Quotes About Strangers Novels & Stories

Kita ko mula sa gilid ng mga mata ko na matangkad siyang lalaki. No! I am wrong. Nagmamalikmata lang ako. "They said it's better to talk to stranger, because there will be no judgement. "I was stunned for a while . "You can share to me whatever you are feeling right now." then I chortled a laugh when I recognize his voice.

Napangiti siya. "Sasabihin ko sa ‘yo tutal naman hindi naman kita kaibigan. Para na ring nagkikwento ako sa isang estranghero. Donut ang pinakapaborito ko sa lahat." "Complete stranger ba talaga ang turing mo sa akin?" "Hindi naman tayo magkaibigan in the first place, ‘di ba?" "But we could be."

sabi niya maya-maya. “They say that strangers can keep secrets the best.” Ngumiti siya, muling ibinalik ang tingin sa langit. His small moment of vulnerability was amusing her. “I know now one of your secrets. You’re not so stranger anymore.” He just smiled before looking at the sky again. Marami pa sana siyang gustong itanong dito kaya lang mukhan wala na ito sa mood makipag-usap. They fell silent after that, their eyes were towards the moon and the stars-- amazed by the wonder of the night sky.

Pagkasabi nito ay sabay mabilis na hinila palabas ng Starbucks si Jenel. Hindi makapaniwalang napatitig siya sa mga kaibigang naglalakad palabas ng café saka binalingan niya si Achilles na komportabling naka-upo sa katabi niyang upuan. Nang magtama ang mga mata nila, kinindatan siya nito.

May ilang segundo ng katahimikan bago muling nagsalita ang lalaki: > Stranger: “This isn’t over. We’ll be back… and next time, you won’t like how we knock.” Narinig ko ang mabibigat na yabag papalayo mula sa pinto.

" Hindi ka man lang nag-aalangan na patirahin ang isang estranghero sa tapat mismo ng kwarto mo? " " You're not a stranger. Kilala naman na kita, ah. " " Wala pa namang isang linggo simula noong nagkakilala tayo. " Seryosong turan ni Pablo. " Hindi rin magandang tignan na 'yong kuwarto ng isang dalaga at iyong kuwarto ng isang lalaki ay—"

Doon siya napa-atras saka ngumiwi nang may maapakang lubak kung saan may naka-pondong tubig-ulan. Nainis siya at hindi napigilang ibuhos iyon sa lalaking nasa loob ng magarang kotse. “Mukha ba akong sumasama sa estranghero?” He shrugged nonchalantly. “You already know my name. Estranghero pa rin ba iyon sa iyo?” “Yes,” matigas niyang sagot. “Hindi ako nagtitiwala sa taong kilala ko lang sa pangalan. Lahat ng prolific serial killers sa America ay kilala ko by their names— so, I don’t trust anyone.”

Tumayo naman na mula sa pagkakaluhod sa lupa si Leopold at pinanood lang na makalayo ang paslit sa kaniya. Kahit paano ay hindi na ganoon kabigat ang dibdib niya. Minsan talaga ay kinakailangan lang natin na makatagpo ng mga taong handang makinig at unawain tayo. Minsan ay mas mainam talaga na sa mga estranghero tayo sasandig, tatangis, at kukuha ng kapirasong lakas ng loob dahil makasisiguro ka na hindi ka huhusgahan ng mga ito.

mahaba niyang paliwanag habang nakatingin sakin "Kaya hindi ka malas at mahal ka ng Diyos. Sadyang hindi mo lang kayang tanggapin ang katotohanan" Napatulala ako sakanya. Naiintindihan ko lahat ng sinabi niya. And I was amazed dahil he said what exactly my heart wanted kahit hindi ko naku-kwento sakanya ang lahat. I smiled genuinely. We really can't judge people. Hindi mo aakalaking kayang sabihin iyon ng isang taong hindi mo pa nakikilala ng buo. "You know, I'd prefer to be a stranger than to tell you about me.."I suddenly said

Kahit na walang kaalam-alam ang mga taong nasa paligid namin tungkol sa relasyon namin, alam ko sa sarili ko na ako at ako pa rin ang pipiliin niya. We're strangers, but at the end of the day, we're more than that. "Siyangapala," maya-maya'y basag niya ng katahimikan. "Nakita mo na ba 'yong phone mo?" "Bakit? Anong meron?" kunot-noo kong tanong.