Sanaysay Tungkol Sa Wikang Kinagisnan Novels & Stories

In conclusion, Teacher Fernando is huge Fanboy! “Yes! Ayon sa mga nabasa kong historical record at sa mga narinig ko ay may isang kakaibang ugali siya na palaging na papansin ng iba, it was the way she talked and the language she use.” I silently gripped at my skirt dahil na ngingig ito dahil sa kaba at excitement. I could finally start unraveling some secrets and ways to go back. “According to them, Hellen of Iceland have her own language that she use that no one knows.”

Nakita ko kung paano lumiwanag ang mukha niya at nagtungo na sa lamesa. Nag-ayos na muna ako ng sarili bago ako lumapit sa kaniya. "A-ano bang hindi mo maintindihan sa lesson niyo?" tanong ko sa mahinang boses. Hindi ko yata kaya 'to. Awkward. "Gumawa kasi ako ng essay tapos hindi ako tiwala sa grammar ko. Nalilito pa din ako kung paano gamitin sa tama 'yung mga bantas." paliwanag niya.

sagot niya nang malamig ang tinig. Naniwang mga mata ni Sandra. "Talaga? At iniisip mong mga mangmang ang mga panauhin natin na hindi nila maiintindihan ang ibig sabihin ng mga salita mo? Karamihan sa kanila ay tiyak na nabasa na ang artikulo tungkol kay BOwen, kaya walang duda na agad nilang nakuha ang tunay na mensahe ng iyong panata."

PLAGIARISM IS A CRIME. Note: Hi, this is a letter from the writer, I'm Ysa. I am a Filipina writer and I hope Filipino readers from this app will support me. First of all, I have no experience sa field na' to, this is my first time writing a teen fiction story, so please, I'm sorry for unnecessary and unformal format. This story contains, grammatical errors, typos and wrong spellings. We all commit mistakes, bare with me please. This story is for practice only! I accept criticism and ready to be educated by others. Ito ang unang teen-fiction story na isusulat ko at series pa nga, I usually write actions and fantasy stories. Hindi ko gamay ang pacing at flow ng teen fiction but I'll try my be

I should probably get home. Kinuha ko ang bag ko mula sa sahig na sinipa kanina ni Diane nang hingin niya sa akin ang assignment na pinasagot niya sa akin kagabi. It was our subject in Contemporary Arts. Enumeration and reflection ang contents. I started walking away while thinking about what happened.

Wala kahit ano! Bukod pa roon ay hindi rin niya matiis ang paraan ng pananalita nila. Masyado silang pormal magsalita at purong tagalog pa. Ibang iba sa panahon niya na may mga bago ng naidadag na salita at madalas ay halong ingles pa. Napapikit na lang siya habang pinapakalma ang sarili niya. Kung hindi man ito isang panaginip eh tsak matatagalan pa siyang matanggap ang mga nangyayari ngayon.

Ang Pinto SA simula palang ay napapansin ko na ang kakaiba sa kanyang mga ikinikilos, mga katahimikan na lumilikha ng isang maingay na alingaw ngaw na bumabasag sa aking mga tengang nasasabik sa kanyang mga salita. Madalas sarado ang pintuan ng kanyang kwarto, hindi ko man lang narinig maski ang lagitgit nito. Ang dating masayahin at pala-ngiting anak ay napalitan ng mga salubong na kilay, at kadalasang kayamutan, nangyayari ito sa tuwing maghahanap kami ng sagot minsan sa mga kumustahan sa bahay habang nakukuha namin ang oras niya. Nakababang mga mata, at tipid na mga salita, tumitindig na parang isang pinuno sa kung anu man ay 'di naman alam.

Nang mahimasmasan kami’y sinimulan na niyang magturo at kagyat nakinig ang mga kaklase ko. “Ano nga ba ang Baybayin?” pang-unang salita niya. Ni isa sa amin ay walang nagsalita kaya’t ipinagpatuloy na niya ang buong buhay na pagtuturo. “Sa Korea ay may Hangul. Sa Japan ay may Kanji, Katakana at Hiragana na bilang sa panulat. Siyempre, sa ating inang bansa ay mayroon ding sariling bersiyon ng pagsusulat at ito ang tinatawag na Baybayin.” Isinusulat niya ang itsura ng mga ito sa blackboard.

Hindi nito tinapos ang pangungusap. At hindi na siya nagtanong dahil nahulaan na niya kung ano ang susunod sanang sasabihin nito. "Uhm, mabuti naman at matatas ka pa ring mag-Tagalog," patuloy niya kahit na medyo naiilang na naman siya. "Hindi ko puwedeng kalimutan ang sariling wika ko." "Pulos paglalakbay lang ba ang ginawa mo nung wala ka dito sa bansa natin?"

Nasasaktan din siya oo pero pano namn ako "Sa panahong kailangan ko ng ina nasaan ka? Panahong gusto kong magsumbong kasi inaaway nila ako? Nasaan ka? Sa panahong gustong gusto ko ng masasabihan ko kasi pinuri ako ng guro namin sa language kasi mahirap daw yun pero ako nasabi ko ka agad, yung kaarawan ko? nasaan ka ha?" Napaluha ako ng makita ko ang luha sa mga mata niya. ngayon lang ako nagsalita tungkol sa totoo kung nararamdaman pero bakit na kokonsensya pa ako?