Scared Drawing Novels & Stories

May inilabas siyang ballpen na de pindot kaya lumabas ang tip nung ballpen. Ta’s itinutok niya sa akin iyon na para akong papatayin kaya natakot ako bigla. “Dadalhin kita sa impyerno ngayon.” “You’re actually scary.” Bored kong reaksiyon bago siya humagikhik kasabay ang kanyang pagbaba ng kamay.

Tumingala si Alexa— nagulat. “Ha? Ako ‘to? Ako ang drawing mo?” Hindi mo iisipin na ang tahimik na batang ito ay may Fauvism style sa drawing. Matitingkad na kulay, malalakas na stroke, parang sumisigaw ng emosyon. Medyo abstract, medyo wild— pero malinaw na si Alexa ang subject. Tumango si Lucas, mahigpit na hawak ang drawing, halatang kinakabahan kung magugustuhan niya.

Just thinking that this thing will get inside me scares me. Nang iangat ko ang tingin sa mukha niya, nakita kong nakangiti siya habang nakatingin sa'kin. "Scared?" He asked. "A-As if," I said, stuttering. Dahan-dahan kong hinawakan ang ari niya, at nang mahawakan ko na iyon, maingat kong ginalaw ang kamay ko pa-akyat-baba. "Haa..."

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

She was already consumed by fear all her life ngayon pa ba na unti-unti niyang nakikilala na ang sarili niya saka pa siya matatakot sa kung anong pwedeng mangyari? Iyon ang mga nasa isip niya at hindi niya maiwasang mapahikab, nagtapos kasi siya ng artwork kagabi at ang mga natira niyang paiting ay ipinagpinta niya kay Leo. Minsan hindi niya talaga maintindihan ang weird obsession niya sa pagpipinta ng lalaki sa canvasses niya. Kahit na anong gawin niya kusang ipinipinta ng mga kamay niya kahit na ba wala siyang ideya kung iyon nangyayari sa kanya.

tanong ko, kahit alam kong hindi siya sasagot. I looked around the small space. May mga drawing sa dingding—puro mga madidilim na kulay. Isang malaking lalakeng walang mukha, isang babaeng may matutulis na kuko (si Charlotte, sigurado ako), at isang maliit na batang umiiyak. Pero sa gitna ng lahat ng iyon, may isang drawing na naiiba. It was a sun and a moon.

Like a magnet being drawn to him, I land on his chest as he pulls me more to him, closing the distance between us. I feel so comfortable in this position. I suddenly feel... safe and secured, causing me to close my eyes. But when I see my parents’ dead body in the morgue, I immediately open my eyes again and pushes him away from me. Eyes widen, I look at him in fear. Kita ko ang gulat sa mga mata niya. Ang pagkalito at ang takot. I look down and I suddenly feel confused and scared and I don’t know... traumatized.