Racked My Brain 소설 & 이야기

Pero bakit ganun ang ginawa nito? Bigla akong napahawak sa aking ulo ng kumirot iyon. Pakiramdam ko malapit ng sumabog ang aking utak. Nawiwindang ang buong sistema ko. Lalo akong naguluhan sa tinatakbo ng mga pangyayari. Hindi na kaya pang e-absorb ng nagkabuhol-buhol kong utak.

Masakit ang ulo ko. Para bang may nagmamartilyo sa loob ng utak ko habang pilit kong iminumulat ang mga mata ko. Napangiwi ako nang maramdaman kong may braso na nakapulupot sa bewang ko. Mainit, mabigat, at hindi pamilyar. Bigla kong naalala ang nangyari kagabi. Oh, God.

Hindi ko rin kasi alam kung ano ang pumasok sa kokote ko at uminom ako ng gano'n kadami. And then my mind… my mind raced, scrambling, trying to put the pieces together. I swallowed hard, still leaning my back on the sofa, trying to steady myself. My fingers traced the edge of the sofa as I took a deep breath. I had no idea how I ended up here. All I knew was that my head was killing me.

banta ko at pabagsak na naupo sa kama na malapit sa akin. Puro frustrations at stress ang binigay ng araw na 'to sa'kin. Baka mag-breakdown na talaga ako kapag may dumagdag pa. Ang buong akala ko na naka-move on na ko ay isang kasinungalingan pala. My own thoughts are betraying me.

JOYCE ANN Kanina pa hindi nagpa-function ang aking utak. Hindi ako makapag concentrate sa aking trabaho. Marami na akong palpak na nagawa mula pa sa umpisa ng aking pagta trabaho. Hindi kasi maalis sa aking isipan ang sinabi ng aking kaibigang si Mystica. Binigyan kasi ako ng raket nito at dapat ko itong pag-isipan ng isang araw lang. Bukas na kasi magaganap ang raket na iyon at malaking halaga ang ibabayad sa kanila. Raket na first time ko kung sakaling gagawin ko iyon.

" sagot nito sabay talukbong ng kumot. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, parang nagsunod sunod pa ang pagiging mainitin ng ulo ko. Hindi kaya baka dala lang ng stressed 'to, pagod o 'di kaya 'yung mens ko na hanggang ngayon ay wala pa. Never pa naman akong na delayed kaya bigla na lang akong natigila sa pag-iisip at natutop ang bibig ng hindi sinasadya. Hindi kaya??? OMG!!!

I asked at natawa. "Or this is my karma, from dumping Navier and lied to him?" Binuga ko ang usok at hinubad ang jacket, umupo sa sahig at pilit na kumakalma, pero para akong sinasakal sa mga senaryo na paulit ulit sa utak ko. "I just want to calm down a bit!" I hissed at hiniklat ang buhok ko, I don't know kung malalampasan ko ba ang lahat ng ito, kung kakayanin ko ba ng mag-isa.

Nagtakda pa kasi ako ng isang araw para ma- stress at malungkot sa panibago kong gagawin. So basically,sumakit ang ulo ko ,balikat ko ,ang mata ko ,ang likod ko dahil sa pinaspasan ko ang pagbabasa kahit na wala na naman akong naintindihan sa ngayon kaya naman ang ginawa ko ay gumamit ako ng mga bookmark sa kung ano ang sakaling magiging tanong niya.

Kabanata 16 Trauma Tila ako napako sa kinauupuan. Naparilasado rin bigla ang aking utak. Sa daming salitang nakalutang, hindi ko mapagpilian kong alin ang naangkop na gamitin sa sitwasyong sumasalakay sa akin ngayon. Ang kaalamang narito siya ay nagpapabagal ng oras sa akin, ngunit nagpapabilis naman ng ritmo ng aking pulso..

"Anong matigas? Pinakuluan ko 'to kagabi bago lutuin ngayon." "Matigas nga!" I insist. "Oh, bakit ka nagagalit? Kalma ka lang nagpapaliwanag lang ako." Dumadagdag pa sa pagka-iretable ko ang pagtatanong ni Mom. Ayokong isipin nang isipin si Erie at Nicolai dahil nagkakaganito ako. Hindi ko nagugustuhan ang nagiging asal ko. I hate myself when I overthink about everything. Kapag nasimulan ko na ito ay hindi na matigil ang utak ko sa kakaisip ng mga possible scenarios in future. I don't like it, but I can't help it. I couldn't calm my mind. It sucks.