Ruined Novels & Stories

Isang katawan na walang kapansanan at higit na malakas. Is this even possible? Am I really reborn? At sa kasamaang palad ay sa katawan pa na ito na halata naman na napakamiserable? Pansin ko naman iyon sa paraan ng pakikitungo ng babaeng iyon. Handa pa siyang iwanan ang lalaking ito.

Stranger. Matamis siyang ngumiti saka hinawi ang kaniyang itim at bagsak na buhok gamit ang kaniyang maganda at malalambot na kamay. “Hey! I'm just... Chilling,” wika ni Letitia saka marahan na umiling bago abutin ang kaniyang inumin sa lamesa.

nanghihina kong sambit. Hindi ko na alam kung ano ang lagay ng mga kaibigan ko, pero nanghihina na talaga ako. Pero bago ako tuluyang mawala sa katinuan ay may naramdaman akong mga yabag na papalapit sa kinaroroonan namin. I was completely lost as the smoke successfully devoured my whole system. All of my strengths disappeared as I slowly closing my eyes then darkness followed.

sabi niya na mababakas ang kalungkutan sa mata kaya napaharap ako dito. "paano mo naman nasabi iyan Mitch?" "mas naakit ako sa mga bagay na nakakalipad. Tulad ng ibon" sabi nito at tumingala sa langit "mabuti pa sila ay maaaring pumunta sa lugar kung saan nila gusto" dagdag pa nito. Akmang sasagot ako ng nagring ang telepono ko "Mitch. I have to go, may emergency" sabi ko pero malungkot pa rin itong tumango sa akin.

Pamilyang kaniyang mauuwian, hindi pa rin pala siya nag-iisa. Unti-unting pumatak ang mga luha nito at mabilis itong niyakap ni Don Roberto. "Masaya akong ligtas ka na, apo," maluha-luhang saad ng Don. Naging madamdamin ang tagpong iyon hanggang sa sumagi sa isip ni Janna ang huling nangyari. "Janna, alam kong matagal kang nawalan ng malay dahil sa nangyari. Pero, ano bang nangyari?" tanong ni Adrian.

Ngunit alam niya ang sagot. Dahil kailangan niyang lumaban. Wala na siyang Francis. Wala na siyang kumpanyang pinaghirapan. Wala na ang pagkataong dating pinaniwalaang buo. Pumikit siya, ngunit ang luha ay kusa nang bumagsak. Dahan-dahang dumaloy mula sa gilid ng kanyang mga mata. “Hindi ako iiyak...” bulong niya. “Hindi ko hahayaang makita nilang durog pa rin ako.”

He stood tall above her now, towering, calculating. "That's what makes this fun," Hades said. "Watching you question everything. Wondering if you ever mattered. But the moment he realizes you're gone—and sees your with me and what you've become—then I win." He turned away, walking slowly toward the heavy door of the room. The door slammed shut. Nina was left alone—broken, but not yet defeated. She buried her face in her knees, whispering over and over, "Kaya ko 'to... kakayanin ko 'to..."

may narinig ako dito sa loob may something nababasag kaya buksan ko baka nandiyan Daddy mo, saad ni Ravina. RAVINA POV Pagkabukas ko sa pinto na kita ko agad ang kalat sa may sahig mga documento nababasag na flower vase, sirang upuan at misa. Ohh My God Mom!!!! Sinong gumawa nito? Tanong ni Genna.

At parang biglang nag slow motion lahat. Pakiramdam ko kaming dalawa lang ang nasa paligid. Ngunit sa isang iglap biglang naglaho ang aking illusyon at napalitan ng inis at pagkamuhi. "I'm not blind, Miss. You're just stupid." He coldly said and left without saying sorry. That scumbag! Mahirap bang mag-sorry sa akin? Kainis na lalaking iyon. Kalalaking tao, walang modo.

Isinuksok niya ang duplicate key sankey hole at marahang pinihit iyon upang bumukas. Isang tagpo na kailanman ay hinding hindi naisip na mamagawa ni Athena sa kanya ang kanyang natagpuan. Pawang mga walang saplot sa ilalim ng kumot ang manager ni Athena at ang kasintahan niya. Hindi maikakaila na may pinag saluhan ng nakaraang gabi at hindi niya iyon matanggap.