessing the light that everybody wanna see, you're doing well in your field. Yet that untameable glow can cause destruction. Na sa pagtama ng shooting star, ang mga importanteng tao sa buhay mo. . . will be devastated."

Kausap ko sa kanya. "Naalala mo ba dati light? Noong bulag pa ako, gusto kong makita ka diba? At ang saya-saya ko noong araw na nakikita na kita. Salamat Light, kasi ikaw ang naging ilaw ko at gabay ko noong nasa kadiliman pa ako. Kung wala ka siguro palagi akong nalulungkot at mag-isa. Kaya hindi kita iiwan, kung nasaan ako dapat nandoon ka rin." Sumiksik naman ito lalo sa akin. Sa tingin ko ay naiintindihan niya ang mga sinasabi ko.

"Madilim narin mamaya . . . We can't go there" "Why not?"tumaas ang kilay ko. "Well you can't enjoy the view of it's too dark"I rolled my eyes. "Don't they have a . . . Lights?"tinampal niya ako bigla. "Of course they do!But . . You'll appreciate the whole view the most if you can see the real colours of it ,in broad daylight"

Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga dahil para kaming nangangapa sa dilim. Mayamaya pa ay hindi ko inaasahang mahawakan ang light switch na nasa pader malapit sa pintuan ng kwarto. Napaisip naman ako habang napadako pa ang tingin sa itaas na pinagmumulan ng liwanag. If we can't find anything in the light... Maybe we can find something in the dark? Wala naman sigurong kakaibang mangyayari kung susubukan kong patayin ang ilaw.

May isang uri lang ng pinagmumulan ng enerhiya dito, at iyon ay kuryente, at ang mga dead soldier ay gumagamit din ng kuryente para magluto araw-araw. Ang mga kisame ng mga pampublikong lugar ay natatakpan ng full-spectrum lights, na nag-iilaw sa lahat ng pampublikong lugar at nagpapaliwanag dito na parang isang araw. Ipinaliwanag ni 3900 kay Charlie, “Hindi namin nakikita ang araw, buwan, at mga bituin dito, kaya umaasa kami sa mga ilaw para magliwanag at magdilim. Hangga't tumutunog ang kampana kapag kami ay gumigising, lahat ng ilaw ay sabay na bubuksan. Para sa amin, ito ang araw, at ang mga ilaw ay papatayin pagtapos ng curfew. Gabi na para sa amin kapag ang mga ilaw sa labas ay patay n

"Ano, ahm.." "Ano?" "Saka ko lang ata napahalaghan ang sarili ko simula nang makilala kita, Adrienne." Wala akong natanggap na sagot. Tumingala ako sakanya pero walang emosyon ang mukha niya. "Ha?" Tanging sagot nito. "Eh? Dimo gets? Hayst. You see without dark, Light is very Unuseful. But when The dark came that's when the light shines." Diretso ko itong sabi habang naka pikit.

Why does she take things literally again? "Ano? Curious ako ah, like paano ba kasi iyon?" nakangusong tanong niya na ikinailing ko na lamang. Tss, wala na talagang pag-asa ang utak ng isang 'to. Buti na lang mahal ko. "Hindi kasi literal na ang liwanag ang magsisilang. Isipin mo nga ng mabuti. Mabubuntis ba ang liwanag? May nakita ka na bang liwanag na nanganak?"

Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.” So, I stood there—sa mismong plaza kung saan minsan pinasabog ni Echo ang first wave ng chaos. Now, people were laughing again. Kids playing. Holographic butterflies floating above the square. “Good morning,” I started. “I’m not here to talk about systems or codes. I just want to remind everyone that we survived—because we remembered how to trust.” Tahimik ang crowd. “So if you see the lights blink in threes, don’t be scared. It’s not an error. It’s a reminder—na kahit gaano kadilim, may magpapaalala sa atin kung paano maging liwanag.”

Parang ang boses ko lang ang tanging bagay na nakakapigil sa kanya na tuluyang madala ng kung anong bumabalik sa isip niya. "Don't turn off the lights..." paos niyang sabi. At sa pagkakataong iyon, hindi na iyon utos. Pakiusap na iyon. Napakaliit ng boses niya—parang batang natatakot iwan sa dilim. "Walang ilaw, Caleb," mahinahon kong sagot, pilit pinipigilan ang sariling kaba. "Brownout lang 'to. Babalik din 'yan. Safe tayo."