Quotes On Darkness Novels & Stories

Antonio leaned over and whispered something to Dark, na ikinakunot lamang ng noo ng binata. "I didn't know that one year was not enough for you to make a moved." Antonio then shook his head with a disapproving look on his face. He clicked his tongue then said, "I already told you, pouring a clear and clean water over an empty glass will quench the thirst. And just like that, you can also do it to an empty heart." "Don't joke around, Antonio," Dark hissed, ngunit isang halakhak lamang ang natanggap nito mula sa lalaki.

Nagmamadaling sambit ko ng maramdaman kong tila hindi niya ako papatakasin sa mga nag-aabang na tanong niya. Balisa akong pumasok sa loob ng bahay at saka sumandal sa hamba ng pinto. Umiling ako at hinawakan ang labi, kapagkuwan ay may isang ngiti ang sumilay sa aking mukha. I bit my lowered lip. Okay, Zhanea. Pabigyan mo siya sa gusto niya at pagbibigyan ka rin niya sa gusto mo. Oh! XAHEL! Humanda ka lang talaga sa akin. The one thing you can never give up on is the hope that there is light at the end of the tunnel because once the light is gone, finding your way out of the darkness could be never-ending.

The shadows in the room seemed to twist, echoing my intent, as I whispered to myself: this ends with their downfall. "Sa lahat pa talaga, si Dark pa? Mas matatanggap ko pa kung si Zero o Valio, pero si Dark pa talaga? Tanginang buhay at parang pinaglalaruan pa rin ako ng tadhana!" I exclaimed and sighed deeply as I tightened my jaw.

All's well that ends well. To lyca, who encouraged me to write this...my constant other depress half whom I share my dark thoughts with...know that I'll always be here, like a candle light on your darkness. An umbrella on your rainy day. A coffee on your cup. And the list goes on but my ears and your problems do come along. And just like Jaq and Sining, I hope you find a reason to fall in love with being alive.

"Hindi po ah. Tsaka saan po ba tayo pupunta?" Nabitin lang sa hangin ang tanong ko dahil hindi naman niya ako sinagot. Napakaano talaga. Sinayang ko nalang ang oras ko sa pagtingin sa bintana, kahit gabi ay makikita mo ang ganda ng paligid. Sabi nila, everything will be boring without light, well for me, darkness is better than light because it brings peace and comfort kase hindi mo makikita yung mga bagay na magdudulot sayo ng sakit. But then, sometimes, I realized. Darkness brings monsters but monsters is the one that makes us stronger.

"Ano, ahm.." "Ano?" "Saka ko lang ata napahalaghan ang sarili ko simula nang makilala kita, Adrienne." Wala akong natanggap na sagot. Tumingala ako sakanya pero walang emosyon ang mukha niya. "Ha?" Tanging sagot nito. "Eh? Dimo gets? Hayst. You see without dark, Light is very Unuseful. But when The dark came that's when the light shines." Diretso ko itong sabi habang naka pikit.

mariing utos ni Ama Clinthon, umalingawngaw ang kanyang boses na parang hatol ng kamatayan. Nang marinig iyon, tuluyan nang napaluhod si Dark sa malamig na sahig. Hindi na niya alintana ang bigat ng kahihiyan—tanging desperasyon na lamang ang nangingibabaw. Hinawakan niya ang sahig na para bang iyon na ang huling pag-asa niya.

Masakit man sa akin manggaling mismo pero may kagaya siya ng kapangyarihan. “Pinuntahan lang kita rito, dahil gaya mo nais ko rin ng katahimikan.” Ngunit ibang katahimikan ang nais ko. Nais ko ng panghabang buhay na kaayusan, kahit kaguluhan ang pinili ko. Untold stories always holds mysteries never solved, nor a prophecy they’ve never encountered. How can they possibly defeat the darkness if the light doesn’t shines like how it shines before? The dead arises from their grave and the moment they summon the never-ending darkness the question will be? what will happened with us?

"Hangga't buhay ka. Hangga't lumalaban ka pwede pang mabago ang lahat." "A-Ayoko nang lumaban." nanghihina niyang wika. Mas lalong sumeryoso ang mukha nito at tumitig sa mga mata niya na ikinatigil niya. "Sa tingin ko ay hindi ka lumalaban dahil kung ganun ay hindi ka sana nakakulong dito. Kung sa tingin mo ay nakikipaglaban na ang tawag sa ginagawa mong pagtiis ng lahat sa loob ng mahabang panahon ay hindi. Ang tunay na laban ay hindi mo pa hinaharap. If you are fighting then why are you still in the darkness-- caged and drowning? You should and must take a step in lightness if you are fighting, September. Fight and live again!"

Mukhang wala namang nakapansin sa aming dalawa dahil nasa pinakamadilim na sulok kami kaya tahimik naming tinuloy ang sayaw. The night is perfect for me. With a stranger who's dancing me slowly in the dark. It feels like a Disney's fairytale story. Pakiramdam ko nasa isa akong movie. Parang may mga alitaptap na lumilipad sa paligid tapos kaming dalawa lang ang tao sa mundo. Iyon ang nararamdaman ko. Gusto kong kutusan ang sarili ko sa naisip. Gano'n ba ako kahopeless romantic para mainlove agad sa lalaking kakakilala ko lang?