Pagmamahal Sa Sariling Wika Novels & Stories

Baka gano'n nga talaga ang pagmamahal. Magulo. Makalat. Makasalanan. At nakakaadik. Hindi ko alam kung bakit mas mahirap umamin sa pamilya kaysa sa sarili. Siguro dahil mas madaling lokohin ang sariling puso kaysa harapin ang mga taong kabisado kung paano ito tumibok.

Naniningkit niyang wika habang nakangiti parin. Hindi ko alam kung anong mayroon sa kaniya at napaka perpekto niya, sa pananalita, sa itsura, sa pag iisip. Alam kong imposibleng mayroon taong perpekto pero para sa akin, lahat ng hinahanap at hinahangaan ko sa isang lalaki ay nasa kaniya na, pero isa lang ang sigurado ao, hindi ko siya mahal at baka nga gaya ng sabi niya, hindi pa sa ngayon. Bigla akong nakaramdam ng takot at kaba sa aking puso, hidni ako pweding mahumaling at magmahal sa kaanak ng babaeng pumaslang sa aking Ama’t Ina.

I’m going to use Tagalog instead. Nag-iisang pag-ibig ang nais makamit yun ay ikaw Nag-iisang pangako na di magbabago para sayo San ka man sana'y maalala mo Kailan man asahan di mag kalayo Tanging ikaw lamang ang aking iibigin Walang ibang hiling kundi ang yakap mo't halik I looked at him and he did the same but I turned my sight to others. Hindi malilimutan mga araw natin kay sarap balikan

“O-Ohh.. f*ck! Harder babe... ahh~” Pain... “Gusto ko rin maramdaman kung anong pakiramdam ng minamahal kasi nakakapagod. Nakakapagod din pala kapag mag-isa.” Obsession... “I'd do anything! I'll prove myself worthy of your love. Claim me, make me yours. Do anything you want with my body. I would risk my own life just to call you mine. And for you to call me yours. Take my life away. Own me.”

reklamo niya. "¡incluso cuando eres muy joven eres un fastidio para mi ternura hacia tu madre!' galit na wika nang kanyang ama sa kanya. "pasensya na papa, nagugutom na talaga ako mamaya ka na maglambing kay mama. and please, dont ever do that in front of me, I'm just jealous! I might suddenly call my girlfriend, I miss her." malungkot niyang wika sa kanyang mga magulang, agad na lumapit ang kanyang ina at hinawakan ang kanyang kamay.

The whole me. I love him since the day I saw him. It's maybe cliché, I know, but that's the truth. Katotohanang kailanman ay hindi ko itatago, hindi ko ipagkakaila. Because loving him is my greatest happiness, yet my greatest fear. Kasiyahan na hindi ko gustong matapos, ngunit alam kong may hangganan. At takot dahil sa mga posibilidad na maaring mangyari, na siyang hindi ko kakayanin.

Sumod sunod ang pagpatak nito. "Hindi pwede!Wala akong ama na mamatay tao!"Hindi ko na malayang tumulo na ren ang luha ko!HINDI TO PWEDE.HINDI NYA PWEDENG MAKITA NA NADADALA KA SA SINASABI NYA HINDI PWEDENG MAUTO KA NYA!SYA ANG TAONG PUMATAY SA MGA MAHAL MO SA BUHAY!Sabi ko sasarili ko.Pero hindi ko paren mapigilan na Hindi maluha.

She suddenly didn't want to hear his voice at that moment, she didn’t want anything to do with that man at that point. She sighed and answered. "It's the same universal love language: the act of spending quality time together, the daily words of affirmation, the random gifts, different beautiful acts of service, and the last one is physical touch." She answered beautifully, and smiled. She realized she still remembered it in detail.

Bumaling din ako rito ngunit napayuko rin sa kahihiyan. He was mostly speaking English. It's not that I don't understand him. My parents used to talk to me in English, lalo na si Papa na madalas pang nahahalo ang English sa Tagalog. Nahihirapan nga si Papa na magsalita ng Tagalog at mas marami ang Ingles na sinasabi. I've grown enough to understand it and get used to speaking with them. But I can never brought myself to speak to other people. The fear I had from that incident was still here that I felt like when I open my eyes and use my voice, I scream would break free.

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."