Novel & Cerita Quotes About Lights

Muli na naman siyang nabitin nang bigla itong humiwalay. “Ano ba?” may inis niyang tanong. “I'm sorry, but I need to turn off the lights. Baka may makakita sa atin.” Dumukwang ang lalaki at pinatay ang ilaw ng sasakyan. Akmang babalik na ito sa dating posisyon nang muli niya itong salakayin ng halik. Halik na parang wala nang bukas. Halik na parang wala nang katapusan.

Ang kaniyang mga mata ay tila malalim, waring binabalikan ang nakaraan. "Alam n'yo," malumanay niyang sabi, "sa haba ng panahon ko sa mundo ng negosyo at pakikipaglaban sa mga tao na may iba't ibang interes, natutunan ko ang isang bagay: kapag dumami ang anino sa paligid, ibig sabihin ay may mas malaki pang pinagmumulan ng liwanag na gustong tabunan." Nagkatinginan ang tatlo, tila hindi agad maunawaan ang kaniyang sinasabi.

Lumapit ako sa pader, may nakaukit na lumang kasabihan ng aking yumaong ama: "Kapag inagawan ka ng liwanag, yakapin mo ang dilim. Dahil sa dilim, mas malinaw mong makikita ang kaaway." Tumitig ako sa urn. "Makakaasa ka, Kara. Hindi ako titigil hanggang sa mabura ko ang pangalan ng lahat ng sumira sa’yo. Hanggang sa maging pula ang bawat kalsadang tinapakan nila." At simula ngayon… walang ligtas.

sabi ko, “gusto ko lang yung...simple. Walang masyadong arte.” “Simple pero may spotlight?” taas-kilay ni Rowan. “Walang spotlight.” sabi ko. “Okay, soft lighting lang,” banat ni Sage. “Wala nga—” “Candlelight?” si Rafael naman. “Hindi rin.” iling ko. “Flashlight na lang ng cellphone,” natatawang komento ni Felip. “Pwede na ‘yan, tipid,” dagdag ni Sage. Napabuntong-hininga ako. “Hindi kayo nakakatulong.”

At habang ang araw ay tuluyang sumikat, ang dalawang pusong minsang ginawang eksperimento ay naging kwento na ng tunay na pag-ibig — isang pag-ibig na ipinanganak sa abo, ngunit ngayon ay humihinga na para sa bukas. “Because sometimes, love isn’t the fire that burns us… it’s the light that stays after the smoke.”

saad ni Rana habang nakaupo ito sa loob ng bote. “Malakas ang pang-amoy naming mga bampira, isa pa wala sa kaniya ang sign na binigay ko sayo. Tsaka hindi siya marunong umarte nuh, kung nabilog niya ang ulo ni kamahalan ng very light hindi ako.”pahayag ni Victoria.

Si Eddie na lang ang pinagkakatiwalaan ni Lorenzo ngayon. Dumeretso na ako sa kwarto ko. May ilang libro akong tinago sa aking drawer. Wala naman akong gagawin kaya naisipan kong magbasa. I came across a page about “Light vs Darkness”. Nakita ko rito kung paano magagapi ang kasamaan, ang kadiliman. It’s goodness, the light. I turned the page ngunit wala na akong makita. Pinunit ang mga sumunod na pahina.

Ngumiti siya, “Bente ka pa lang. Hindi ka pa matanda. Dapat masaya ka.” Pinanood ko ang unti-unting pagpatay ng liwanag, pero muling binigyan niya ako ng isa pa, mas maliwanag. “Tingnan mo, laging may liwanag sa mundo. Kung mawawala, sindihan lang ulit. Ria, bawat araw, magiging mas matamis.” Hinawakan ko ang sparkler at inikot ito sa hangin. Tama siya—bente anyos pa rin ako ngayon, dapat ay masaya.

Ang mga ilaw mula sa mga kalapit na gusali at mga streetlights ay nagbigay ng malambot na liwanag sa paligid namin. "Maganda ang naging araw natin, di ba?" tanong ni Sebastian habang nagmamaneho. Ang kanyang tono ay puno ng kasiyahan, at ang kanyang ngiti ay tila nagpapalakas ng kanyang mga mata. "Oo, sobrang saya ko sa mga ginawa natin," sagot ko, habang nakatingin sa labas ng bintana. "Ang mga art installations na ipinakita mo sa akin ay talagang kamangha-mangha."

Tahimik lang akong naka tanga sa kanya. "Lights on?..... Lights off?" Oh.. Yun pala ang ibig niyang sabihin. Mali atang pumayag akong magpalipas ng gabi with her. I can't sleep with lights on, but... We can't sleep with the lights off, either. Baka kung anong mangyari na hindi hawak ng kontrol ko. "Don't worry.. I won't pass at you kahit pa gustong gusto ko." She's so direct sa mga nararamdaman niya o gustong sabihin.