Savage Humble Quotes Novels & Stories

"Don Roman doesn’t like people who look nervous." Napatawa si Savannah at marahang ibinaba ang tasa. "Sebastian, ilang beses na akong humarap sa libu-libong tao. Sa tingin mo ba ay manginginig ang tuhod ko sa tatay mo? I’ve played a queen twice. I think I can handle one businessman."

how could they still be proud of me? " remember your mission zen. i know you can do it." sabi pa nito. umiling na ako. " i dont know anymore! how could i just let you both killed? how dad? how?!" naiiyak na sabe ko pa.. inilapat nito ang noo sa noo ko. " i live my life. so there is nothing for you to cry. this is my choice. " fvck! i can't! ------

~ "Tonight's the night, let's live it up I got my money, let's spend it up (I feel) Go out and smash it, like, 'Oh my God!' Jump off that sofa, let's kick it off (I feel)" ~ Nagtaasan ang kanilang mga kamay at nagkantahan habang kumekembot. “Itigil niyo na, magigising ang mga bisita natin!” pinagalitan sila ni Savannah, pero humina lang ng kaunti ang mga boses nila habang patuloy sa mga nakakatawa nilang kilos.

Charriizz. "Hindi, 'te," sagot ko nang nakangiwi. "Pero parang ganun na rin. He's demanding total honesty. Gusto niyang malaman lahat ng childhood trauma ko bilang kabayaran sa mga sugat na naibigay ko sa kanya kagabi. Like, hello? Anong sasabihin ko? Na wala akong maalala dahil nag-flicker ang memory ko like a busted lightbulb?"

dagdag niya habang nakatingin sa mga batang nagtatawanan, “kung masama kang tao, hindi ka gugustuhin ng mga batang ‘yan.” Napatahimik ako saka napamura sa aking isipan. Bakit ba parang mas tumatama mga simpleng salita niya kaysa sa mga sweet quotes sa internet? Napailing ako saka pilit na ngumisi. “Wow,” sambit ko. “Deep.” Bahagya siyang napangisi. “You started it.” “Pero seryoso…” bulong ko habang nakatingin sa kanya. “Hindi ka nawe-weirdohan?”

I smiled at him. "Wala rin naman akong masabi kasi wala pa naman ako sa pwesto mo. Hindi ko puwedeng sabihing kayanin mo kasi nga nakakasawa na pakinggan 'yun. Palibhasa hindi pa nakakaranas 'yung iba, e. Basta kapag pinuputangina ka ng buhay, sabihin mo, tangina mo rin. Fuck you! I can overcome this!" Johnson yelled the last sentence. He wasn't the type of person who knew how to advise but fuck this was the most genuine words from him. We all laughed at him. Mas lasing na 'to kaysa sa akin.

Ngumiti si nanay Sol sa tinuran niyang iyon. "Which is I doubt so. He's a hardworking man, at responsable sa buhay. Kaya niya pong tuparin ang mga pangarap niya sa sarili niyang pagsisikap. At kung inaalala ninyo po ang Papa, sinasabi ko po sa inyo, my Father is a very humble man. Hindi po iyon matapobre at judgemental." Ngumiti ito.

“Sa bawat isa niyan ay may mga sinulat ako na gusto kong gawin mo.” Napakunot pa lalo ng noo si Amber. Ngumiti ng matamis si Zavian. “Gagawin mo kasama ng pamilya mo.” “V-van…” “You’re a swan, Lulu… You may have been born from struggles and lived with it, but you glide through storms as if the chaos never touched you.” Hinawakan ni Zavian ang dalawang kamay ni Amber saka ito marahang pinisil. “Marami pa kayong bagyo na sasalubungin ni West, and I hope you’ll remain that swan—graceful, strong and unbroken.”

nanginginig ang boses ko pero pinilit kong gawing propesyonal, “many admire you for your success at such a young age. But what keeps you grounded? Sino o ano ang nagsisilbing inspiration mo para manatiling humble sa kabila ng lahat ng ito?” Tahimik. Sandali lang, pero parang bumagal ang oras. Nakatingin si Sage diretso sa akin. At sa mga mata niya, hindi ko nakita ang ngiting ipinapakita niya sa iba. Nakita ko ang babalang hindi nakikita ng mundo. Ngunit sa microphone, ngumiti siya at sagot, “My family. They’ve always been my anchor.” Palakpakan. Tawanan. Camera clicks.

“Pero mayaman kayo. We’re okay financially, pero nakikita ko sa ‘yo… na talagang mayaman kayo kahit ang humble nang pagkakakwento mo sa mga ventures mo o sa mga magulang mo. What if they don’t like me?” “Itatanan kita,” sagot niya agad. “We’ll run away in my horse until we’re in a different kingdom where they cannot reach us.” Saka siya tumawa sa pagtawa nito na parang nakiliti sa nakakahiyang attempt niya ng pag-iimbento ng kuwento. “What?” “Just be a CEO, please?” Tatawa-tawa siya. “Okay, if that’s what gets you to strip naked—”