Quotes For Managers And Leaders の小説・ストーリー

Ito na ang Kaella Ponce—isa sa mga pinakarespetadong lider sa marketing industry, keynote speaker sa isang national business conference. “Leadership,” she began, her voice clear and poised, “isn’t about control. It’s about connection. It’s about inspiring people to move, to believe, to care.” May mga taong nakikinig na nakangiti, may mga abala sa pagkuha ng notes. Pero sa isang bahagi ng madilim na audience, may isang pares ng mga matang hindi makaalis sa kanya. Jerome.

Tanong ko. “Busy daw ang top management sa dami ng dapat ayusin dahil kalilipat lang nila dito. Tatawagan lang daw nila tayo pag may libreng oras na ang kanilang CEO.” Napakunot ang aking noo. Sa takbo ng pangyayari ay parang ayaw akong kausapin ng CEO nila. Hindi ko kilala ang nasa leadership position ng kumpanyang Lumina. Wala rin akong maalala na maaaring nakabangga ko sa kanila.

tipid na sagot ni Niña. “As an acting CEO, all I want is a little respect from all of you ladies and gentlemen. Then, if you don't want to respect me, it was your choice. But we are in a business here, always remember to set aside unimportant none sense things, because all I want is to focus for our goal to make this company grow more and to manage in a peaceful way," tugon ni Gretel pagdakay napangiti.

tanong ko sa kanya tumaas ang kilay ko sa titig niya sa akin. "As a woman, and your manager, I hope you think of yourself as well as the name of your parents, you have been blind for a long time with love that has nothing in return but, pain to you." sabi ng manager ko natahimik naman ako sa binanggit niya.

At sa mga salitang sinabi ng manager, tila naramdaman niyang hindi na siya maghihintay pa para baguhin ang kanyang buhay. “Salamat po,” sabi ni Veronica, ang kanyang boses ay puno ng pasasalamat at bagong lakas. “Masaya po ako sa mga pinili ninyo. I feel... different.” “Walang anuman, Ma’am. Alam kong magagamit ninyo ito. Hindi lang po para sa inyong trabaho, kundi para sa sarili ninyo rin,” sagot ng manager, na may ngiti sa labi.

Mahabang salaysay ko pero parang naiinis pa itong sumagot. "Don't tell me on what to do Luciana! I know my job well." Puno ng kumpyansang wika nito pero hindi ako kumbinsido. "Sana nga po Señorito. Kasi ako naniniwala ako na Leadership is not about titles, positions and flowcharts coz it is about one life influencing another. And a good leader leads by example not by command. Ibig sabihin kapag good leader ka, for sure very good din ang mga empleyado mo. Dapat kasi hindi lang gwapo ang boss kundi mabait din." Puno ng kumpyansang turan ko rin na inapply pa ang mga memoryadong kasabihan.

Sa sandaling iyon, sinabi ni Senior Zimmer na may labis na paghanga, “Zack, medyo mahusay ang ginawa mo doon. Hindi mali ang mga mabuting impression ko sa iyo!" Naging hambog si Zack. Ngunit lumitaw pa rin siyang mapagpakumbaba, pinupuri ng iba. Sinabi niya pagkatapos, "Lolo, bagaman hindi ako ang project manager ng commercial center, apo mo ako, at ako din ang tagapagmana ng mga Zimmer. Ang anumang alalahanin ang mga Zimmer ay alalahanin ko din. Paano ako magiging isang leader na walang ginagawa at walang pakialam?" "So nalaman mo na kung ano mismo ang nangyari?" Ngumiti si Senior Zimmer at sinabi.

"Are you?" "Well, if they can't pace up with the pressure they can always quit. We are in a corporate world, Dad. There is no room for personal emotions. Everything will always be in competition." "You see, that's the point Sushi. A leader is not only a goal digger and wise. A leader makes sure that everyone on his or her team is being heard and understood. Everyone is born great members, but sometimes, we unconsciously cut their wings to become one.”

Kahit gaano sila kasama, hindi nito maaantala ang kanyang progreso. Inirapan ni Paolo ang kanyang mga mata: "Kung hindi pa ito nade-develop, hindi pa ito nade-develop. Hindi na kailangang mamatay para sa mukha." Napakabata mo, mababaw ang iyong mga qualifications, at hindi mo ito made-develop, walang tatawa sa'yo. Gayunpaman, dapat kang maging skilled at ibigay ang posisyon ng team leader sa lalong madaling panahon.

Mababang-mababa ang boses niya, pero parang kutsilyo ang talim ng mga salita. “Buksan mo.” “A-ako po… wala po akong susi,” pautal na sagot ng manager, nanginginig ang mga kamay. “Sigurado ka?” malamig ang tinig ni West, tila hinihiwa ang katahimikan. Ramdam ng manager ang bigat ng titig niya, parang sinasakal ng presensya. “Mr. Lancaster… maawa po kayo,” pakiusap ng manager, halos nanginginig sa takot. “Empleyado lang po ako dito…”