روايات وقصص ضمن Racked My Brain

Masakit pa rin ang ulo ko dahil sa mga nangyari kagabi. "What happened?" I coldly asked. "Sir, bumabagsak na po ang company." Nanlumo na lang ako sa mga narinig ko. Bumabagsak? How? Paano babagsak? Paano nangyari 'to. Maayos kong pinapalakad ang companya kaya paano! Madiin kong ipinikit ang mata ko. Pagkatapos, tinitigan ko sila ng malalim. Dahilan na mas lalo silang napayuko sa 'kin. I exhale. Huminga ako nang malalim. Napaupo, ako sa upuan ko while deeply thinking. Napahimas ako sa ulo ko. Sunod sunod na talaga ang mga problemang 'to. Hindi ko na alam kung ano ang uunahin ko. Mahalaga ang company, kaya hindi pwedeng basta-basta na lang 'to babagsak.

My mind is clouded with a lot of stuff that I don't understand. "Aaaahhh!" Sigaw ko habang hawak hawak ang aking ulo. Nagkagulo ang mga dumadaan na tao kung anu ang kumusyon. "Mister, okay ka lang ba?" Tanong muli nung babae na lalong nagpasakit sa aking ulo para ako'y mawalan ng malay dahil hindi ko na kinakaya ang gustong iabsorb ng aking utak. Whose memories are those? It's so terrible to remember!

Hindi pa man ako nakahahakbang ay nahilo na ako. Nagpatong-patong na ang bigat ng nararamdaman ko. Kadidiskobre ko palang na hindi ako totoong Saavedra, tapos malalaman ko na may alam si Raeden? Kelan pa? Bakit walang nagsasabi sa'kin? And the scenarios in my head flashed again out of nowhere. It always happened everytime my head hurts. "What... what's happening?" "Sabihin mo na!" "Tiya!"

Makakasama. Mariin kong pinikit ang mga mata ko. Sobrang hirap. Ramdam ko ang rikot sa dibdib ko habang bumubuo ng desisyon sa utak ko. Bakit ba ‘ko napunta sa ganitong sitwasyon? Bakit ba ‘ko umabot sa puntong kailangan kong mag desisyon?

"Experience great weariness and outcome is that the brain does suffer, responds with break of bonds." Wala na akong nagawa. Ipinasakamay ko na lang sa kaniya ang lahat sa akin. Lahat ng nararamdaman ko; takot, pangamba, ang isipan na gulong- gulo, ang katawan kong unti-unti nang nawalan ng lakas nang dahil sa hidwaan naming hindi kailanman nagkaroon ng madugong bakbakan, kundi sa malagkit nitong katangian.

Hindi lang siya umiimik. Paano naman ang kawawang utak ko? I wanted to know everything. Pakiramdam ko kasi naiiwan ako sa ere at gulong gulo. Nakipag argumento na ako sa ina nito na hindi man lang alam kung ano ang pinagmulan. Nakakastress. I deserve to know what's happening. Tila nakaramdam naman si Harve sa ipinagsisintir ng aking isipan.

Napahawak ako sa ulo ko. “Nagkaroon ka ng head trauma. Buti na lang at hindi gano’n kalala at naagapan din agad. Pero isa rin ‘yon sa mga dahilan kung bakit mukhang wala kang masyadong maalala,” dagdag ni Raven. Marahan akong napatango. “Iyong gumawa nga pala noon sa akin, anong nangyari?” alalang tanong ko.

Kahit nilalagnat ay pumasok parin ako dahil malaki na ang bawas ng exam kung sa susunod na araw ko ito sasagutan. But my head keeps spinning and I can't even properly read the questions. Sobrang sakit ng ulo ko at ilang beses ko iyon iniiling para mawala ang pagkakahilo. But still, I did my best to be in top kahit hindi na top one.

CHAPTER SEVENTY-FIVE: MOVING ✧FAITH ZEICAN LEE✧ SATURDAY ngayon at nagising ako sa matinding sakit ng ulo. The dull throb echoing through my skull. I groaned, sitting up in bed and running my hands through my hair in frustration. Flashes of the previous night came rushing back, each one more disjointed than the last.

I growled when the alcohol hit me, tila binibiyak na nang tuluyan ang aking utak habang tila mababaliw na ako sa lahat ng aking naririnig na ingay sa loob ng club. It feels like my brain is being subjected into a "head crusher" which is a torture device used to well, the name state its purpose. "Damn it! I can't do it anymore!" I hissed in pain habang tila nag-eecho na ang lahat sa utak ko even the mocking laugh of this irritating prince.