Saranghaeyo In Tagalog Novels & Stories

Sabi niya sa akin. Hala siya, Halatang seryoso ang gagi. Tapos yung 'I love you' niya walang can. Tapos panis! I can revive you daw ack! HAHAHAHA. Kaya kitang buhayin sa tagalog HAHAHA. Pak na pak at may dating Yawa.

Hyacinth. "Oo," tango ko. "Paano kung may gawing masama siya sa'yo sa room niyo?! Hindi ka ba nag-iisip?! Ginamit ka nung taong 'yon, tapos babalakin mo pang uwian!" Bri shouted.

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

Dahil sa pagkabigla ay hindi na nakapalag ang dalaga ay hinayaan na lang na mapahiga siya dito. Mabilis na pinatong ng lalake ang tuhod niya sa ibabaw ng sofa sa tapat ng nakabukang hita ng dalaga, “tell me, Danica… Did you know what sponsor means sa isang katulad mo na artista na kailangan na kailangan ng tulong?” Mahina ang boses nito na para siyang inaakit. “You offering yourself as their prostitute, now tell me, are you going to accept my sponsorship and willing to be my prostitute hm?”

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

"A-Aba . . . T-Tarantado ka!" "Tama ang sinabi ko, Ego! Kasi nasaktan ang ego mo nang hiwalayan ka niya at para maisalba 'yang putangena mong pride, gumamit ka ng isa't kalahating tangang babae para gantihan 'yong tao!"

“You’ll be fine. I’ll teach you. First lesson: ‘chu-eo-yo’ means ‘It’s cold.’” “Chu… chuwe… chuweyo?” seryoso kong sinubukan, pero mali-mali pa rin. Napailing siya, natatawa. “Close enough.” Grabe naman kasi bakit ang hirap matuto ng Korean. Pagkapasok namin sa women's section ay napanganga na lang ako sa magagandang mga kasuotan na nakikita ko. Ang iba ay nakita ko sa ilang K-drama na napanood ko.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Barbara sa pangangalaga ni Manay Letty ay araw-araw na akong nagpupunta sa batis para maligo. Unang kita ko pa lang sa ilog ay nabighani na ako sa ganda nito. Walang panama ang Olympic size swimming pool namin sa mansion sa natural at napakaganda nitong view. It's like a place straight out from a jungle story. Literal itong nasa loob ng kagubatan na kasama sa property na binili nila mama. Ang tubig ay nagmumula sa talon na nasa di-kalayuan. Dito ko nahanap ang isa pang sanctuary ko. Ang isa ay nasa Monte Vega, ang lugar kung saan naghahari ang pamilya namin, ang Alcantara clan. May tago rin kaming lugar doon sa gubat na paborito naming magpipinsan.

“Tagalog.” “Tagalog na kanta… medyo mahirap hulaan, boss. Pakantahin ko na lang sila nang kung ano ang kinakanta nila kanina. Tagalog din ‘yon.” “Ano bang kinakanta nila kanina?” “Hindi ko rin alam, boss. Basta may…” tumigil ito sabay buwelo para kumanta. “Ibon mang may layang lumipad…. Kulungin mo ay umiiyak… bayan pa kayang sad—”