Sad Reality Quotes Novels & Stories

I graduated with the highest Latin honor in both my premed and medical course and topped the Physician Licensure examination. "There were times in our lives that we feel sad and it's okay. We are broken, exhausted, tired and helpless, it's okay. We cry, we weep, we shed buckets of tears, it's okay. We scream, we yell, we shout, still, it's okay. It is okay not to be okay. But you know what's not okay?" Tumigil ako sa pagsasalita at nakangiting tumingin sa kanila. "It's not okay to dwell with that emotions forever. You can be sad, broken or exhausted but make sure, after that you will rise, you will stand up, you will move one and be the best version of yourself."

sambit pa niya habang tinitingnan ang sulat-kamay niya. I feel I'm drowning in the rain, I feel I'm draining at all, No one cares, no one love me anymore, I am just a nobody, nothing special, Nothing more. Iyon ang first stanza ng sinusulat niya. Ramdam niya na may pinagdadaanan siya that time. Mayamaya ay tiningnan niya ang kasunod na pahina at doo'y nabasa ang buhay na mayroon siya noon. Ito ang madalas na scenario niya sa Las Vegas. Mga sulat niyang tila quotes at mga bagay-bagay na nakikita niya.

“Hindi ko ma-imagine ang aking sarili na s********p ng dugo ng mga tao para lang mabuhay. I can't go outside without worrying that the sun might burn me to death.” “Then ibig sabihin niyan ay pipiliin mo ang manatiling maging tao. At iyan ang gusto kong mangyari, Elm, dahil hindi mo alam kung gaano kahirap ang maging katulad namin. Kung may mapapali nga rin sa'kin ay pipiliin ko ang maging normal na tao. Where there's suffering and death. Living in this world for so long was a torture for us. Hindi ito gift na katulad ng iniinggitan ni Max.”

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

“I… I didn’t mean to say that. I’m sorry. Really. N-Nahihirapan lang din ako—” “And me? Do you think na hindi ako nahihirapan na nakikita ka sa ganiyang sitwasyon?” saad niya na hindi man lang nag abalang lingunin ako. “Seeing my wife forgetting about me. Ni hindi ako kilala sa mukha o pangalan. Ni hindi niya alam na nag eexist ako sa mundong ito. She doesn’t even know she has a husband. Just last week, we’re happy. Very much happy. ‘Tapos ilang araw lang ang lumipas, biglang ganito na. Do you even have an idea kung gaano kahirap sa akin ito? You have been in a coma for a few days. At sa bawat araw na iyon, kulang na lang hilahin ko pabalik ang panahon kung kailan ka naaksidente para sana na

Lahat ng sakit ay nandidito sa dibdib at dinudurog ako dahil sariwang-sariwa sa akin ang lahat. Can someone tell me, how can I escape from this sadness and pain? Haven't I deserve to be happy?

Sambit pa niya. Napa pikit ako. I know. I also feel empty. Hindi na mabubuhay si Rain at iyon ang pinakang masakit na katotohanan. Tila sinaksak na naman ng sandaang punyal ang puso ko. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming umiyak. "I'm sorry. This is all I am able to do. Sorry, I can't bring our son back." Saad niya.

Utos nito sabay pinagsusuntok niya ako ng ilang beses, ngunit walang luha ang pumatak kahit sinusubukan ko at wala rin akong maramdamang sakit. "Shit! Di nawala mga emosyon mo. Ang nawala sa iyo ay isa sa mga pakiramdam mo." Saad naman ni Death na pinagtaka ko. "Anong ibig mong sabihin?" Takang tanong ko sa kanya. "Nawala ang pandama mo ng sakit. Bale kahit anong dakit ay hindi mo na ngayon mararamdaman." Sagot naman ni Death na nagpanganga sa akin.

Nag-uumpisa ng umiyak si Hanna at siya din kahit maraming beses na niyang napanood ang video. “Patawad kung inilihim ko sa inyo ang sakit ko. Ayokong malungkot kayo dahil sa akin. Gusto kong masasayang sandali ang maiiwan ko sa inyong lahat kaya pinili kong labanan ang sakit ng mag-isa. Akala ko matapang ako, pero pagdating sa inyong mga mahal ko sa buhay. Duwag ako. Ayokong masaktan kayo sa pagkawala ko. Kaya pakiusap. Maikli ang buhay ng tao. Be happy. Mahal na mahal kita, kayo ng anak natin.”

"Nevertheless, money can't buy happiness nor can it buy life." "It's true." pag sang- ayon ko. Mayroon pala kaming common denominator ni Adrian. Iyon ay ang pagdaramdam dahil sa kamatayan, parehong masakit ang mawalan ng magulang, whether it's the mother or the father. Paano pa kung pareho?