Sanaysay Tungkol Sa Buhay 소설 & 이야기

Reen Habang patanda nang patanda ang tao, ay palungkot nang palungkot ang buhay nito. Well, gano'n nga siguro talaga. Dahil tulad ng takipsilim, sa tuwing sasapit ang dapit-hapon, unti-unti ay nawawala ito— dahil walang permanente sa mundo.

Mabilis kong pinunasan ang luhang pumapatak, ang sabi ko ay hindi ako iiyak. "S-sana pag katapos nito, makapag simula na ako nang maayos na buhay. Ilang beses kong gustong mag simula ng bagong buhay ma, pero mimumulto parin ako ng madilim kong nakaraan." Sunod sunod ang pag tulo ng luha ko hanggang sa hindi ko na ito mapigilan, napahagulgol na lang ako. "Ilang taon ko na 'tong kinikimkim, wala akong ibang mapagsabihan. Takot na takot parin ako, sana pag katapos nito ay gumaan na ang pakiramdam ko."

"Yup." Mahirap ang mawalan ng tunay na magulang. Naranasan ko na 'yon, sobrang hirap. Akala mo talaga parang nag-iisa ka na lang sa buhay mo at parang wala na rin itong patutunguhan. Pero hindi pa pala doon nagtatapos. Always look for the brighter side. Oo, malungkot sa umpisa pero may darating sa buhay natin na papawiin 'yon. Parang ako lang din talaga, dumating sila sa buhay ko. There is always a reason to be happy.

akung kumaen nang maisipan kung manood at nagbukas ako ng Tv at nag hanap ng magandang palabas nakita ko ang isang korean movie at naisip kung yun nalang ang panoorin ko balek lamesa uli ako para kumaen nagandahan ako sa story na pinapanuod ko tungkol sa isang taga ibang mundo na nainlove sa isang taga-lupa at bigla akung napaisip Minsan ang buhay ng tao parang story. Na gagawin ang lahat para sa pag mamahal at sa pangarap na gusto mo nang naisipan kung ituloy ang pagkaen hanggang sa matapos at nag-ligpit na mga ginamit kung pinggan mag seseven na ng tignan ko ang relo ko tiyak na out na nila sha-sha ngayon hanggang sa may narinig akong katok sa pinto Tok!Tok!!agad kung binuksan ang pinto at

kahit ipusta ko pa buhay ko eh "Bakit naman ako susunod saiyo eh buhay ko ito gagawin ko kung anong gusto ko!" "At kasama ba sa plano mo sa buhay ang kagaguhan na kagayan nito?" sabay turo niya sa pinaapoy niyang bible ni essay Essay ko huhuhuhuhuhu "Siguro nga! at baka din kasama ko sa planong iyon ang tumaliwas sa kagustuhan mo! Ayoko na maging demonyo gusto ko na maging tao na lang!"

Hindi ko naman kailangang sagutin ang tanong niya ngunit hindi ko mapigilang magsalita. "Hindi ko pa alam sa ngayon. Kapag naisipan kong umalis ay aalis ako, kung maisip ko naman na hindi, ay hindi ako aalis. Depende sa sitwasyon. Sanay naman ako na nagpapalipat-lipat ng tirahan. Pero kung tuluyang maging payapa ang buhay ko rito sa Ohayas ay baka rito na talaga ako manirahan."

Sana makita sila ng mundo kung gaano din nila gustong sumaya. Ang daming pumapasok sa isip ni Raelynn pero isa lang ang sagot nito. Kung wala ang lahat ng nadarama ng tao, paano nila matutunan na maging matapang? lumaban? at harapin ang takot na kinakaharap nila sa buhay. Mahirap naman talaga ang buhay, wala naman madali hindi ba? Pero paano maman ang mga tao na sukong suko na at wala ng makitang paraan upang mag pa tuloy pa.

Ni hindi mo iisipin na magagawa kang saktan at traydurin ng taong iyon balang-araw. Ang buhay at kwento ng isang tao ay hindi palaging aayon sa tama. May mga trahedya, pagsubok at problema na darating dahil iyon ang reyalidad. Ngayon ay unti-unti ng nawawala ang pag-asa ko sa sarili ko. Para bang nabubuhay na lang ako na humihinga at hihintayin nalang ang sarili kong mawala sa mundong ito.

Abangan niyo po ang mga kapana panabik pang mga pangyayari dito lang sa aking kwentong ...MADILIM NA KAHAPON. Hihintayin ko po ang iyong mga komento. Maraming salamat po. Sanay magugustuhan niyo po ang aking estorya . Ito'y minsan ay nangyayari na din sa mga buhay buhay ng tao. Na sa di sinasadya mangyayari at mangyayari ang hindi inaasahan. Sana magugustuhan niyo ang kwento kung ito. Sa lahat po na nagtatangkilik sa aking obra maestra thank u all. Marami pa akong gagawing libro para sainyong mga taga subaybay ko. Abangan niyo po kung ano na ang mangyayari sa paparating sana aabangan niyo.

Idagdag pa ang halos panghihina din ng sariling katawan dahil sa sobrang pagpapagal. Minsan, hindi nya maiwasang ikumpara ang sarili sa mga tao na may magagandang buhay. Yung tipong, hindi na nila kailangang danasin kung ano man ang pagsubok na nararanasan nya sa ngayon. Bakit minsan hindi patas ang buhay? Bakit?