Quotes About Strangers Novels & Stories

I don't know if it's okay to tell this to them, but maybe it's better to say it to strangers since we won't see each other again. "Isang mahalagang tao po kasi sa'kin ang itinago ang katotohanan sa loob ng labing walong taon at tanging ngayon ko lang nalaman," pagkukwento ko sa kanila. Nakatatawa lang na sila pa ang nakakausap ko ngayon, hindi naman pala sila mga masasamang tao.

“As long as you know my name and you love me, I’m fine with that. I am your husband, don’t ever forget that. Now, sino ang tukmol na ‘yun na kasama mo maghapon dito sa Paris?” “Just a new friend,” kibitz-balikat niyang sagot. “You shouldn’t be talking to strangers,” tila pagalit nitong wika. “Nasa banyagang bansa ka, and you are vulnerable.” “Sanay akong makipagkilala sa mga estranghero, Jayzee. Buong buhay ko’y mag-isa lang ako. I have nothing but strangers all over me when I was growing up.” “I’m sorry,” pagbibigay nito ng pang-unawa. “How did you cope up with that? “Yung bigla ka na lang nawala sa poder ng mga magulang mo?”

I walked more near her and lightly pushed her out of my home. "Ha? Hindi naman ako stranger, e! Kapitbahay mo ako," sabi niya na pinatitigasan ang tayo niya para hindi ko siya maitulak ngunit magaan lang siya kaya kahit konting tulak lang ay natatangay na siya. "We're strangers because we don't know each other. You don't know who I am, and I don't know who you are," brusko kong sagot.

tanong nito na mayroong ngiti sa labi. “I don’t like sharing to strangers,” she replied. “No luchshe podelit'sya sekretom s neznakomtsem. On ne osudit tebya, potomu chto ne znayet tvoyu istoriyu s drugoy storony,” anito. [translation: But it's better to share a secret to a stranger. They will not judge you because they dont know the side of your story.] Mahina siyang natawa at napailing. “Really?”

may himig ng tampo sa tono nito. "Dad told me na huwag daw akong makikipag-usap sa strangers, eh," mabilis na sabi ni Kayne, seryoso. "Oh, no!" kaagad na sansala ni Athena. "She's not a stranger, she's my best friend, baby," sabi nito saka tumingin kay Myrtle at pasimple siyang isinenyas. Tila noon lang siya naalala ni Myrtle at kaagad siyang binalingan. "Hi!” She could clearly see the thinning smile on Myrtle's lips, tila ba naiinis ito sa kaniya.

“Paano ko mamahalin ang taong estranghero para sa akin? Kung nagustuhan ko man siya ay si Nik iyon na inakala kong mabuting tao at hindi sa Nikola na nakilala ko. Remember, Jane, I married a stranger! Hindi ko siya kilala at wala akong kahit anong alam sa pagkatao niya!” Hindi ko napigilang mapalakas ang boses dahilan para pati ang mga tauhang kumakain ay napatingin na sa amin dahil mukhang nagtatalo na kami ng kaibigan ko. Tumingin si Jane sa mga tuhan ko at tauhan niya saka ngumiti. “Mag-aartista yata itong kaibigan ko at feel na feel iyong pinanood na movie pati pangalan ko nabanggit pa habang nagkekwento,” sabi niya.

I just mumbled out of the blue. "A good query. I believe that before making new friends, we should look for some shared interests. You remember us being stranger and seeing each other for the first time but caught each other's attentions because of some shared interests? It is actually true that opposites attract most of the time though for you to be able to make real and genuine friends--- cause that's a very complicated thing--- you must know yourself first: whatever you like and dislike, how you think and how you see things."

Tumingin siya sa akin ng may nagtatanong na tingin. "H—huwag mo akong iwan. Samahan mo ako, kahit sa gabing 'to lang." Nauutal kong paki–usap. Hindi ko na makilala ang sarili ko, nagiging desperada ako ng wala sa oras. Malumanay lang siyang tumitig sa akin. "How can you trust a stranger when you don’t even know his name?" Mahinahong tanong niya. Napakalalim ng boses niya, tipong kaya kang hatakin nito sa iisang tawag niya lang.

Na-appreciate niya ang sinabi nito. “Thanks,” she said. “Hindi ko in-expect na magsalita sa isang stranger na katulad mo ngayon. Nakakahiya ang pinagdadaanan ko.” Clarence offered a comforting smile. “Sometimes it’s easier to talk to someone you don’t know. No judgments, no history.” “You’re right. Kailangan ko talaga ng makakausap ngayon. Tomorrow was supposed to be the happiest day of my life, but now. . . well, you know that story.”

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang kumurot sa dibdib ko. Strangers? Talaga? Bahagya akong napangiti. Yung tipong hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. "Oh?" Mahinahon kong sabi. "I guess..." Huminga muna ako bago ipinagpatuloy. "...we are strangers." Unti-unti siyang napatingin sa akin. Diretso at tahimik. Hindi ko mabasa ang nasa likod ng malamig niyang mga mata. Hindi rin ako umiwas.