Ryujin Short Hair の小説・ストーリー

halos wala sa sariling sambit ni Ryu. Sigurado ako na siya nga iyon. Aside from my information, memorized ko pa rin hanggang ngayon ang kurba, liko, at bawat detalye ng mukha niya. Kahit na physically, ang dami niyang ipinagbago. He became manlier and matured because of his black beard and developed muscles concealed by his black tuxedo. Those towering height and unusually long black tresses made him look like a god of ancient Greece.

Matanda pero hindi pa laos, ngunit tila wala nang gaanong kasiglahan. “Tapos na ako!” Habang iniisip iyon, may narinig siyang boses sa likuran niya. Paglingon niya, nakita niyang si Hiraya, nakabalot ng tuwalya ang buhok, nakasuot ng puting short-sleeved shirt at light-colored jeans. Walang kahit anong makeup sa mukha, at ang ngiti niya ay parang ulap sa tabing-dagat tuwing tag-init—sariwa at maliwanag.

I can’t believe that this man lives for a hundred years. “How was it?” tanong ni Loraine. “Good.” I praised her and gave her my thumbs up. Tiningnan ko naman si Yu-jun na nakangiti lang sa akin. Napansin ko lang ang buhok niya, mahaba kasi, it will be better if it is clean cut. Pero wala na kaming oras to go to a salon to do his hairstyle.

I saw how his jaws clenched pero walang reklamo na nagpalit si Reed at Ryujin. Napapailing na lang si Ryujin and we did not dared to talk dahil baka umandar na naman ang kaweirdohan nitong si Draco at kung ano naman ang maisip nito. Pero bigla naman akong napatingin sa kabuuan nito. He is wearing all black. From pants to body fit shirt na sumisigaw yung mga muscle and his combat boots and brush up hair, nakaaviator din ito and he has dog tag. May military watch din ito. Guwapong gwapo ito sa suot nito pero napapangiwi na lang ako tuwing maalala ko ang kapestehan nito. Bawing bawi and I can't imagine that I made out with his jerk.

Masaya nitong usal sa akin kaya naman sumulyap ako saglit sa gawi niya habang nagpaplantsa ng uniform niya. "Ano 'yan, nak?" Natatawang tanong ko kay Ryuta dahil nakatapis sa katawan nito ang tuwalya habang balot naman sa isa pang tuwalya ang buhok nito. Pumunta ito sa harapan ng salamin at saka nag-pose na para bang model siya. "Ikaw talaga! Halika na nga rito at patutuyuin na natin 'yang buhok mo."

"Well amanos na kami ngayon. Pero infairness ang wafu niya no. Kamukha niya talaga 'yong lead singer ng PRINX Boy Band." "Napansin ko nga din e. Akala ko nga siya 'yon kaso naka-long hair tsaka may tattoo at earings 'yong sa PRINX band samantalang siya naka-Ivy league haircut, walang tattoo. Ang linis-linis niya tsaka simple lang. Mukhang 'di makabasag pinggan hindi kagaya ni JM astig." "JM? Sinong JM?" nagtatakang tanong ko kay Jordan.

Hanggang bestfriend lang naman ang turingan namin ni Ryu kaya kahit kailan ay hindi ako papayag sa aggreement ng pamilya niya at ng pamilya ko na ipapakasal kaming dalawa. Ryu is a Half Japanese. Ang totoo niyang pangalan ay Ryusuke Hiroshi. Gwapo ito at certified heartthrob sa school namin sa Bataan. Maraming nag-aakala na boyfriend ko siya pero itinatanggi ko iyon palagi. Si Ryu naman ay walang sinasabi tungkol doon kaya akala talaga ng iba na kami na. Ayaw na lang niya siguro patulan pa ang mga iyon.

Hindi pa man siya nakakapagpahinga ay sumulpot agad si RJ, ang kanyang ever-loyal at ever-loud best friend. Parang nakaabang na ito sa sala at naka-cross legs sa center table na para bang reyna. Nakasuot ng makukulay na shorts at neon green na sleeveless at hawak-hawak ang pamaypay na iwinawagayway na parang prop sa drag show. Nang makita siya ng kaibigan ay halos mapasigaw ito.

75 Nakacharge na naman ang Yakuza. Isang kulay itim na shorts, at kulay gray na t shirt lang ang kaniyang suot. Nakapaa at may pulang telang nakapulupot sa kaniyang mga kamao. Panay ang suntok niya sa hangin. Kasabay ng kaniyang pagsuntok ay sumasabay din ang paggalaw ng kaniyang buhok dahil sa hangin. Tumigil siya sa pagsuntok. Nilapitan niya ang isa sa kaniyang mga tao. Isang bote ng tubig ang kinuha niya. "Ang mga painting?"

Habang si Ren naman ay seryoso lang na nakatingin kay Ryu, nag hihintay atang matapos ang phone call ng boss niya. Napatingin ako ulit kay Ryu. He looks different today. He was dressed in a black Japanese silk robe, loosely draped over his broad shoulders, revealing a plain white sando underneath. His black pants hung perfectly on his frame, giving him an effortless yet commanding look. Despite the relaxed attire, he still exuded authority—dangerous, unpredictable, and undeniably captivating. Wait, am I complimenting him? A few more seconds passed before Ryu finally lowered his phone. His fingers lingered on the device for a moment before he slid it into his pocket. Then, he turned to face u