Quotes On Darkness Novels & Stories

Utal na tanong ko dahil sa di inaasahang ginawa nya. "No matter what you are, you're still my son, Dark. And it'll never change. As well as our love for you will stay the same. So never deny yourself." Sabi nya at makikita mo sa mukha nya ang sobrang kaligayahan habang nagkukwento. "It's the most wonderful words that I ever heard. Basta't alam ko lang na tanggap nila ako, nothing matters anymore." Nag-iwas na sya ulit ng tingin dahil nagberde na ulit ang ilaw ng traffic light. Nagpatuloy na sya sa pagd-drive pero nandun parin ang ngiti sa mga labi nya.

Habang ginagawa niya ito, hindi niya maiwasang mapansin kung gaano kainit ang katawan ni Dark, kung paano tumataas at bumababa ang kanyang dibdib sa bawat hininga. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa kabila ng panganib sa labas, may kakaibang katahimikan sa pagitan nila. “Dapat hindi mo na ako iniligtas,” mahina niyang sabi, ngunit puno ng emosyon. “Pwede kang mamatay.” Hinawakan ni Dark ang kamay niya. “At kung nangyari ‘yon? Mas gugustuhin kong mawala habang inililigtas ka… kaysa hayaang mawala ka sa akin.”

Rinig na rinig ni Apollo ang mga taong walang magawa sa buhay na pinag-uusapan siya. Agad kumulo ang dugo niya pero nanatiling tahimik at nagbingi bingihan na lang. “Mga ma'am gusto ko lang pong malaman ninyo na napakawalang kwenta po ng pinag-uusapan ninyo, wala po kayong kikitain dyan,” sabat ni Ashton. Hindi niya maiwasang mainis sa narinig niya.

Sumapol naman ito sa kanyang mukha na ikinalukot ng kanyang mukha kaya binelatan ko ito. "Shut up, Hebrew. Don't interrupt us," Kunot noong wika ni Dark na may malamig na boses. Natahimik naman agad ito na tila natakot sa malamig na boses ni Dark. "Ano nga ulit sinasabi mo?" pagtanong ko kay Dark. Pumikit naman ito at bumuntong hininga na tila nainis. Nagalit ko yata!

Bakit ang dilim at bakit wala siyang nakikitang mga kabahayan? “Walang signal.” Hindi niya maiwasang sambit. “Opo Mam. Wala po talaga! Pero dito lang po iyan, Mam. Pagkalagpas natin sa lugar na ito, magkakaroon ulit.’” Sagot naman kaagad ni Dark. Hindi niya na tuloy mapigilan ang mapataas ng kilay kasabay ng pag-upo niya ng maayos nang mula sa Liwanag ng buwan, may natanaw siyang dagat

There also would be no use for the moon if there was never a night. Napangiti siya. There was still beauty in the dark. Its shadow was a reminder that even in the darkest times, light persists. It was a call to keep moving, to keep seeking because it was not all doomed and gloomed as many seem to think, rather it was a canvas for the stars and a sanctuary for those seeking solace...just like her.

"Go on, fool yourself! Believe what you want to believe. But in the end, you will have no choice but to embrace the darkness in you. Because the more you resist darkness, the more it will bring harm and devour the ones you value and love." "N-No." Tinakpan ko ang tainga ko at pilit na kinumbinsi na hindi totoo ang nangyayaring ito. "I will not let that happen!" "You can't change things that have already been set, my daughter. You will be everyone's pain. They will shoo you away, but me, my dear, will be always here for you. You don't need them. All you need is me and darkness." Bumuo ako ng bola ng itim na kidlat at itinapon sa kinaroroonan niya, dahilan para maglaho ang usok.

When they knew it, they labeled it as a big scandal to our family. That struck me the most. That no matter how hard I tried to escape into darkness, it will always find its way of embracing me. It is telling me that darkness is my life. That I am no longer have the chance to witness the light again. The light that once saves me now turned into a ray of beautiful sunshine—a ray of sunshine that made to shine for others and not for me. Those eyes that once sparked for me now spark for others. Those eyes that made me found peace and comfort were now the peace and comfort of others.

Yumakap Naman Silang dalawa sakin at pinikit ko Naman Ang mga mata ko habang nakangiti. Di ko inakala na mangyayari itong lahat sa Buhay ko, Akala ko ay iikot lang Ang Buhay ko sa kapahamakan, sakit at pait buong Akala ko ay walang saysay ang Buhay ko ngunit Hindi pala, may kasiyahan palang naghihintay Sakin. “I live in darkness for so long but when I see these people around me, I see the daylight that leads me to this meaningful life.”

Inangat niya ang kanyang mukha, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi habang itinuturo ang nakasulat na quote sa maliit na bracelet ni Maeva. “Hope – You are the light that guides us through darkness and inspires us to keep moving forward.” “Ito... ang mga salitang ito ang pumatak sa isip ko araw-araw para magbago at hanapin kayo,” patuloy niya, hinahabol ang kaniyang hininga. “Liam...” bulong ko, hinahaplos ang kaniyang basang buhok at likod upang pakalmahin siya, ngunit maging ang sarili kong dibdib ay sumasabog na sa emosyon.