Reminiscing The Memories Novels & Stories

"Remember when Old ones died and new were born And life was changed, disassembled, rearranged, We came together, fell apart..." She paused. I hear her gasped. "....and broke each other's hearts Remember when..." She then started sobbing. Pero patuloy niya pa ring kinakanta. It seems like she's remembering all her past with Papa, it felt like she's reminiscing it all. "Remember when We said....when we turned gray When the children grow up and move away

Ang emosyong nararamdaman ko ngayon nawawala sa tuwing naalala ko na lasing lang siya ngayon at bukas paggising niya ay makakalimutan niya rin lahat ng ito. End of flashback

Parehas kami ng kaibigan niya na hindi malaman kung anong point niya. "Wag natin silang kalimutan bagkus itanim natin sa puso at isipan natin ang mga masasaya nating memorya kasama sila. Karamihan kasi sa atin pag nasaktan tayo, we tend to forget all of our good memories with them to heal. Pero para sa akin mali iyon. Hindi ka tunay na gagaling kung iniiwasan mo ang mga memoryang binuo niyong magkasama. Kasi pag nakalimutan na natin sila sasabihin natin okay na, pero pagkaharap na natin ang mga taong sabihin nating nanakit sa atin, babalik at babalik pa rin lahat ng sakit. Though kaunti na lang pero naroon pa rin ang sakit. Sa case ko kasi hindi ko sila kinalimutan tinanggap ko ang naging ka

mahinang sabi niya at masakit na tumawa dahilan para makagat ko ang ibabang labi. Yeah right. Painful memories first. Wala akong idea kung may masaya siyang ala-ala mula pagkabata. “T-The doctor’s right. My selective memory will make me remember painful if there’s more painful memories than happy memories. Then the last memory I would remember are my happiest days,” ang namamaos niyang boses ay nagsenyales na naluluha at nasasaktan siya. Ngunit wala akong magawa.

"sorry for asking." sya naman ngayon ang nakaramdam ng guilt sa pag tatanong. "it's ok, that happen already and part of our life, maybe hindi pa talaga sila ang para sa atin." may lungkot na wika nito. "I hope one day we can continue life with joy and be carefree." pilit ang ngiting turan ni Tasha. "why you wait one day, kung pwedi mo namang gawin ngayon na maging carefree." naka ngiting wika ni Nato na bumaling pa sa diriksyon ni Tasha.

Nasa daan na sila pabalik sa inuuwian nila. "Yeah, just thinking something." "You don't have to force yourself to remember." Mukhang concerned talaga ito sa kalagayan niya. Umiling siya. "No, I'm not trying to recall my lost memories. I just remembered the lady earlier. Her eyes are weird." Hindi niya alam kung namamalikmata ba siya kanina pero parang may nakita siyang kakaiba sa mga mata ng babae kanina. Gusto niya sanang magtanong kay Gio kanina pero dahil mabilis na iniba ni Dale ang usapan, hindi na siya nagpumilit na ituloy ang usapan.

"You made my Mom sick and suffer in loneliness. I will never forget those times I see my mother crying in pain thinking about you with those girls you've been hanging out. I will never forget how she beg for my grandparents not to touch you because she don't want you to get hurt. I will never forget the big scar you made in our family." Hindi naman ito nakaimik sa mga sinabi ko. Matagal na panahon na ang mga iyon at matagal na rin siyang bumalik but those memories are still fresh in my mind like it was all happened yesterday. Childhood memories are really hard to forget, especially those sad memories.

suhestiyon na lamang niya. "What?" Nakaarko ang kilay na tugon ni Brent sa kan’ya. "Maaari mo ba ako na samahan sa mga lugar na malimit natin na pinupuntahan? Maaari mo ba ako na samahan na gawin ang mga bagay na malimit natin na ginagawa noon? Let’s revisit those memories, Brent. Pagsabayin natin na gawin ang mga bagay na makapagpapaalala sa akin ng nakaraan natin habang gumagawa tayo ng mga bagong memorya na magkasama."

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —