Reflection #mulan Novels & Stories

Nakita n'ya rin ang isang tao na nakasuot ng neon green na jacket na hapit na hapit sa katawan nito at neon green na pantalon at naka boots at may suot na half- face neon green na maskara sa mukha. Hindi makikita ang kabuoan ng mukha nito dahil sa half mask na suot. Maliksi ang mga kilos nitong nakipambuno sa mga taohan ni Mulgar. Pati si Mulgar lumaban na din dito, ngunit kita ang liksi at bilis ng mga kilos ng babae sa pakikipaglaban. Malabo na ang kan'yang paningin ngunit naaninag n'ya pa rin ang mga lalaki na duguang bumabagsak sa lupa.

Pero nagulat nalang ako ng bigla itong sumigaw at ginamit ang kanyang Hold power. "REFLECTION: REPLICA!" Sigaw niya bigla namang may nabuong liwanag sa aking harapan. Katapos nang liwanag na iyon ay bigla na lang nagkaroon ng isang salamin sa aking harapan at nakita ko ang isang babae na may mahabang puting buhok, may puting pilik mata at may maputing balat.

Muli siyang hinawakan. Natural na tumanggi si Janella. Buong lakas niya itong itinulak. Sinubukan niyang makawala. Nang hindi umubra, ginamit niya ang mga kamay at kuko niya bilang sandata. Nagmistulang maliit na bagyo ang kanilang pag-aagawan. Ilang minuto pa lamang ang lumipas ngunit kitang-kita na ang resulta ng kanilang laban.

Chapter Fifty MULI pa niyang sinipat ang sarili sa salamin. This is it, Maris. Ito na ang araw na pinakahihintay mo! She's wearing a green ruched front bodycon dress. Above the knee ang haba at hakab ang buo niyang katawan. Inihanda niya ang faded jacket at isusuot iyon kung sakaling ginawin siya. The color of her face with light make up was well blended with her skin. Sinubukan na rin niyang maglagay ng lipstick.

Namalik mata lang ba ako? Pero bigla na lang yong puso ko naninikip na parang di ako makahinga kaya ipinikit ko na lang ang aking mata. Pagdilat ko mga ilang minuto lang naman, nag- iba ang lugar na kinaroroonan ko parang mall tapos may dala akong gitara. Teka ano to? Kahit matanda na ko mayaman naman ako di ko kyalangan mamalimos at isa pa di na ganon kaganda ang boses ko matanda na kaya ako...

Ganito pala ang itsura ko, hinawakan ko ang muka ko, napakaganda nang nakikita ko. Halos maiyak ako, napadako ang mata ko sa noo ko na may band aid at sa damit kong madumi, namumugto rin ang aking mga mata dahil sa kakaiyak Tinitigan kong mabuti ang reflection ko sa salamin. "Lumapit ka Aurora..." ayan nanaman ang tinig. Parang ang reflection ko sa salamin ang tumatawag saakin. Naka tingin lang ito saakin, lumapit ako ng husto dito.

assistant"> Muli niyang sinulyapan ang phone niya kung saan sunod-sunod ang pagputok ng notifications, isang ingay na halos hindi na humuhupa. Trending. Kumakalat. Lumalaki. At bawat pag-refresh, lalo lamang lumalawak ang gulo na kanyang sinimulan. “At ngayon…” marahan niyang sabi, naniningkit ang mga mata, “hindi na lang basta pangalan mo ang nadungisan, Mira…” Saglit siyang uminom ng alak. “…kundi pati reputasyon mo sa harap ng buong mundo.”

"Ma'am? Ang ganda ganda niyo po pero para po kayong ibang babae!" Gulat na komento ni Mila dahil bukod sa nagpalagay rin ako ng contact lense sa mga mata ay nagsuot din ako ng maiksing wig na kulay blonde. I smiled habang tinititigan ang sarili sa salamin. What I see in the mirror is a different woman. Ibang iba sa mukha ng isang Thalia na inosente at mala anghel. And this is the look that I want people to see, lalong lalo na para sa mga kalaban ko.

Her sweeping eyelashes flipped a lovely dance below the arc of her eyebrows. "Breaking their supports from outside and blocking their escape route is not an easy task for me. "We can only proceed after we neutralized the hostile group nesting here." Muli siyang pumikit, bumibigat na ang talukap ng mga mata niya dahil sa epekto ng gamot. Gusto niyang matulog baon ang magandang mukha ng dalaga. "I think I understand why you had to put up a disguise even in the face of the villagers. Pero sana naman may katuwang ka kahit papaano."

“Binubulag lang sila ng mga ilusyon sa ngayon. Hindi ito mananatiling ganito habang buhay.” Dahan-dahang tumayo si Rosemary. Lumapit siya sa malaking salamin sa kanyang opisina. Ang babaeng nakikita niya sa repleksiyon ay maputla. Magulo ang buhok. Namumugto ang mga mata. Halos hindi na niya makilala ang sarili. “Wala na akong lakas para lumaban, Mila.” “Paano ako makikipagsabayan sa kanila... kung pinili na ng mundo ang mananalo?”