Novel & Cerita Reminiscing The Memories

"Yeah. May mga ganyan sa pelikula, eh. Yung isang tao lang 'yung nakalimutan mo kasi siya yung huli mong naisip bago ka makalimot." "Gaga! Dapat nga maaalala niya kasi naretrieve nga yung memories niya, di ba?" "Ah, ewan! Ang hirap naman niyan! Pwede pala 'yun? Yung buburahin 'yung alaala mo tapos ibabalik ulit? Parang... nakakabaliw!" Tumawa ako sa pagpapalitan ng ideya ng mga kaibigan ko.

It reminds me of Linden. "Jan?"

malamig nitong wika bago humarap sa kaniya. “I’m reminiscing,” nakangisi niyang sambit. “This place holds a special place in my heart. This is where we first met—where we spent countless hours together, laughing, eating, and making memories. After hanging out here, we’d always end up at a bar for a few drinks. Don’t deny it, āsshōle. I know you haven’t forgotten the memories we shared in this place.” Natahimik bigla si Zachary. Mayamaya pa, dahan-dahan na itong umupo sa platapormang inaapakan nila. Natawa siya bago walang nagawa kundi ang umupo sa tabi nito.

“I’m not saying permanent ito. In cases like this, memory can return gradually.” Tumango ako, kahit para bang ang buong pagkatao ko ay gumuguho na sa bigat ng mga salitang ‘yon. Iyon pala ang mas mahirap kaysa sa hindi siya magising—ang gising siyang muli, pero hindi ka niya nakikilala. Napatitig ako sa sahig. Kung kailan nabuhayan ako nang pag-asa, mamamatay lang din pala ulit.

Nais kung imulat ang aking mga mata upang malaman kung sinong-sino ang mga ito. "I'm sorry! Some memories are lost to him, you and your twins children are one of them, except for his parents," nagtataka ako kung anong ibig sabihin sa lalakeng nag sasalita. "But don't worry. Four or Six months, his memory will come back of his own," dag-dag nitong sabi sa lalake.

“N -nandyan ka pala. Kanina pa kasi kita hinahanap. It’’s your medicine time na. Oras na para sa gamot mo.” “What are you doing here?” takang tanong ni Roman sa kaniya. “I told you na tigilan mo na muna ang mga ganitong acts, Rebecca, I am in the process na wherein naaalala ko na yung ibang memories ko. We need to talk later, after lunch.” Doon ay nakaramdam ng kaba si Rebecca. Hindi pwede ito, hindi sya papayag. “W -what do you mean?” nauutal at kinakabahan na tanong nya,

“Paumanhin… wala akong alaala tungkol sa inyo.” Tahimik ang silid. Narinig ko ang sarili kong paglunok. “Retrograde amnesia,” mabigat na sabi ni Tito Jhovel. “Malakas ang trauma. Posibleng burado ang personal memories—lalo na ang mga emosyonal na koneksyon.” “Babalik pa ba?” halos pabulong na tanong ni Mommy. Tumingin si Tito Jhovel sa tiyan ni Ate at doon sa batang hindi niya pa alam na dala niya.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

"Why am I reminiscing the past now?" Bumalik ako sa aking ginagawa. Tinapos ko ang pagbabasa at pagpirma sa mga papel na nakatambak sa aking lamesa. Mabilis na lumipas ang oras sa aking kumpanya. Sumama lalo ang pakiramdam ko. Nang matapos ang mga meeting ay bumalik ako sa aking opisina at nahiga sa mahabang sofa. I feel the need to stretch my back. Ang sakit rin ng aking ulo.

Nagkatinginan sila ni Janice, nandoon pa din ang tingin niyang nagtatanong. "Classmate mo n'ong elementary, nakalimutan mo na ba? Si Ian, Ian; galisin." Tumawa pa ito. "Baka nakalimutan ka na ng kaibigan ko. Sorry ha. May pagkakalimutin kasi 'to eh," sabat ni Janice. Tama nga si Janice, hindi ganoon ka-klaro ang memories nito sa isip niya kung tunay ngang magkakilala sila. Atsaka elementary days pa iyon, ilang dekada na ang lumipas, aniya pa.