Saying Sorry Quotes Novels & Stories

Pero sana maisip mo kung gaano ko gustong humingi ng tawad. I am so sorry for being a coward. Sorry because I am not strong enough. I am so sorry because I need to leave you. I am so sorry because we need to part ways. I am so sorry because I am not perfect. I am so sorry that we ended up like this. Sorry for everything. Sana kung magtagpo man tayo sa susunod ay tingnan mo pa rin ako. Kahit isang segundo lang. Pero hindi kita masisisi kung kakalimutan mo na ako ng tuluyan. I will surely accept everything.

"Analyn.. I always say sorry because I am afraid that I might hurt you again. Gusto kong mag-sorry muna dahil wala na nga akong magawang tama. Sorry na nga lang hindi ko pa magawa at masabi?" ~Is it too late now to say sorry? Yeah I know that I let you down Is it too late to say I'm sorry now?~ Bumuntong hininga siya bago nagpatuloy. "Sorry sa lahat. I don't know how many times I told you these sh*tted lines." "Oo, paulit-ulit ka. Kaya pwede ba? Huwag mo nang ulit ulitin. Nakakasawa na." Tabig ko.

Unti-unti ko ding naramdaman ang paglapat ng labi niya sa noo ko. “I-Im so sorry...” ani niya. “Sorry kasi hindi kita nasundan kagabi nang makita kita. Nung time kasi na ‘yun ay magsisimula na ang program at hindi ako pwedeng umalis dun dahil naka-connect sa cellphone ko ang ipa-flash sa screen. Sorry kasi hindi kita nasipot. Nawala sa isip ko eh. Dahil sa hindi kita naka-date? Sorry, umiyak ang pinsan ko nung mga oras na ‘yun kasi wala siyang ka-date kaya wala akong nagawa kundi ang samahan siya. Sorry, cass. Hindi ko alam.” Pagpapaliwanang niya.

Naiwala kita. I know its too late to say sorry. Pero kaya kong ulit uliting sabihin 'yan para lang mawala 'yong sakit na binigay ko sa'yo. Sakit na dulot ng pangarap ko. Sorry kasi umalis ako. Sorry kung wala ako noong nasasaktan ka. Sorry kung sinisi mo ang sarili mo sa pag-alis ko. Sorry kung nangarap ako ng mataas, hindi lang para sa akin kun'di para sa'ting dalawa. Sorry kung hanggang ngayon nasasaktan ka. Sorry kung hinanap mo 'yong pagmamahal sa iba, na dapat sana'y sa akin mo nadama. Sorry Justine. Sorry kung hanggang ngayon masakit pa. Ang sakit sakit pa rin talaga.

sabi niya at yumuko siya sa kanyang mga palad at doon humikbi. “It seems like my life stops and I don’t know how to go on with my life.” dagdag niya at nang mag-angat siya ng tingin ay agad na nagtama ang aming mga mata. “I’m sorry for causing trouble in your life.” sabi niya agad naman akong napailing sa kanyang sinabi. “I know this is not what you wanted and I’m sure you’re not seeing this coming. Taking care of someone who’s heartbroken and grieving for her lost. I’m so sorry.” sabi niya. “No, please don’t be sorry wife. It's okay, it's alright. Don’t think about it. Hmm?” sagot ko at ikinulong ko siya sa aking mga bisig.

Pagkaraan ng ilang segundo, mahina itong nagsalita. “I’m sorry... for making you suffer.”

"If it wasn't because of her, hindi ko pa malalaman kung gaano ka kabuting tao. I am really sorry for those hurtful words I said to you before." "Okay na nga 'yon," natatawa nitong sinabi saka nito nilingon si Lazarus. "Hindi ka naman siguro nag-so-sorry ngayon para magawa mo ulit sa susunod ang mga nagawa mong mali, hindi ba?" She gently smiled at him. "Para mapatawad ka ng iba, siyempre patawarin mo na rin muna ang sarili mo kasi kahit hingi ka pa nang hingi ng sorry kung hindi mo naman pinapatawad ang sarili mo, palagi mo pa ring maiisip iyong kasalanan mo sa iba." Natigil lamang sa pagsasalita ang dalaga nang mapansing nakatitig lamang sa kaniya si Lazarus.

"I'm... sorry." ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

“I’m sorry, I’m really really really really really sorry.” “Hindi mo naman kasalanan hindi naman ikaw ‘yong bumangga.” “Basta sorry kung hindi kita pinilit na salohin mo ang bulaklak hindi ka sana binangga.” “Hayst, okay na nga.” “Huwag ka na mag cr.” “Hindi naman talaga ako magsi-cr. Nahihiya lang talaga ako sa nangyari kanina. Kaya kunyari na lang magsi-cr ako.”

dugtong niya, “para tapusin.” Para sa katahimikan. Para sa closure. Para sa katahimikan ng isip. Tumango si Matteo. “Alam ko,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. Diretso. “Ysa,” mahina niyang sabi, “sorry.” Isang salita. Simple. Pero mabigat. “Sorry sa trauma.” “Sorry sa takot.” “Sorry sa sakit.” “Sorry sa buhay na muntik kong sirain.”