روايات وقصص ضمن Romance Full Of Life

"Amidst the stars' intricate dance, our promise was forged, destined to endure the trials of fate and time." Alessia Montague, a wealthy New Yorker who returns to the Philippines with her father, Alessandro, for a vacation at their family-owned resort. Amidst the serene backdrop of Santa Ana, Cagayan, Alessia encounters Luca. Despite their rocky start, Alessia finds herself drawn to Luca, Struggling with her feelings, Alessia must navigate the complexities of love, trust, and forgiveness. As she grapples with her emotions, Alessia learns that sometimes, the most unexpected encounters can lead to profound personal growth and lasting connections.

is a deeply emotional, slow-burning medical romance about healing, hope, and the kind of love that sees through the pain. ———— Excited na ba ang lahat? Comment po kayo kung “Oo” at makiki-like na rin po. Salamat ｡⁠◕⁠‿⁠◕⁠｡

“Bakit pa tayo maghihintay ng matagal? Pareho naman nating alam ang gusto natin. I want you as my wife. Gusto mo ng kapanatagan at kasiguraduhan. So, bakit pa natin patatagalin ang lahat? Pinasingkit ni Blair ang mga mata, kunwari naiinis, pero sa totoo lang, pinipigilan lang talaga niyang mapangiti. “Roman, you are so romantic.” Upang dugtungan ang papuri ni Blair, nagnakaw ng halik si Roman sa kaniyang labi. Sabay sabi ng, “Kung gusto mo ng romance, sweetheart, kaya kong ibigay yan.” Nagtaas-baba pa siya ng kilay, at mabilis nahinuha ni Blair ang ibig niyang sabihin.

Para bang naging backdrop ang movie night para sa isang bagay na mas makabuluhan-isang pagkakataon na magka-bonding at mag-connect sa mas malalim na antas. Sa isang punto, sa isang partikular na romantikong eksena sa pelikula, lumingon sa akin si Luke na may maalalahang ekspresyon. "Alam mo, I never really paid much attention to romance films before. Pero ngayong gabi, iba. Parang yung mga characters are a reflection of what's possible." Napatingin ako sa kanya, ang bilis ng tibok ng puso ko. "Ibig mong sabihin sa totoong buhay?"

Hinalikan namin ang isa't-isa ng puno ng tamis, pangako, at pagmamahal. "Are you ready?" Bulong niya sa pagitan ng aming mga labi. His onyx gaze is asking for my permission "Go on." I nodded. Without further ado, he slides his rigid length inside me in a prompt rhythm. "Yes yes yes Ah!" I moaned, urging him to go deeper. "Ti amo, Sabrina. Sei la mia vita, l'altra meta', il mio tutto." He chants in Italian. (I love you. You're My life, my other half, my everything.)

Sa wakas ay mahal na ako ng taong buong buhay kong pinag-alayan ng katawan, puso, at kaluluwa ko. I looked up at him and gently caressed his face. Mas clear skin pa siguro siya kaysa sa akin, but Roma was Roma, and I love him with all of my heart, life, and soul. Nagulat ako nang biglang hinuli niya ang kamay kong nasa pisngi niya dahil buong akala ko ay talagang tulog na siya. He held my hand and placed a soft kiss there before he laid it atop his chest, just right above the location of his heart. Ipinikit na niyang muli ang mga mata niya habang mahigpit na kapit pa rin ang kamay kong nasa may bandang puso niya.

Ramdam niya ang malakas na tibok ng dibdib nito dahil mahigpit siya nitong niyakap nang bumalik na sila sa higaan. Hindi na rin pinilit ni Shantal si Brent na magkwento dahil batid niya ang ugali nito. Tahimik ito mula pa noon at madalang magsalita. Laging malayo ang loob nila sa isa’t-isa noon kahit noong naging mag-asawa na sila. Bawat alis nito noon sa mansyon sa tuwing inaaway niya wala itong sinasabi kong saan tumutuloy. Minsan naman dala ng labis na lungkot nito, dinadaan ni Brent sa pagtugtog ng malungkot na music gamit ang piano sa entertainment room. Gusto niyang abutin ito ngunit napakalayo na nito sa kanya. Kung noon, sinikap nitong iparamdam sa kanya kung gaano siya nito kamahal,

"Lex, mas okay nang malasing ako. Sa puntong ito, wala nang saysay ang buhay ko. Sa lalaking mahal ko dapat isusuko ang lahat, pero ngayon... para saan pa?" Nang umalis si Lexie kasama ang kanyang bagong kaibigan, naiwan si Keziah sa bar. Inom pa rin siya nang inom hanggang sa naramdaman niyang umiikot na ang paligid. Halos mahulog siya mula sa kanyang upuan nang bigla siyang saluhin ng isang estranghero—isang lalaki na may malalim na boses at matitigas na bisig.

tanging sagot ko na lang. "Hindi ba't inaalagaan ng mga lalaki ang kanilang asawa? Happy wife, happy life, ika nga" inismiran ko siya sa sinabi niyang ito. Kung hindi niya lang ako binayaran ay hindi ako papayag na magpapakasal sa kaniya. Kay layo ng agwat ng aming buhay. Siya ay nasa ibabaw at nagsasaboy ng mga pagkain habang ako naman sa ibaba ay tumutuka lang upang mabuhay.

I easily got jealous sa dami ng mga pinagsamahan nila ngunit wala namang kahit anong romance na namamagitan sa mga ito kaya inalis ko na lang sa isipan kung ano. Ang dami kong naranasan kasama ang mga ito, ang umakyat sa bukuhan gayong wala naman akong kaalam alam tungkol dito, ang mamalengke na kahit kailan hindi ako natuwang gawin. But with her, lahat ng ‘yon masaya. It was fun living here, ‘yong mga normal na araw nagiging espesiyal.