Quotes On Small Steps Novels & Stories

"Ang mahalaga, Apple, ay kung ano ang nasa harap mo. Ang mga hakbang mo ngayon ay nagsisilbing hakbang para sa mas maganda at mas makulay na bukas." Sa mga sumunod na linggo, nagsimula nang magbukas ng pinto ang buhay ni Apple sa mga bagong oportunidad. Naghanap siya ng trabaho sa lokal na negosyo sa probinsya, at bagamat hindi ganoon kalaki ang kita, natutunan niyang magpasalamat sa simpleng bagay. Hindi siya nagmamadali; ang bawat hakbang ay may kahulugan. Unti-unti, natutunan niyang mas pahalagahan ang bawat sandali at mga maliliit na tagumpay.

Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free. Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko. Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan. YOLO na lang ata ‘to. Pagliko namin sa isang corridor— bigla akong kumilos. Tumakbo ako. Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0. Will it work? Syempre hindi. Pero at least may attempt, diba?

The quoted quote of William James, a great psychologist and philosopher adds to it It says "Sow an action and you reap a habit: sow a habit and you reap a character; sow a character and you reap a destiny." I think, I don't have a tendency to procrastinate. In fact, I called myself "Mr. Hot" on 2001 because whatever comes to my mind I would act it immediately. It would be called curiosity or venturesome. But, I reckon it's appropriate to be termed as 'time-wise'. I always spend time productively: writing, reading, artworking, planning and most of all--- daydreaming! It's true! As a matter of fact, I'm impatient-- impatient to attend, impatient to everything useless, impatient to wait till No

Dahan-dahan ko itong binuksan, at sa loob ay isang simpleng card, written in clean, slanted strokes: “Today is not a grand gesture. It’s just breakfast waiting downstairs, and me—waiting for your smile again.” – V Napangiti ako. Hindi ko alam kung kelan siya nagsimulang magsulat ng ganito, but it felt like a piece of him that he rarely shows anyone. Tahimik ko siyang tinignan ulit. Maybe trust doesn’t return overnight. Maybe healing isn’t loud, or filled with fireworks. Maybe, just maybe… It starts with small things. Like handwritten notes. Like holding hands through the night. Like choosing to stay, even in silence.

Hindi lang basta makaalis, kundi makaalis nang walang drama, nang walang pagsisisi. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Dumilim na sa labas. Maraming ilaw mula sa mga bahay at gusali, pero mas madilim ang mga plano kong unti-unting bumubuo sa isip ko. “One step at a time, Miro,” paalala ko sa sarili ko. “First, you get out. Then, you learn. Then, you take over.” At iyon ang plano.

“Bilog ang mundo, kaya patok tayo. Kung pwede nga lang ma-fast-track na ‘to, baka ako pa maging celebrity ng piyaya!” Nagpatuloy kami sa aming mga usapan, at habang pinaplano ang “business venture,” natutunan ko na minsan, ang mga simpleng ideya ay mas nakakatuwa kapag ang mga kasama mong magdream ay kasing energetic at crazy rin tulad mo. Sabi ko, "Start small, dream big. At, ang piyaya ko, baka maging huling produkto na itutok ang buong angkan namin sa tagumpay!"

“Veronica, alam ko mabigat ang pinagdaraanan mo. Pero gusto kong ipaalala sa’yo — hindi mo kailangang akuin lahat mag-isa. May mga taong handang umalalay. Minsan, ang pagtanggap ng tulong — iyon ang unang hakbang sa pagpapagaling.” Nagmistulang gumaan ang loob ni Veronica. Umagos ang luha sa kanyang pisngi, pero iba ang luhang iyon — luha ng paglabas ng bigat na matagal niyang itinago. “I’ll try… I’ll try to let people in,” sulat niya sa white board. Ngumiti si Dr. Gabriel. “At hindi mo kailangang madaliin ang sarili. Step by step lang. Nandito lang kami.”

“It changes in small moments.” “In small choices.” “In small courage.” “In small faith.” “In small hopes.” Tahimik. “Totoo pala,” dugtong ko, “na hindi mo kailangan ng grand miracles." “Hindi mo kailangan ng malaking signs.” “Minsan, isang tao lang.” “Isang kamay lang.” “Isang yakap lang.” “Isang ‘andito lang ako’ lang.” Tahimik. Napatingin ako kay Evan.

dagdag niya, “you’re brave, Ave, hindi palaging nasa pagiging matatag o sa pagharap sa problema. Ang lakas mo rin ay nasa pag-alam kung kailan ka dapat huminto at magpahinga.” Napatingin ako sa kanya. Ang lamig ng gabi ay parang nakatutulong sa akin na mag-isip nang malinaw. “Siguro nga… pero parang matagal na akong nakalimot kung paano maging mahina nang hindi natatakot.” “Then start small,” sagot niya. “Dito, kasama mo ako. Hindi mo kailangang hawakan ang lahat ng bigat ng mundo nang sabay-sabay. Unti-unti lang.”

"Hindi ko ito magagawa nang mag-isa. Maraming salamat sa lahat ng nagtiwala sa akin, sa mga pumili ng tamang daan at nakakita ng kabutihan sa bawat hakbang ko." Ang simpleng mga salita ni Antonette ay nagbigay ng lakas at pag-asa sa lahat ng naroroon. Natutunan nilang lahat na hindi hadlang ang mga pagsubok at mga pagsasabwatan ng iba upang makamit ang tagumpay. Ang pagiging totoo sa sarili at ang hindi pagsuko sa maling mga paraan ay magdadala ng mas magandang bukas, hindi lamang para kay Antonette kundi para sa buong kumpanya.