Ruined Novels & Stories

Anong naisip ko't itinuloy ko ang kahangalan na ito? Nausea filled me as we made our way inside the ominous and noisy grounds of The Ruin, ang underground fighting arena kung saan balak magpatiwakal ni Alessio. Nangilid ang luha ko nang maalala ang mukha ng kaptid pero mabilis ko ring pinalis sa isip ang kahinaang ngayon ay sumasakop sa akin. I and Karen had one shot at this. There's no repeat so we better not mess it up. Buo ang loob na inihakbang ko ang mga paa, operation saving Ally's stupid ass commencing.

Whisky on ice, Sunset and Vine You've ruined my life, by not being mine You're so gorgeous I can't say anything to your face 'Cause look at your face And I'm so furious At you for making me feel this way But, what can I say? You're gorgeous Inabot ko ang cellphone sa gilid ng unan ko at sinagot ng hindi tinitignan ang pangalan ng caller. " Hello " inaantok nansagot ko dito.

napangiti nalang ako sa kacuyan nito, Buti nalang at maganda ang lahi nila hindi niya lang alam kung bakit ang Ate niya mukhang tipaklong. Ilang saglit lang ay natapos na rin si Yzi kumain kaya nag lakad na sila papunta sa room appliances dito sa Mall balak niya bumili ng bagong vanity mirror dahil nabasag ang glass Vanity mirror niya dahil sa kabaliwan ng Ate niya.

Incoherent words are coming from each of them. Ang tunog ng paglamon ng apoy sa mga pananim na humalo sa hiyawan at sigawan ang prominenteng ingay na namayani sa paligid. It was defeaning. Nakakasakit ng kalooban ang namamalas sa ngayon. It was too heartbreaking. Her eyes are directed to that one man na sa unang pagkakataon ay kakikitaan ng pagsuko at pagkatalo habang nakatitig sa itaas, to the flying embers ascending to the night skies and falling back to the ground.

sabi ko ngunit inagaw niya na sa akin iyon at siya na mismo ang nagbuhat. I’m almost not comfortable with the noises from the crowd and from the vehicles around. Nasanay kasi ako na palaging tahimik ang aking paligid kaya medyo nabubulabog talaga ang kaluluwa ko sa ingay ngayon. Sinuyod ko ng tingin ang paligid. May mga kabahayan akong nakikita, mahahabang kalsada na gawa sa semento, maraming sasakyan, may mga kakahuyan at bundok sa malayo. Maliban doon ay wala na.

KABANATA 46 Sunod-sunod na putok na baril ang pinawawalan ni Rostam sa shooting target na nasa kaniyang harapan habang ang kaniyang isipan ay okupado ng mga bagay at pangyayaring ilang araw ng gumugulo sa kaniya. Mga desisyong maaring magpabago sa takbo ng buhay niya at ng dalawang babae sa buhay niya. Nahihirapan siya at sa totoo lang, hindi na rin niya alam kung tama pa ba ang mga nasa isip niya. Masyadong magulo at napaka komplikado.

Bakit sa ganitong pagkakataon pa? I should be smiling and happy while watching him hush Ruin, ngunit takot at kalungkutan lang ang nararamdaman ko sa mga oras na 'yon. Lalo na nang mapalitan ng maliliit na buttons ang kaninang baril na hawak ng mga tauhan ni Rye. “I'm not the only one who has a button here, Ruan. If you're planning to do anything that I will not like, they will not hesitate to press the buttons for me.”

Ang lahat ng tanong na gumugulo sa aking isipan noon ay mayroon na ngayong malinaw na sagot. Marami ang nagtatanong kung bakit ang ating kwento ay tinawag na “Mula sa Pag-iwan Hanggang sa Walang Hanggan” o “Dumped to Forever”. Para sa marami, ang salitang “iniwan” ay nangangahulugang katapusan, sakit, at kabiguan. Ngunit para sa amin, ito ay may ibang kahulugan.

Binasura niya ako at hindi ko siya masisisi. Calvin umalis. Malakas ang pagbagsak ng pinto. At naiwan ako roon hubo’t hubad sa tabi ng lalaking hindi ko minahal, sa kama ng pagkakamaling hindi ko ginusto. Habang ang tanging iniwan sa akin ng lal aking minahal ko... ay ang mga salitang hindi ko na kailanman makakalimutan. You’re dead to me.

"Nearly all metals begin to rust almost immediately upon exposure to water... Kung matagal yan doon, just as you assumed, hindi yan buo dapat na ganyan." Wanda's heart sank. May punto nga naman si Marlyn and makes more sense than her assumptions. She toosed the hook in the fire, totally disheartened. She honestly thought they were on the brink of discovering something only to ignite false hope. Now, it felt like the wind had been knocked out of her. She glanced at Mark, and, like her, he seemed to have lost the last flicker of hope in his eyes. He sighed, looking down at the fire. Parang ayaw na ring magsalita. Sabay pa silang napabuntong hininga.