Novel & Cerita Sad Alone Quotes

Kailangan kong iiyak lahat para lumuwang man lang ang paninikip ng dibdib ko. Ano ba ang naging kasalanan ko para magkaganito ang buhay ko? I know this is my fault, I let him hurt my feelings. God, wala naman sana akong ibang hiniling, kundi ang makasama s'ya ngayon sa espesyal na araw ko. 'Yon lang naman sana. Napakasapat na para sa akin 'yon. Why you're so unfair to me God? Why do I need to feel this damn pain? Bakit ako na lang lagi? Sila na naman oh, tama na ako. Quotang-quota na ako.

saad ko saka ako naunang naglakad sa kanya. I'm so sick listening to her shits. --- MIKAY Suplado talaga. Sinasabi ko lang naman ang saloobin ko. Totoo naman kasi na malungkot talaga mag-isa, kaya nga kung tutuusin ayokong nag-iisa ako.

Agad siyang sumeryoso na lalong nagpakaba sa akin. “I-I didn’t mean to make you feel sad, Tita. Sorry,” agad na paghingi ko ng paumanhin. Napatigil lang naman agad ako sa pagsasalita nang maramdaman kong yakapin ako ni Uno. Hindi ako gumalaw habang tahimik ang paligid, and all I can hear is Tita’s sobs. “You make her happy, Selene, thank you,” bulong ni Uno sa akin.

"I know, and I'm sorry. Alam kung nasasaktan ka din sa pagkawala ng anak natin tapos nagiging ganito pa ako. Hindi ko lang maiwasan. I feel like I am in a dark place with no one." "I know your pain and I understand it. You don't need to say sorry for being hurt and broken. We are both suffering from this thing but always remember that I am here. I will never leave you. I know our angel is watching us from above. Alam kung gusto niyang magpatuloy tayo. We have each other Elora, I will wait for you until you heal. Ipapangako ko na mabibigyan natin ng hustisya ang pagkawala niya." saad ko.

Napalunok ito bago nagsalita sa mababang boses. “Ysabela, I’m.. I’m sorry. My emotions overwhelmed me. Years of longing have left me consumed by loneliness.” Miserable nitong saad.

Pero sana maisip mo kung gaano ko gustong humingi ng tawad. I am so sorry for being a coward. Sorry because I am not strong enough. I am so sorry because I need to leave you. I am so sorry because we need to part ways. I am so sorry because I am not perfect. I am so sorry that we ended up like this. Sorry for everything. Sana kung magtagpo man tayo sa susunod ay tingnan mo pa rin ako. Kahit isang segundo lang. Pero hindi kita masisisi kung kakalimutan mo na ako ng tuluyan. I will surely accept everything.

Nang makaramdam ako ng pagkabagot at kumuha ako ng isang flashlight at nagsimulang mag ikot-ikot. Nasa kalagitnaan ako ng ginagawa kong iyon ng tumunog ang cellphone ko. Itinigil ko ang ginagawa ko para makita kung tungkol saan iyon. Agad na naningkit ang mga mata ko nang mabasa ko ang pangalan ni Solana sa screen. SOLANA: Whenever you feel sad, just tell me you needed my help and I will help you...with my mouth, body, soul and hole.

Sambit pa niya. Napa pikit ako. I know. I also feel empty. Hindi na mabubuhay si Rain at iyon ang pinakang masakit na katotohanan. Tila sinaksak na naman ng sandaang punyal ang puso ko. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming umiyak. "I'm sorry. This is all I am able to do. Sorry, I can't bring our son back." Saad niya.

Kinuha nitong muli ang ulo ng dalaga para marahang idikit sa kaniyang dibdib. "I'm just kidding, Sappy. Off course, that's the last thing I want you to do. Masyado kang maganda para umiyak at ma-stress lang. If it's only possible, ako na lang ang iiyak at masasaktan everytime you feel your world is falling apart. Napakahirap maging malungkot pero mas mahirap ang kapag wala ka sa buhay ko." That words of him triggers her tears to flow down once again. Oh, dammit! Not in his front, Sappy. Not in his chest! Subalit pigilan niya ma'y hindi na umurong pa ang mga luha niya.

sobrang hina kong tawag sa kaniya, inisip na hawak-hawak ko ngayon siya sa kamay. “I am finally letting you go, even if it leaves my soul completely empty. Please, always take care of yourself… I know I'm not the reason behind your genuine smile now, but I hope you finally find the happiness you deserve... even if the very happiness you've always wanted breaks me… over and over again." Suminghap ako at sandaling pumikit bago ko tuluyang talikuran ang silid na iyon. "Goodbye for now… and I'm sorry if I can't be truly happy walking away from you today…”