Reflection In A Sentence Novels & Stories

Ang tindi ng init ng araw ay tila humahapdi sa mga sariwang galos at sugat nina Sirius at Rigel. ​"Kailangan na nating pumasok sa loob ng kagubatan," utos ni Haven pagkababa niya. "Ang puting buhangin ay mabilis na reflector ng init, at masyado tayong lantad kung may dadaan na reconnaissance plane ng kaaway."

Habang sinusuri ko ang layout, napansin kong may isang monitor sa gitna na hindi nagdi-display ng data. Itim. Walang signal. Tanging manipis na reflection ng sarili kong anyo ang nakikita ko roon. Napahinto ako sa harap nito. Sa reflection— Hindi ako ang dating ako. Iba na ang mukha ko. Iba na ang mga linya. Iba na ang hugis ng panga ko. Iba na ang babaeng nakatingin pabalik. Hindi na si Emie na sinira ni Heidi noon.

Nang dumako ang aking mata sa harap kung saan naroon si Ruther na nakatayo at nakatunghay sa akin ay nanlaki ang mga mata ko. I saw my reflection in the mirror! It was a wall... no, a mirror wall to be exact! Malaking salamin na nakatapat sa mismong kama kung saan ako nakaupo at... hubad?! What a joke! Gising na ba talaga ako o binabangungot? "Fix yourself..."

Reflection ng isang lalaking durog. Mapait naman akong ngumiti. Hindi ako ‘to ‘e…Hindi pwedeng maging mahina ako. Ang dami ko nang napagdaanan—ang dami na naming napagdaanan bago kami na punta sa anong mayro’n kami ngayon.

“Hindi. Pero ikaw ang kailangan nila ngayon.” Huminto ako sa paglalakad at humarap sa glass wall. Sa part na ito ng building ay transparent ang dingding kaya nakikita rito ang mga building sa labas at ang mga katabing skyscrapers at towers. Tahimik kong tinitigan ang reflection ko sa salamin. Sa likod ng kalmadong mukha at magandang kasuotan na ito ay isang nilalang na gustong-gusto nang kumawala sa palabas, na puro pagpapanggap lang ang nangyayari at panloloko sa ibang tao. “Hanggang kailan ko ‘to kakayanin?” tanong ko.

River I stared right through my reflection on the vanity mirror. You know what? Hindi naman ako pangit. That was what I was thinking while looking at the mirror image of myself. Ginala ko ang mata sa bawat sulok ng repleksyon ko. My features are all on point. I just really have to work on my skin problem.

Binuksan naman niya iyon ay napakunot ang noo niya nang makita ang isang magandang hand mirror. "Salamin?" "Yes, maganda diba?" "Yes, ang ganda at may ginto pa na kulay sa gilid." Iyon ay isang paalala na dapat niyang tingnan ang sarili at pag-isipan ang kanyang mga desisyon. Ang salamin ay simbolo ng self-reflection. Para makita mo ang totoong ikaw at magsimula ng bagong yugto na mas tapat. Dahil ako nakita ko na ang totoong reflection niya na di makikita ng taong walang kaalam alam na kagaya ko noon. Gising na ako sa katotohanan.

Hindi pa rin ako tumitingin sa gawi niya. Rinig ko ang singhap nang hindi makapaniwalang si Ace sa naging sagot ko. Mula sa reflection ng mukha siya sa rearview mirror ay nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa labi niya. He really enjoys playing this d@mn game.

Habang naglalakad siya papunta sa community center, hindi niya napigilang makita ang sariling reflection sa salamin ng saradong tindahan. “She looks tired,” bulong niya sa sarili. “But she’s trying.” At iyon ang pinaka-importante sa kanya ngayon she’s trying. Pagdating sa community center… Nabigla siya. Nandoon si Liam. Hindi abala. Hindi nag-aayos ng gamit. Nakatayo lang siya sa balcony-area ng center, nakasandal, nakatingin sa mga dumaraang tao. Mukha siyang may iniisip, pero hindi malungkot. Parang… reflective.

Kaya paano ko ipapakita sa mga kaibigan ko na ayos lang ang lahat? Nasa loob ako ng aking Vios. Naka park na ako sa parking lot ng school pero...kinakabahan akong lumabas dahil alam ko kung anong makikita ko. Panigurado akong maraming naghihintay sa akin. Kinuha ko ang aking cellphone at tiningnan ang reflection sa camera. I tried to smile but my eyes is telling otherwise. Pero sa huli bumuntong hininga na lang ako.