Novel & Cerita Revenge By Sana

putol ni Divina sa matandnag lalaki. Sandaling napakurap si Reymond bago. “Anything. I will do anything just help me and my son this last time, Divina.” Makahulugang ngumiti si Divina. They say that revenge is best served cold. And now, the time has come for her turn. ---

Pero habang tinitignan ko ang sarili ko sa salamin sa tapat ng kama — disheveled, may luha pa sa pisngi, pero buhay — may kakaibang pakiramdam sa loob ko. Wala na ‘yung bigat na parang sinasakal ako kagabi. Wala na ‘yung urge na umiyak. Para bang na-drain lahat ng sakit, kasabay ng ulan kagabi. Ang natira na lang, ay galit. At isang ideya. “Revenge,” bulong ko. ‘Yan na lang ang gusto kong gawin.

Kaya kahit gustong gusto ko na itong singhalan at murahin kailangan ko kumalma. Tumawa na naman na parang nababaliw ang babae kahit wala naman nakakatawa. This woman is crazy. “Revenge? Iyon ang gusto ko ang mag higanti. Gusto ko sana si Van ang kakausapin ko pero may atraso ka rin sa akin. Napakalaki non kaya ikaw na lang. Wala naman na si Logan kaya pwedeng pwede na kita pagbayarin sa lahat ng ginawa mo.”

"And this is also my way of helping you overcome your fear... ayokong maging mag-isa ka sa o-oras na mawala na ako, Savannah." She was shaking, but no tears fell from her eyes. Her eyes were filled with anger, but not directed at her grandfather. Kung hindi sa tao--mga taong nagpapatay sa mga magulang niya. Naniniwala siyang may nagpapatay sa mga ito. And until now, she's eager to seek revenge—for justice. At hindi siya makapapayag na basta na lang isara ang kaso ng walang nagbabayad doon.

I love seeing her suffering. Call me a sadist and I wouldn’t deny that. Yes, I am a sadist at the same time a masochist. I easily get turned on with this kind of stuff. Kaya nga kapag frustrated ako, Ariz is there for my rescue. At ngayon? Hindi na lang si Ariz ang magiging kalaro ko sa mga ganoong bagay, here’s Andrea now. My long awaited revenge is coming to fruition. I will make sure to erase her memory from her past. I will make sure she will be my slave until magsawa ako sa kanya. And I will make sure that my mom will see all of that.

Kumuyom ang kamao ko at sumama ang tingin ko sa langit na punong-puno ng bituin. “Lucifer used me for his worthless revenge and made me his mistress to ruin me to many people. Lucianna tried to kill me and my mom, many times but she ended up killing my unborn child. Mercedes and Katarina degraded and insulted me many times. They killed the Zafara Perez and now they made me like this. Who am I to take revenge? This will be worth it in the end? It will be worth it, if karma can't do anything to get even then i'll be their greatest karma.”

VALERIA FUENTES POV "Ano na naman ang ginagawa mo? Bakit mo itinulak si Ana?" seryosong kong muling tanong kay Vianna. Napansin ko ang ilang butil nang luha na namuo sa mga mata nito. Kaya lang, hindi oobra sa akin iyun. Lalo na nang marinig ko ang malakas na paghikbi ni Ana. "Mom, huwag niyo pong pagalitan si Vianna. Kasalanan ko naman po eh. Iniisip niya na inagaw daw kita sa kanya." wika nito sabay yakap sa baiwang ko

Hindi ako nanaginip? Tumikhim siya bigla at umatras ng kaunti upang titigan ako. "I thought revenge would be better for me, but you are right; I am just destroying myself. Hindi ako makapaniwala na mahuhulog ako sayo." Biglang may mga paru-parong lumipad sa tiyan ko at pigil ang hininga ko sa mga sinasabi niya. "I will always choose love now because of you. Akala ko noon ang love ay nakakasira lang ng buhay dahil ganoon ang nakita ko sa nangyari sa kuya ko pero mukhang mali ako dahil sa huling mga oras niya ang pagmamahal pa rin sa ate mo ang nanaig. Michaela, I love you and thank you for saving me from my wrath of revenge." Tuluyan na akong napaluha at yinakap siya.

aniya. Hinawi ko ang kamay ko at inayos ko ang aking sarili. Hindi ko alam kung paano ako mag-rereact sa sitwasyon na 'to. Nasa harapan ko na ang bilyonaryong si Julian Benitez. Alam ko sa sarili ko na matagal ko nang pinaghandaan 'to pero iba pa rin talaga kapag nasa sitwasyon ka na. "I just want to be alone," sagot ko sa kaniya na ikinatango niya.

“Were you the one who put this thing here?!” “Pasensya na,” maikli niyang tugon. Sarkastikong natawa ang babae. “Do you think your apology's gonna wipe my outfit clean? What do you think? Answer me!” “Hindi." Pinagmasdan niya ang ayos nito. Maliban sa basang paa at sandals ay wala nang iba pang natapunan ng tubig. Sa madaling salita, hindi naman nasira ang sinasabi nitong outfit. “Hindi ko pa ho kasi nasubukan. Ang alam ko lang ay pampalubag ho ng loob ang paghingi ng pasensya.”