Racked My Brain Novels & Stories

Kahit anong pilit kong pigilan, kusang gumagana ang utak ko, nagli-link ng kung anu-anong senaryo na mas lalo lang nagpapabigat sa dibdib ko. Hindi ko itatanggi na restless ako. Hindi ako mapakali. Parang may bumubulong sa loob ko na maghanda, magduda, magtanong. At sa totoo lang, kahit sino naman siguro na nasa kalagayan ko, ganito rin ang mararamdaman. Walang immune sa ganitong klaseng uncertainty. Overthink na malala.

tanong ko pero iniwasan kong magtunog kabado dahil alam kong mas OA sa akin mag-react ang mama kong ito. Hindi ko pwedeng palagpasin ito, I know something happened pero hindi ko lang ma-recall sa ngayon. May sakit na kaya ako? O baka binugbog ako ng mga kaaway ko out of nowhere dahil gusto nila ako gantihan… Shete! But how is that even possible? Wala ngang masama sa katawan ko maliban sa ulo. Letcheng ulo ‘to! My brain is not functioning right now!

SKY Kinabukasan, nagising ako na nakaunan pa rin sa braso ni Zach. Pareho kaming walang saplot at tanging kumot lang ang tumatakip sa aming katawan. Mahimbing pa siyang natutulog at hindi man lang nagising sa tunog ng alarm clock. Nang magsink-in sa utak ko ang lahat ng nangyari kagabi, bigla akong nakaramdam ng guilt sa puso. Ano ang mukhang maihaharap ko kina Mama at Tito Nick?

Umupo rin ito sa tabi ko sabay dukot sa pagkain ko. Ang totoo niyan ay hindi ko talaga alam na 'I'm Not A Robot' pala ang napindot ko kanina habang nagsscroll sa pwedeng panoorin. Masyadong napupuno ang utak ko kakaisip hindi ko na tuloy namamalayan ginagawa ko.

Napakahirap ngumiti at magpanggap na okay lang ang lahat—sa kabila nang katotohanang sobra kang nasasaktan. A lot of things were running in my head right now, at ‘yon marahil ang dahilan kung bakit kung kailan nasa ibaba na kami ay saka ko lang naalala ‘yong revised blueprint na iniwan ko sa itaas. Pero, okay lang—may mga reserba pa naman ako sa sasakyan. Damn! Napaka-preoccupied lang talaga ng utak ko ngayon—to the point na hindi na ako makapag-isip pa nang maayos.

At bakit para siyang multo na iniistorbo ang kapayapaan ng utak ko? Fucking* freaking emotion! Ugh!

"A-Apple!" Naalog ang utak ko dahil sa pag-slide ko sa hagdan. Pero a-ang saya naman no'n. Padapa kong narating ang sahig. Hindi ako makagalaw. Naalog masyado ang brain ko eh. May biglang humawak sa akin, inalalayan ako sa likod at inangat. Papikit-pikit na ako pero nakatanggap ako ng ilang sampal din iyon. At lahat malakas.

Kung kanina ay nagawa ko pang itago kahit papaano ang hiya na nadarama ko, ngayon ay hindi ko na nagawa. All of a sudden, negative thoughts flooded my brain. I started overthinking. What if the stares the two girls were giving me weren't simply because they were curious? Paano kung ang inaakala kong titig nila ay dahil lang sa gusto nilang makasagap ng tsismis ay mali pala?

Hindi ko alam kung saan na napadpad ang mga brain cells ko na ngayon ay hindi talaga ako makapag-isip ng maayos! Napamasahe na lang ako ng sentido sa pagbabaka sakaling mawala ang inis ko. Mukhang maling desisyon pa yata na kinausap ko si Soffi. Mas lalo pa tuloy akong nawala sa mood. Kainis!

Nagising ako sa isang masakit na pintig sa ulo ko. Parang may kumakatok sa sentido ko nang paulit-ulit, bawat segundo ay paalala na kagabi ay hindi ako umuwi nang maaga, hindi ako nag-isip, at lalong hindi ako nag-ingat sa mga desisyong ginawa ko. Mabigat ang katawan ko, parang pinaglaruan ng pagod at alak, at kahit nakahiga lang ako, ramdam kong may mali.