Residence In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Tumila na ang ulan nang bahagya; tanging mumunting mga butil na lamang ng tubig ang pumapatak sa salamin ng kotse. Inangat niya ang kanyang paningin, itinuon ang atensyon sa bungaran ng bahay-pagamutan. “Synergic Medical Center.” Mahinang bigkas niya sa mga salitang nakaukit doon. Mahina na ang liwanag doon, aandap-andap pa ang ilaw sa letrang ‘d’—tanda ng pagkaluma niyon. Hindi na iyon kataka-taka pa.

"Don't worry, Tita. I will. He's alone at the moment. Pwede mo ba ako bigyan ng address ng bahay n'ya?" She smirked at binigay sa'kin 'to. After a few minutes na pangangamusta n'ya sa'kin at sa naging buhay ko sa California ay naghanda na akong umalis at pumaroon sa bahay ni Hugo. Sabi ni Tita, Hugo calls it "their" home. Bahay nila nung babaeng bruha. Corny. Disgusting. After 10 minutes, nandito na ako. In front of their humble abode. I rolled my eyes and sighed bago ako pumasok, hindi naman nakalock ang gate so I've let myself in.

anito sa mababang tinig. Hindi siya agad tuminag sa kanyang kinatatayuan at iginala muli ang kanyang paningin sa paligid. “B-Bakit dito mo ako pinapunta? B-Bahay mo ba ito?” “Apartment na inuupahan ko, Laica. Alam mong tubong Batangas talaga ako at doon ako nakatira,” imporma nito sa kanya. “Sa loob tayo mag-usap.”

Ayokong tumabi sa'yo, ni hawakan ka kaya hinihintay kung mauna kang matulog para walang mangyari. Mahaba niyang sagot sa isip pero hindi naman niya magawang sabihin. "Namamahay lang siguro ako. Hindi ako sanay na natutulog sa ibang bahay at kama." "Really?" mapagdudang tanong ni Irene. "Dati kang nakatira rito at kama mo 'tong hinihigaan ko. Saka, kailan lang kayo lumipat sa mansion niyo ro'n sa Manila kaya--"

"Bakit lalayo pa ako? Nandito na tayo sa bahay ko." Gumala naman muna ang tingin. May ilang shops sa paligid. Hanggang mapatingala siya sa nag-iisang matayog na gusali na tinapatan nila. It's a residential condominium ayon na rin sa pangalan na nakita niya sa tagiliran ng entrada. "Let's get in." "Hindi ako sumasama sa mga estranghero o hindi ko kilala."

Nandito kasi ako sa Intramuros. To Josh Rain: Intramuros? Ang layo naman. Akala ko same kayo ni Ate Rica na taga-Las Piñas? From Josh Rain: Yup. But dito ako nauwi sa condo ko para malapit lang sa school kung may pasok ako (smiley emoji) ‘Ay wow, de-condo!’ bulong ng isip ko sa sarili ko pagkabasa ko ng reply niya sa akin. Umayos ako ng upo saka muling nagtipa ng reply sa kanya.

nginisihan nito ang dalaga. Nagkibit ng mga balikat si Nicole. May katwiran ang binatang malaman kung saan nakatira si Helaena. Paano kung hindi bumigay si Helaena tulad ng inaasahan nila? Mabuti na iyong alam ni Haeley kung saan susundan kung saka-sakali. "This is Mariposa. Malalaking residential houses ang mga nandito sa lugar na ito. Walang maliliit na bahay dito, Harley," nagsasalubong ang mga kilay na wika ng dalaga.

Tahimik siyang sumunod bago isinandal ang ulo sa bintana. Narinig niya ang mahinang pagsara ng pinto at saka ang maingat na hakbang ng lalaki papunta sa driver’s seat. Hindi na niya halos namalayang nakapikit na pala siya. Sa pagitan ng antok at pagod ay marahan niyang sinabi ang address ng bahay nila. “Aquino Residence” “That far?” mahina nitong tanong, tila nag-aalala.

"Kaninong bahay 'to?" I saw him leaning on the veranda, arms crossed against his chest. "This is mom's house. Bukod sa resort, ito ang hindi ko maiwan sa lugar na ito, "nauulinigan ko ang baba at uneasiness nito. "Why are we here?"

“What is it? Too much?” Nagbuntunghininga siya. “Yes. I like living in my condo. Hindi ako sanay na ganito… kaluwang at ka-luxurious. Maliligaw ako rito mag-isa.” Nag-angat siya ng tingin at nagtama ang mga mata nila sa salamin. “Sobrang yaman n’yo nga pala. Kahit bahay nina Carl, hindi gaya nito.” “Eh ‘di sa condo ako uuwi. Pero dito tayo sa weekends, o kaya sa resort.”