Racked My Brain Novels & Stories

Matamang nakatitig pa rin ako sa lumang litrato habang nakahiga sa kama. Sa dami ng katanungan na dere-deretsong naglalaro sa utak ko ay hindi ko alam kung saan ako pupulot ng sagot sa mga ito. I even doubted my eyes if I'm just seeing myself in it. Isa pa sa katanungan na pinagtataka ko ay kung bakit paulit-ulit na binabanggit ng manikang 'yon na kailangan kong ma-realize ang isang bagay. Pero kahit anong pagkalikot ko sa aking utak ay clueless pa rin ako kung ano ang tinutukoy niya.

My body ached, my mind raced, and my heart pounded against my bruised ribs. Whatever they had planned for me next—I had a feeling it wasn't going to be good.

Sa kanila kasi ako lumaki. I felt that my head is aching I want to wake up but I can't. I want to shout but nothing came out from my mouth. My head is so painful. I felt that it's breaking. I'm started sweating. I can fell my body is trembling. Memories started flashing in my brain.

Hindi umaabot sa dalawa o tatlo, at mas lalong hindi sabay-sabay kung iisipin ko mam. Tonight and right now, it felt as if it is a spreading wildfire, completely leaving my mind so full of thoughts I didn't know I could possibly house within my brain. It's like an endless web of turns without breaks. Tuloy-tuloy na kumakalat, lumalago.

ang problema sa kanyang ngayon? Ang kanyang utak ay tumatakbo, nagbabato ng hindi mabilang na mga ideya sa kanya. Mayroon siya bagay na hindi mahinto sa tamang oras. Ang ideya na iyon ay tinusok siya hanggang magdugo siya! Ang kanyang sarili ideya ay kinagat siya… na para bang ang kanyang buong buhay ay isang malaking biro!

Siguro kapag may possible solution na ulit, I would give in and get wasted. Minsan napapatanong na lang ako kung bakit nangyayari lahat ng 'to. Tumitig na lang ako sa kawalan as i think of ways to address this issue. Pero wala talaga. Wala na talagang naitutulong ang utak ko. This is so fucked up.

I suddenly feel frustrated. Bakit parang mailap ang mga memorya ko? Pabagsak akong humiga sa bintana. I tried to force my brain to remember something but it hurted me a lot. Napadaing ako dahil sa sakit kaya mabilis kong diniin ang mukha ko sa unan. "No, no, no," I murmured while calming myself.

Nirarason ko na lang sa kanila na medyo hindi maganda ang pakiramdam ko para makapagpahinga na rin ako. Kinaumagahan, maaga akong nagising dahil sa alarm clock ko. Hindi na pala ako nakapag-adjust simula noong nag-cramming kami sa dami ng trabaho namin, pero inabot ako ng ilang oras sa kama ko hanggang sa umaga na dahil sa sobrang pag-iisip. I’ve been questioning myself kung tama ba talaga ang mga ginawa ko at naging desisyon ko. Mukhang masyado ko kasing maaga na sinukuan si Alex. I don’t know…

Manahimik saan? Dagsa-dagsang katanungan ang sumabog sa utak ko. Ang bawat salitang binibitawan ni Allyza ay tila mga piraso ng puzzle na pilit bumubuo ng isang nakakakilabot na imahe sa isip ko.

Sinara ko nang malakas ang pinto ng kuwarto ko hanggang sa umalog ang doorframe, pero hindi na siya naglakas-loob sumunod. Sa loob, dahan-dahan akong dumulas pababa sa may pintuan, niyakap ang mga tuhod ko, at ibinaon ang mukha ko sa mga braso. Magulo na ang utak ko. Minsan pumapasok bigla yung pamilyar na pakiramdam at sakit na tumama sa’kin sa mall, minsan naman yung nakakakilabot na imahe ng apoy na naglalagablab, o kaya yung mukha ni Cheska na laging galit at agresibo. Ang daming flash na pumapasok at nawawala nang walang dahilan—parang sasabog ang utak ko.