Novel & Cerita Scared Drawing

Nahimigan ko ang kaunting ngarag at garalgal sa boses niya dahilan para salpukin ako ng ibayong kaba at takot. Halos matumba ako sa biglang pagsikip ng dibdib ko at sa biglang pagdilim ng paligid ko. Nanginginig ang mga tuhod ko at mukhang malapit na silang bumigay. And even if he’s on the other line, I felt his raw fear and I could actually slice it with a knife. With Kieran’s apprehension, I knew then that we’re dealing with something terrifying. Someone evil and dangerous because I know that they are not your ordinary criminals for they are professionals in this kind of field, especially that they managed to scare the hell out of Kieran.

Pinanood niya lang ako habang nagsisimula akong mag-sketch ng tanawin sa labas. Sa loob ng ilang oras, ang tanging tunog ay ang pagkiskis ng uling sa papel at ang mahinang pagpindot niya sa kaniyang computer. Ito ang kapayapaang pangarap ko—isang kapayapaang walang halong dugo o takot. Nang mapagod ako sa pag-drawing, lumapit ako sa kaniya at sumandal sa kaniyang balikat. "Salamat, Alexander. Para sa araw na 'to."

Mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang koneksyon sa pagitan namin. --- Minsan nagkakatinginan kami. --- At agad ding umiiwas. --- Minsan magkatabi kaming tahimik. --- Pero parang sapat na iyon. --- At minsan... Parang gusto kong abutin ang kamay niya. --- Ngunit hindi ko ginagawa. --- Dahil natatakot ako. --- Natatakot akong masaktan ulit. --- Drake's POV She's scared.

I have low tolerance when it comes to situation like this. Kinuyom ko ang kamay ko bago nagsimulang gumuhit sa sahig na kinatatayuan ko ang isang kulay itim na linya hanggang sa maging isa itong magic circle. "Oh my god!" "A monster!" Unti-unting yumanig ang buong gusali. I can hear the screams of the people around, lalong-lalo na ang tatlong babaeng nasa harap ko. Walang emosyon ko silang pinagmasdan. How lovely. How lovely to see such pathetic dumbasses screaming at the top of their lungs.

Isang nakakakilabot na ngisi ang gumuhit sa manipis niyang labi. Humakbang siya palapit sa akin, kaya napaatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader ng hallway. Inilapit niya ang mukha niya sa tainga ko. Ang hininga niya ay kasinglamig ng yelo. “You heard something scary, right?” bulong niya. Mas lalong nanlaki ang mga mata ko. Napalunok ako ng isang napakalaking bato.

Kung sasama ako sa inyo that would be a suicide. Agad akong tumitig nang madiin sa babaeng hindi ko makita nang maayos ang kabuuhan ng mukha dahil sa may nakaharang dito na tela but I became afraid again the moment that her eyes turned red. Hindi nga talaga ako nanaginip! This is freaking real! I felt the sudden urge to run and my heart was whipped by fear again, those eyes are freaking scary!

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

Ngiti na normal lang. "Kumusta 'yang sugat mo sa mata? Alam kong galing 'yan sa night class," sabi pa niya pero hindi ako umimik. Hindi naman ako nakakaramdam ng matinding takot. Sadyang ayoko lang magsalita. "Anong dino-drawing mo?" tanong pa niya. "Mmm... W-Wala lang 'to," mahinahon kong sagot. "Hmm... Pero magaling kang mag-drawing. Maganda ang gawa mo," sabi naman niya.

Nangingilid ang luha ko habang palinga linga sa paligid. Paano kong may masamang taong dumaan dito? Paano kong? Pumikit ako ng mariin ng napagtanto kong mas lalo ko lang tinakot ang sarili ko. Umatras ulit ako at sumandal na sa board habang nanginginig. I can't take this anymore, parang gusto kong umiyak. Ako nalang mag isa dito and I'm.so d*mn scared.