Kapag sinusuri ko kung paano inilalarawan ng romance novel ang alindog, naiisip ko agad ang dami ng layer na nilalagay ng may-akda sa isang simpleng tingin o ngiti. Para sa akin, hindi lang ito pisikal; madalas itong pinaghalong pag-uugali, mga nakatagong sugat, at isang uri ng katiyakan na hindi madaling ipaliwanag. Nakakatuwang obserbahan kung paano ginagawang mas mabigat ng mga salita ang paghahangad: isang malayong pagtagpo sa dilim, o isang pause ng di-inaasahang pagkakaintindihan na nagiging isang maliit na himala sa loob ng pangungusap.
Minsan, ang alindog ay nililikha ng konteksto — ang paraan ng pagkukwento, ang setting, o ang socio-cultural na puwersa sa paligid ng mga tauhan. Sa 'Pride and Prejudice', ang alindog ni Mr. Darcy hindi lang galing sa kanyang hitsura kundi sa ipinapakitang dignidad at ang biglaang kabiguang ipakita ang tunay niyang sarili; sa iba naman, ang alindog ay nasa pagiging marupok at tapat, na mas nakakahatak dahil tunay at hindi pinalamutian. Sa huli, ang romance novelist ay naglalaro sa expectasyon at nagbibigay ng maliit na piraso ng misteryo para manatiling kaakit-akit ang karakter, at iyon ang palaging nagpapahirap at nagpapasaya sa pagbabasa ko.