Quotes For Managers And Leaders 소설 & 이야기

“Parang di ka na halos nagkakaroon ng time para sa sarili mo.” “Talaga,” sagot ko. “Pero kailangan kong gawin ito. Ang mga tao sa kumpanya ay umaasa sa akin. Kung hindi ko gagampanan ang mga responsibilidad ko, paano na sila?” “Alam ko, Aubrey. Ang pagiging leader ay may kasama talagang sacrifices,” sabi ni Christian. “Pero huwag mong kalimutan na may mga tao ring nagmamalasakit sa iyo. Kailangan mo rin ng oras para sa sarili mo.”

tanong ng isang reporter mula sa isang sikat na news agency. Leon took a deep breath. “Ayokong isipin niyong mahangin ako pero bukod sa kaguwapuhan ko, mabuti rin akong tao. Anyone could be smart, genius or extraordinary when it comes to academics but not everyone has a good heart. Hindi ko sinasabing masamang tao kayo o sila, ang ibig kong sabihin, hindi lahat ng tao ay kayang magpakita ng malasakit sa iba. I'm a servant-leader by nature. Hindi ako kumikilos at nagdedesisyon base sa pansarili kong interes kung hindi para sa nakararami. Para sa akin, ang isang mabuting lider ay maalam makinig lalo na sa mga hinaing ng mas nakararami at ng mga nasa baba ng organisasyon. Naniniwala akong kapag

“Sa tono ng boses mo at sa pagiging big deal sa ‘yo na mapagkamalang tindera rito, masyado kang mapagmataas sa iba. If you’re a manager here, act like one.” Hindi ko na napigilan ang sarili kong magtaray din sa kaniya dahil sumama ng totoo ang loob ko. Gaya ng palaging sinasabi, pala-away akong tao, but I don’t fight someone without valid reasons. Minsan na rin naman ako sumagot-sagot sa mga teachers ko, but I learned from all of that. Pero sa attitude ng manager kno na ito, parang hindi tama. Ano naman kung tindera sa cafeteria, diba? Wala namang masama maging tindera!

Kapag pinupuntahan ko ang mga taping niya hindi ko siya nakikita kahit nandoon ang manager nito natatandaan ko tuloy ang sinabi ng manager nito sa akin. "Kailangan niya ng space, Karen lumayo ka muna sa kanya kung ayaw mong tuluyan na siyang lumayo sa'yo at ayaw niyang makipag-usap sa'yo pakalmahin mo naman ang sarili mo maawa ka naman sa kanya." tugon ng manager nito sa akin nang lapitan ko ito sa gilid nung makita ko ito sa taping. Napansin ko pa na tumingin ang mga tao sa amin.

Para magkaroon ng maayos na trabaho, promosyon at pagtaas ng sahod, paulit-ulit na tumango ang manager. Tandaan mo, tandaan mo nang mabuti! Tinapik muli ni Jayden ang balikat ng manager. "Hindi masama, siya ay isang taong maaaring sanayin at may kinabukasan." Pagkatapos, umalis siya.

"I thought the whole point of being a leader is bringing everyone together, not showing off your own wealth para lang ipakitang ikaw ang mas may kakayahan." Napakunot ang noo ni Kael. Diretso siyang tumayo mula sa upuan at hinarap si Razen. Hindi siya nagpakita ng takot, bagkus ay may bahid na ngiti na parang nang-aasar. "So what are you saying, Razen? Na hindi ako dapat tumulong kahit kaya ko naman? At hindi ba sabi mo abala ka? We started it. Sayang ang oras." "Help, yes," sagot ni Razen, halos tumalim ang titig. "But don’t use it as leverage para magmukhang ikaw ang mas karapat-dapat. That’s not leadership, that’s ego."

Ang kanyang boses ay hindi mataas ngunit may bigat na parang alam na alam niya ang bawat sasabihin at isasagot. Sa huli ay muling lumapit ang host. “Before we conclude,” aniya, “Ms. Amanda has prepared a final statement.” Huminga nang malalim si Amanda. “Today,” wika niya, “you have heard my words. But leadership is not just heard—it is seen.” “And so,” dagdag niya, “I will no longer speak from behind a symbol.” Muling bumalik ang host sa kanyang tabi. “This concludes today’s press conference,” aniya, mas pormal ang tono. “Thank you for your time and participation.”

ulit niya, mas mababa ang boses. “D-deserve ko po,” pabulong kong sabi. Masyadong mahina. “MALAKAS.” “D-deserve ko po,” ulit ko, nanginginig. Tumayo siya. “Hindi,” sabi niya. “Hindi ka pa rin kumbinsido.” Lumakad siya papunta sa speaker. Pinindot niya ulit ang replay ng huling bahagi ng speech niya. > “because leadership is about sacrifice.”

Kaya bakit hahayaan lang ng manager ang napakagandang pagkakataon na ito? Sa pagkakataong ito, malamig na ngumiti si Preston habang nakatitig sa eksenang nasa harapan niya. “Sandali!” Inilapag ni Gerald ang mga kubyertos. Pagkatapos nito, tumingin siya ng masama sa manager at mapanuyang sinabi, “Nagbukas ka ng establishment para magpatakbo ng isang negosyo, kaya hindi ka pwedeng maging komportable sa pananalita mo. Ito ang pundasyon ng business industry. Tungkulin mong tratuhin ang bawat customer nang pantay at may paggalang. Ito rin ang virtue at tungkulin ng bawat negosyante. Mr. Manager, hindi ba parang sumosobra ka sa ginagawa mo?”

Ang lider na sobrang malupit, hindi makakapaghubog ng pinakamalalakas na tao. “H-Hindi po! Madali lang pong magsulat!” Pagkasabi ni Chloe, agad na nagsalita ang lahat at halos maiyak sa pasasalamat. Ang pagsusulat ng sariling pagkakamali ang pinakamagaan na parusa para sa kanila. Ang mga manager na ito ay may mataas na sahod at may kontrata kaya may karapatan si Julian na parusahan sila.