Racked My Brain Novels & Stories

Pati walang kuwentang bagay, sumagi na lamang sa utak ko. Pero…hindi kaya? “Magkaibigan sila?” tanong ko sa aking isip. Hindi. Ipinilig ko ang ulo nang makaramdam ng pagkirot. Sumakit bigla…parang binibiyak sa sobrang sakit. Stress lang yata ito dahil marami akong iniisip na problema nitong nakaraan. Pero iba naman yata ang sakit.

Hindi ko maintindihan. Parang gumugulo ang utak ko… na marahil ay epekto ng nangyari sa akin, baka labis lang akong nag-iisip… baka nag-oover think ako? Pero ang kakaibang iyon… hindi lang simple… bukod sa mga nagfaflash sa utak ko, ang mismong mga galaw ni Rham… parang ang laki ng pinagbago niya para sa anim na buwan.

Kung pwede nga lang ay huwag na akong mag toothbrush ay ginawa ko na para lang hindi mawala ang pakiramdam ng halik niya sa labi ko. Dahil sa pag-iisip at puyat ay bangag na bangag ako kinabukasan. Sobrang sakit din ng ulo ko. Matinding hangover ang nararamdaman ko kaya naman halos magising na ang buong subdivision dahil sa sermon ni mommy sa'kin. Hindi naman ako bawal uminom, 'wag lang ako aabot sa point na parang nakahithit na ng drugs dahil sa sobrang pagka-sabog.

Ang mga tanong ay humihingi ng aking pansin, ngunit ako ay masyadong disoriented upang bumuo ng isang magkakaugnay na tugon. Bago ako makapag-react o makapagbitaw ng isang salita, isang brutal na suntok ang dumapo sa aking ulo, isang nakakapasong pagsabog ng sakit na pumuputol sa manipis na ulap. Ang dilim ay nagmamadaling umangkin sa akin, ang aking kamalayan ay dumudulas na parang buhangin sa aking mga daliri.

Ang ilang gramo ay hindi na sapat pa at kayang patahimikin ang gabi ko. I needed more of it. At ang akala kong pagtakas ay naging kulungan ko. Dahil sa pagtagal ng panahon, imbes na umayos ang utak ko ay lalong lumala ito. Lalong naging mabigat ang pakikipaglaban ko sa mga multong naghari sa isip ko na ako rin ang may likha.

Para saan naman? At isa lang pinagtataka ko ay kung paano naipasok ang manikang iyon sa loob? Wala naman akong duplicate key? Naisubsob ko ng wala sa oras ang mukha ko sa mga nagkalat na libro sa mesa. Hindi ako makapag-concentrate dahil sa dami ng iniisip! Iidlip na muna ako. Tama, matutulog muna ako para ma-refresh ang utak ko. Akala ko ay makakatakas na ako sa mga gumugulo sa isip ko. Mali pala ako.

"Kaya nga ako nagtataka kung bakit ganun ang pakiramdam ko. It is so weird." I just wanna rid the topic kaya ililihis ko na lang ang usapan. "Wag mo ng mashadong isipin yun, sayang ang brain cells mo. Baka pagdating sa klase mamaya eh exhaust ka na." Biro ko na naman rito. Napasimangot naman ito na mukhang nayayamot. "Jeeezzz, baka di na magfunction utak ko mamaya dahil sa kung anu-ano ang iniisip ko."

Sumasakit lang ang ulo ko dahil sa sobrang pag iisip. A knock in my heart suddenly approaches when I remember what Rocco said earlier. Huwag ko masyadong pagkatiwalaan si Richard, huwag nga ba?

Kumuha ako ng isang bote ng alak at agad akong tumungo sa veranda. Nakatitig ako sa langit. Napakalaking halaga ng nawala sa akin sa araw na ito. Hindi ko na tinagay ang alak sa kupita. Diretso na ako sa pag-inom sa bote. I want to get drunk and unconscious. Ang dami kong iniisip. Nakakapagod na! Ang sakit sa utak! Alam ko na magtatanong ang board dahil sa nawawalang pera. Nalilito ako paano ko ilulusot ang bagay na ito.

Tumayo ako nang dahan-dahan, pilit kong inaayos ang postura ko kahit nanginginig ang tuhod ko. Habang papunta ako sa may pinto, ang utak ko ay parang sirang plaka na naglalaro ng mga tanong. Sino kaya ang mga ‘to? Baka naman prank lang ito! Pero bakit parang may kaba akong nararamdaman?