Quotes On Small Steps Novels & Stories

Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya. "Salamat," sabi ni Veronica, ang kanyang boses ay puno ng pagpapahalaga. Ang ngiti na kanyang ibinunga ay hindi na ang dati niyang mahiyain na ngiti, kundi isang ngiting may lakas at pananampalataya sa sarili. "Hindi ko inakala na magiging ganito ako."

Ash started, breaking the silence as he carefully stepped over a rock, “I’ve been thinking a lot about what you said the other day... about how we need to take things one step at a time.” Maya glanced at him, her heart beating a little faster. “And?” “Well, I’ve been thinking about it a lot,” he said, adjusting the backpack on his shoulder. “And I think... I think you’re right. Hindi ko kailangang madaliin ang lahat. I’ve been living my life with this constant pressure na parang everything has to be perfect all the time. But maybe... maybe it’s okay to not have everything figured out.”

Ilang gabi rin niyang pinag-isipan ang hakbang na ginawa. Bantulot pa sya noong una ngunit wala na syang iba pang maisip na paraan para maiparating kay Pael ang mga nais niyang sabihin rito. Hindi naman nya ito masadya sa tinitirhan dahil pakiramdam nya ay wala na syang mukha na maaari pang iharap sa binata. Maliwanag na tinuldukan na ni Pael ang kanilang ugnayan. Subalit masyadong pasaway ang kanyang puso lalo na at nadagdagan pa ng pampatibay-loob ng ina. Tama ang mommy niya walang mangyayari sa mga pagmumukmok niya. Anito ang pagsuko ay isang karuwagan. Paano ka raw mananalo sa isang laban kung sa simula pa lamang ay tinanggap mo na ang iyong pagkatalo. Ang buhay raw ay puno ng hamon, nor

Napaangat ako ng mukha at napahikbi nang makita silang lahat na nakangiting nakatingin sa akin. “We don’t judge you, Vee. Alam din naming hindi naging madali ang lahat para sa’yo, so, we just pray and wish that everythings gonna be alright. Na balang-araw, babalik tayo sa dati. Healing a scar isn’t easy as one, two, three, but forgiving and moving forward can make you even stronger and live a normal life,” litanya ni Stephanie. “Wow, kakabasa mo ng mga motivational qoutes nagiging inglesera ka na, Steph, ah! Stop showing off, hindi bagay sa’yo!” Nakahalukipkip na turan ni Rosalie sa stepsister niya.

“Noong una kaming magkita ng inyong Lola Seraphina, ang bayan na ito ay isang maliit na nayon lamang na nahihirapan. Maraming tao ang walang trabaho, walang sapat na pagkain, at walang pag-asa para sa kinabukasan. Ngunit hindi kami sumuko. Nagtulungan kami, nagmamahal kami sa isa’t isa, at nagsimula kaming gumawa ng maliit na pagbabago.” “At dahil sa inyong maliit na pagbabago, naging malaki ang pagbabago sa buong bayan!” sabi ni Sophia, ang anak ni Seraphina Jr. “Tama ka, apo,” sagot ni Seraphina, yumakap sa kanyang mga apo. “Ang bawat maliit na hakbang ay maaaring magdulot ng malaking pagbabago. Kailangan lang nating magsimula at huwag kailanman sumuko sa ating mga pangarap.”

apela naman ni Crayola na tinggin ko ay kay Chuckie. "Nape-pressure ako saglit lang" "Zurich?" I called him out dahil mukhang wala syang balak na magsalita habang nagkakagulo na ang iba. "Hmm... Honey four steps forward" As what he said, I made fours steps forward with hesitation. Nangangapa ako sa hangin dahil baka may mabangga ako or what. "Turn to your left--- Two steps forward--- Another three"

Yun din naman ang sabi ni Nanay Mildred sa akin. Kailangan kong magpalakas para maka-recover agad ako. Small progress each day. Baby steps for me towards my healing. Little progress is still a progress sabi ng doctor. No need for big progress ang importante ay gumaling ako kahit paunti-unti lang.

“Isama mo ako sa mundo mo. Hindi lang summary sa dulo ng araw. Kahit maliit na detail. Kahit rant. Kahit walang sense.” Tumango siya. “At ikaw,” dagdag niya, “isama mo rin ako. Hindi lang kapag may problema. Pati kapag masaya.” Napangiti siya nang bahagya. “Deal.” — Hindi magic ang pagbabago. Pero nagsimula sila sa maliit. Mas madalas na spontaneous voice notes. Mas maraming random pictures ng araw nila. Mas maraming “tingnan mo ‘to” kahit walang context.

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

, naguguluhang saad ko. "H'wag mo na akong sitahin. Sarili kong kasabihan 'yon.", sambit ni Steph. "Tsk. Ibang klase ka rin. So continue what you're saying.", "Do'n na lang tayo sa plaza mag-usap, masasayang lang ang pera mo kapag pumunta pa tayo ng hospital.", "--I have so many tips to share. And I know that you can apply it.", tanging turan niya.