Aurora Sky Novels & Stories

Masaya sila na nilisan na ang lugar na iyon upang umpisahan ang panibagong bukas na naghihintay sa kanila. Ngiting-ngiti si Bryle na sinamyo niya ang preskong hangin. Ang hangin ng pagiging malaya. At ipinapangako niya. Babawi siya. Ibibigay niya uli ang langit kay Leia. Hinding-hindi niya hahayaan na muling mahirapan ito sa piling niya.

"Wala, sobrang gutom lang talaga ako!" Hinawakan niya ito at mabilis silang nagtungo sa restaurant. Ang Australia ay nasa Southern Hemisphere, kaya sa buwan ng Mayo ay mahalumigmig, maulan, at mahangin ang panahon. Sa teorya, maaaring makita ang aurora sa tag-init, ngunit napakahirap itong makita gamit lamang ang mata. Kaya kung gusto mong makita ang aurora, kailangan mong tiisin ang ganitong klase ng panahon.

Ibang iba ang mga galaw at emosyon nito. Lumapit ako dito, umiiyak ito at parang humihingi ng tulong sakin. Paanong? Ako ba ito? Pero bakit iba? Bakit siya umiiyak? Tumingin ito sa mga mata ko at parang gusto nitong kumawala sa salamin. "Aurora.... talunin mo siya. Ikaw nalang ang pag-asa ko upang maka laya. Ikaw nalang ang pag-asa namin Aurora...." Parang nahihirapan na itong mag salita.

She woke up and tiptoed from the room. Not too long ago, she noticed the peculiar lights from outside. Once in the kitchen, she reheated the coffee they left last night. She grabbed a mug, wrapped her body with the thickest coat she has and stepped out to her lawn with the cup of coffee. She walked towards the middle of her lawn and lift her head up, the Aurora Borealis has appeared right on top of her own lawn. In the clear night sky, they looked like swirling rivers of greenish-blue light with hues of red and yellow.

“What the f*ck?” Nasa elvator na paakyat sa unit ni Jared si Faith at lahat ay hindi pa rin maging maayos ang pakiramdam niya, halos maubos niya na rin ang malaking bote ng malamig na tubig na walang tigil niyang iniimon ay wala pa rin namang nangyayari. Habang palala ng palala ang init na kanyang nararamdaman ay siya rin niyang pag dadalawang isip kung tutuloy pa ba siya.

She was just sitting beside the grave at inabot na siya nang maghapon doon the wind starts blowing strong mukhang uulan pa but she has nowhere to go now kaya naman hindi na siya gumalaw sa kinauupuan until the rain starts to pour, it's cold but she felt numb, lumalakas ang ulan at hangin ngunit naka upo lang siya leaning on her parents grave. Hindi niya alam kung ilang oras siyang nasa ulanan hanggang paunti-unting dumidilim ang paligid. Pagabi na at palamig na nang palamig ang hangin the rain didn't stop from pouring at nagiinit na ang talukap nang mga mata niya she closed her eyes. "Aurora!" She slightly opened her eyes nang makarinig nang boses, it sounded Max but it was impossible.

bulong ni dragon habang tinititigan ang mga larawan. Sky University Parking Lot " Are you trying to protect them cloud do you really think that would be enough" bulong ni Thunder habang pinagmamasdan sina Moon, Sun at Star sa di kalayuan. " A prefect family figure unti unting masisira dahil sa Isang madilim na katotohanan"

"Mula sa mga tala hanggang sa buwan, inialay ko kay Bathala ang tayo na walang hanggan." "Mula sa aking mga mata hanggang sa nadarama, tinuruan mong magmahal ang tulad kong hindi magtatagal" Ang Moonaustarsiscoma Colorein ay isang komplikasyon sa paningin. Ito ang kauna-unahang visual disorder kung saan pabago-bago ang daloy ng bisyon ng isang pasyente. Mahihirapan siyang makakakita sa umaga na parang bulag at sa tuwing sasapit naman ang gabi ay magiging normal ang kanyang paningin na parang walang dinaramdam. Sa madaling salita, siya ay bulag lamang sa umaga.

masayang bati sa kanya ni Aurora pagkatapos ay mabilis na tumakbo papalapit sa kanya upang yakapin siya. “Where did you go?” ulit ni Chloe. Malambing na ang kanyang boses pero alam kong may diin iyon. Lumuhod siya upang pantayan si Aurora at yakapin ito pabalik. “Ice skating!” Walang pagdadalawang-isip na sagot ni Aurora habang ang kanyang mga mata ay kumikislap.

Ala sais y medya, umakyat si Aurora sa tuktok ng tower ng sarili niya sa ilalim ng mapagmatyag na tingin ng marami, ang tower ay nasa tatlong daang feet ang taas. Tumingin siya sa kalayuan habang nakahawak siya sa mga rail. Ang simoy ng dagat ay nakakatakot sa lakas, may dalang bahid ng asin. Ang mahangin na epekto ay nagpamukhang miserable kay Aurora, lalo na kung paano ang kanyang dress ay kapansin pansin sa kalangitan ng gabi. Ang lahat ay biglang napagtanto kung ano ang nangyayari. Ang mga tao ay biglang sumigaw kay Aurora, sinubukan siyang pigilan na tapusin ang kanyang sariling buhay.