Reflection In A Sentence Novels & Stories

Isang simpleng timed reflection trick, sapat para maglaro sa isip ng isang taong pagod at emosyonal. Tahimik ang condo. Patay na ang ilaw sa sala, maliit na lampshade na lang ang bukas sa kwarto. Nakahiga si Liana sa kama, hawak ang cellphone, paulit-ulit tinitingnan ang huling message ni Rafael. On my way soon. Ngumiti siya nang bahagya. Kahit paano, may panghahawakan siya. Pumikit na sana siya, nang may marinig siya.

Ibinalik siya ni Lilit sa huwesiyo. "I'm fine." Paungol niyang sagot. "Pulang-pula ang mukha mo." Puna nito. Napilitan siyang silipin ang sarili sa rear view mirror. Right, the aftermath of her shame. "This is nothing. I just felt a little hot. Can you turn the aircon a bit higher?" Ibinaling niya ang paningin sa labas ng bintana. Yet, all she can see outside are images passing through her eyes like bullets. Tumitig siya sa sariling reflection mula sa tinted na salamin at marahang hinaplos ang kanyang tiyan.

Pero parang siya mismo ang ayaw nang magpahanap. Nang sumapit ako sa dulo ng kalsada, sa ilalim ng ilaw-poste, tumigil ako. Ang ilaw ay kumikislap, halos mapundi na, pero sapat para makita ko ang sarili kong repleksyon sa luha ko. “Bakit ka umalis, Roffana?” mahina kong tanong. “Bakit hindi mo ako sinabihan? Akala ko… okay na tayo.”

Lumapad ang ngisi sa kaniya labi. “I already know,” sagot niya at tinitigan ako, ang titig na puna ng pagnanasa at pagtatangkang hubaran ako. “But a mirror in our room is not a bad idea.”

Ganito pala ang itsura ko, hinawakan ko ang muka ko, napakaganda nang nakikita ko. Halos maiyak ako, napadako ang mata ko sa noo ko na may band aid at sa damit kong madumi, namumugto rin ang aking mga mata dahil sa kakaiyak Tinitigan kong mabuti ang reflection ko sa salamin. "Lumapit ka Aurora..." ayan nanaman ang tinig. Parang ang reflection ko sa salamin ang tumatawag saakin. Naka tingin lang ito saakin, lumapit ako ng husto dito.

But the eyes looking back at her — they weren’t the eyes she had yesterday. Mas matalim. Mas buhay. Mas mapanganib. She took a step forward, and the reflection blinked… one second later than she did. Aurora froze. “Tangina…” Hindi iyon simpleng delayed reflection. It was mimicking her, yes — but not perfectly. Parang may sariling isip ang imahe. Parang may sariling kaluluwa.

Binalingan niya si Karim habang hinihipan ang usok sa dulo ng baril senyales na bala nito ang ginamit. “See? You need me.” pagyayabang nito sa kanya dahil nagawa nitong tamaan ng bala ang ulo ng kalaban kahit pa hindi ito nakatingin. Nakatalikod ito sa kanya kanina ngunit matalas ang pakiramdam nito. Tumaas ang isang kilay niya nang mapansin ang kanilang reflection sa salamin. Hanga na sana siya. Kaya pala nagawa nitong tamaan ang kalaban nakita pala sa salamin. Sa loob-loob niya.

Gustong-gusto ko na silang sigawan na nandito lang sa likod nila ang pinag-uusapan nila! Inangat ko ang mukha ko. Kahit papaano ay may nagtatanggol naman sa akin. Kahit nasa likuran nila ako ay kitang-kita ko ang pagmumukha nila sa reflection sa elevator. Blangko kong tiningan ang reflection nila sa elevator habang patuloy pa rin sila sa pinag-uusapan nila. Maya-maya pa ay napatingin sa reflection ng elevator ang isa nilang kasama at nanlaki ang mata niya ng makita ako.

Dinuraan ko ang muka nung isang lalaki na papalapit sa muka ko. He slap me hard, hiniklat ang buhok ko at inangat para makita ng buo ang muka ko ngayon. I can see my reflection on his eyes. I look crack, kalat ang make up sa muka ko. Magulo ang buhok at pawisan.

“Stop staring at my back, Leah.” Umiwas ako agad nang tingin. “I-I’m not staring.” Humarap siya sa akin nang nakasalubong ang kilay. “Are you sure? Nakikita kita sa reflection nito,” aniya saka tinuro ang salaming pinto ng kaniyang cabinet. Yumuko ako at nagpanggap na abala sa pag-aayos ng mga gamit ko.