Realidad Novels & Stories

May authority na kahit isang salita lang, parang sumasakop na sa buong kwarto. Binuksan ko yung pinto. At biglang tumigil yung mundo. Nakaupo si Renzo Valderama sa gitna ng malaking L-shaped couch, legs spread casually, one arm sa backrest, phone sa kamay pero hindi siya tumitingin doon. Diretso yung tingin niya sa akin. Yung mukha na lagi kong nakikita sa ads, sa magazine covers, sa trending videos—nasa harap ko na, real, mas matalim pa sa litrato.

Pero malamig. Walang Chase. Walang lambing. Walang asawa. At doon lang siya natahimik. Doon lang niya naramdaman ang tunay na reyalidad: Kinasal siya… pero hindi siya minahal. ---

habang may laser point na nakatutok sa dibdib ko sa realidad. "Adrian! Wake up! Lumaban ka!" Boses uli ni Stefanie. Ang liwanag sa paligid ko ay biglang naging mapula. Ang heart monitor sa realidad ay naglalabas na ng mahabang tunog. Flatline. Ramdam ko ang paglayo ng diwa ko. Masarap ang pakiramdam... wala nang sakit. Wala nang responsibilidad. Wala nang kumpanya na kailangang protektahan. Wala nang lola na kailangang bigyan ng legacy.

Parang sinampal ang lahat pabalik sa reyalidad. Walang musika.Walang programa. Walang nagsalita. Sa gitna ng liwanag, kita ang lahat. Ang mga mukha na kanina’y masaya—ngayon ay puno ng takot, pagkalito, at pagkadismaya. Ang mga mata ay nakatingin lahat kay Alliyah. Unti-unti, naramdaman niya ang bigat ng mga tingin. Parang pisikal.

Palusot ko rito "Anak dito ka na lang muna, kailangan ko ng kasama, mamaya atakihin na naman si Aria" I sigh. wala akong nagawa kundi ang umupo sa sofa at nanood na lang ng tv. Ang hirap naman ng buhay. Paano ko matutulungan sila mama? Aish! kainis talaga! Match Maker Company? ang pumasok bigla sa isip ko. paano? I mean ano naman kayang trabaho ang Naghihintay sa akin doon, legal ba iyon? baka naman ibebenta nila ang kaluluwa ko.

Ngunit ngayon, malinaw sa mga mata ni Jessica na may lungkot sa mga mata ng babae—isang klaseng lungkot na hindi mo maitatago kahit gaano pa kakapal ang foundation mo. Bahagyang kinurap ni Jessica ang kanyang mahahabang pilikmata. Sa kutob niya, hindi gusto ni Lelia ang anak ni Mr. Kurt. Ang VReal Estate ay dati nang kilala bilang isa sa mga pinakamalalakas na real estate companies sa bansa. Pero nitong mga nakaraang taon, unti-unti na itong humina kasabay ng pagbagsak ng industriya. Gayunpaman, kahit humina na ito, malaki pa rin ang impluwensiya nila kumpara sa pamilya ni Lelia—kaya siguro ganun na lang ang tuwa ni Samuel.

Ngunit bago pa man makarami ng hakbang si Bettina ay muli itong napahinto. Nabingi ba Siya sa narinig. Sa sunod na sinabi ng Reyna? Nananaginip ba Siya? Hallucination ba ito o nagiging delusional na Siya kaya kung anu anong naiisip, naiimagine na pangyayari. Nasa realidad pa nga ba Siya?

Pero sino nga ba ang makakapag sabi na mali silang lahat ng inakala. Tulad nila pinaikot lang din sila ng kanilang paniniwala, kaibahan lang hinusgahan agad nila ang pangyayari kahit wala pa silang alam sa tunay na nangyayari. Matapos maglabas ng anunsyo ang pamilyang Concepcion tuluyan ng naliwanagan ang lahat na walang may kagustuhan dahil ang nangyari ay nangyari na.

I stilled on her question. Natahimik ako at doon ko lang napagtanto na sa reyalidad ay wala naman talaga siyang pakialam sa 'kin. Hindi siya katulad ng mga napapanood ko sa telebisyon at nababasa ko sa mga nobela na hahanapin at hahabulin ang babae kapag iniwan sila. He's too far from them. Ni wala siya sa katiting nila. “Somewhere in the Philippines.” I responded.

Mahabang paliwanag nito kay Professor Carmelia habang ako’y naririnig sa kanyang sinabi. Tama naman ang paliwanag niya and also naniniwala rin ako na hindi lang palagi problema ang dumadating sa ating mga buhay kundi may kasiyahan din dumadating sa atin na kailangan natin maranasan. Sa buhay reyalidad ang magbibigay sayo ng aral sapagkat dito mo mararanasan ang mga bagay na hindi mo pa nararanasan noong bata ka pa ngunit pagdating mo sa tamang edad ipapamulat ka na sa tunay na buhay o sa tunay na reyalidad na kailangan nating maranasan.