Sa Hindi Pag Alala Novels & Stories

Matagal niya nang narinig ang pangalan na Shaun Hill. Gayumpaman, magkaiba sila ng mundo. Dalaga pa lamang siya at sa ibang bansa nag-aaral. Inisip niya noon na malupit at walang puso ang lalaki, subalit pagkatapos ng lahat ng nangyari noong gabing iyon, nalaman niyang hindi kasing sama ang lalaki katulad ng kung paano siya pagsalitaan ng mga tao.

Mga ugaling naghihilaan sa kaibituran ng mundo at paibaba pa. Bagay na akala ko ay wala akong makikita sa mundong mayroon ang Gaia. Pero ang masaksikhan ang lahat bilang isang ordinaryong nilalang mula sa Dasos. Hindi ko magawang hindi mabigo sa munding ginagalawan naming lahat. Mapa tao man o mapanilalang ng magandang mundong ito. "What the hell are you doing huh! Who told you that you can help that freak Hernani?" sigaw sa akin ng lalaking pinangalanang Lupin ng isa.

Tinanong niya, "Nga pala, maaari mo bang sabihin sa akin kung saan ang lugar na ito? Matagal na akong nakatira sa mga bundok, at kamakailan lamang ako lumabas upang makita ang mundo. Wala akong ideya kung ano ang nangyayari ... " Ngumiti si Jewel at sinabi, "Ito ang lungsod ng Hai, ang pinaka maunlad na lungsod sa pinakadakilang kontinente ng Silangan." Ang Pinakadakilang Kontinente ng Silangan? P*tang *na! Pinakadakilang Kontinente ng Silangan! Ang pitong kopya ng 'Kataas- taasang Misteryo ng banal na kasulatan' na nabanggit tungkol sa siyam na mga kontinente sa buong mundo — ang Pinakadakilang Kontinente ng Silangan ay dapat na isa sa mga ito. Ang Abbess Mother Serendipity ay naka-teleport

Hay. To be honest, there is no time na naging mahirap sa akin ang pag alis sa iisang lugar o bansa. Well, maliban na lang sa pag alis ko noon sa Pilipinas. But it’s a different story, anyway. At saka may malalim at masakit namang dahilan ukol doon. And now is a different story, as well. Dahil ang pumipigil naman sa akin na umalis sa lugar na ito ay ang mga masasayang ala-ala na pinagsaluhan namin ni SJ.

Ada Hill POV Pagkarating ko sa Pilipinas, isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ang amoy ng hangin dito, kahit papaano ay may kakaibang hatid na alaala. Matagal-tagal din akong hindi nakauwi. Huling bakasyon ko rito ay halos tatlong taon na ang nakalipas. Sa Paris, laging mabilis ang buhay—palaging nasa gitna ako ng photoshoots, runway shows at kung anu-ano pang engagements. Pero dito sa Pilipinas, tila mas humihinto ang oras. Mas tahimik at walang masyadong kailangang gawin.

Hindi naman siguro masama na umasa na talaga nagbago na siya? The world is healing. Char.

"Is this the Human Realm?" Iniisip nila siguro na isang maduming lugar ang mundo namin, which is true. Marami kasing b****a ang nakatambak dito, sa unahan naman ay makikita mo ang mga maiingay at umuusad na sasakyan. I kinda miss this feeling, miss ko nang maglakad papunta sa school araw-araw. "I'm so excoited! Dali! Na-mimiss ko na ang probinsya ng Jormun!"

"Hindi. Ano ba 'yon?" Hindi ko alam kung pinagtitripan niya ako dahil parang natatawa siya. So, minamaliit niya ba ako dahil hindi ko alam ang likuan ng spaceship? "Edi, SaTurn!" Ah. Okay. Sa Saturn pala kung saan lumiliko ang spaceship?

"Hindi niya naman ako nakita" "My god Khealie paano na lang kaya kung nakita ka niya" Singhal nito . "Kumalma ka nga diyan hindi naman ako nakita" "Kahit na, ngayong alam mo nang nanganganib ang buhay mo. Pwedeng huwag kanang pumunta kahit saan lalo pat wala kayong kasamang body guards masyadong delikado"

Hindi niya hinayaan na makuha nila ang sagot at makabalik na matagumpay. Kung lahat sila ay nakabalik sa kasalukuyan ng ganoon lang, ang mundo ay nasa ilalim pa rin nila. Ngunit kung babalik lang si Shaun na buhay, kung gayon ang panginoon ng mundo ay siya na! Laking gulat ni Harvey nang makita ang lalaking intsik. "Ikaw... isa kang dayuhan? Nagsasalita ka ba ng Ingles?"