Scared Drawing Novels & Stories

Bigla siyang lumapit sa akin, bitbit ang isang maliit na papel. “Ma,” sabi niya. “Made this for you.” Binuksan ko. It was a drawing of me, holding her hand, standing in front of a big scary monster. Tapos may nakasulat sa taas: “Mommy always wins.” Napakagat ako sa labi. Kinuha ko ang drawing at pinatong sa loob ng armor ko. “Salamat, anak,” bulong ko. “I’ll win for you.”

May damdaming pilit niyang tinatago. Hindi na ako nakasagot. Tumango lang ako. Pagbalik ko sa kama, kinuha ko ang sketchpad. Gumuhit ako ng anino ng falls, ng tubig na bumabalot, at ng kamay. “I almost lost my life today. But the sound that woke me wasn’t just the rush of air back into my lungs. It was his voice, telling me not to leave. What scares me most is that maybe… he’s the reason I want to stay.”

Ngunit habang ibinababa ng lalaki ang kanyang tingin sa ibabaw ng glass table, nakuha ng kanyang pansin ang bagay na nakalapag tiles sa may paanan ni Danica, ang nakabukas na sketchpad. Napatigil si Matthew. Ang kanyang mga mata ay napako sa pahinang nakatambad sa ilalim ng liwanag. Isang lumang charcoal drawing iyon. Sa kabila ng mga taong lumipas, malinaw pa rin ang mga guhit ng lapis. Nakaguhit doon ang silhouette ng isang batang lalaking nakatayo sa gitna ng malakas na ulan, may mga galos sa mukha, at may mga kamay na nakalabas upang protektahan ang isang maliit na batang babae sa gitna ng nawasak na kalsada at madilim na slope. Hindi iyon isang ordinaryong architectural sketch. Puno iyo

Isang nakakakilabot na ngisi ang gumuhit sa manipis niyang labi. Humakbang siya palapit sa akin, kaya napaatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader ng hallway. Inilapit niya ang mukha niya sa tainga ko. Ang hininga niya ay kasinglamig ng yelo. “You heard something scary, right?” bulong niya. Mas lalong nanlaki ang mga mata ko. Napalunok ako ng isang napakalaking bato.

Kung sasama ako sa inyo that would be a suicide. Agad akong tumitig nang madiin sa babaeng hindi ko makita nang maayos ang kabuuhan ng mukha dahil sa may nakaharang dito na tela but I became afraid again the moment that her eyes turned red. Hindi nga talaga ako nanaginip! This is freaking real! I felt the sudden urge to run and my heart was whipped by fear again, those eyes are freaking scary!

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

Doon siya nagsimulang magduda at nakaramdam ng takot sa hilig ng anak. Pinatingin niya ito sa doctor, madalas ang away nila noon ni Eloise dahil ayaw nitong isipin na baliw ang anak nila. Hindi baliw si Ace alam niya, ayaw niya ring isipin ngunit malinaw na mayroon itong obsession at hindi niya iyon maipagkaila. Habang tumatagal noon, mas lalong lumalala ang mga drawing nito. Umamin rin sa kaniya ang anak niya, "Because I had a dream, Dad, she and I were doing this thing."

Makikita nalang ba nila ang katawan ko sa ilog? Sinubukan kong sumigaw kaso dahil na rin sa takot ay parang walang boses na lumalabas sa bibig ko. Parang napako ako sa aking kinatatayuan at nakatingin lang ako sa mata ng lalaking nakatingin pa rin sa paligid. "Sorry, for scaring you." Nang mapansin niyang nanginginig ako ay kinuha niya rin ang kamay niya sa bibig ko.

Kahit ang ibang matatanda sa barangay ay nalilito pa rin sa kanila kung minsan. Pero hindi si Cassy. She raised a brow. “Ah, ganun? So… sino ang magaling mag-drawing sa inyo?” Nagkatinginan ang kambal. Kita ang panic sa kanilang mga mata. “Ako!” sabi ng isa. “Ay hindi! Ako yun!” sabi naman ng pangalawa. Ngumiti si Cassy. Nice try. “In that case,” aniya habang naglalakad palapit, “sino sa inyo ang takot sa palaka?”

"Every person has a tender spot, where he or she feels pain most exquisitely." - Kilroy J. Oldster, Dead Toad Scrolls Chapter 15 Akala ko ako lang ang takot sa mga mata ni Fifth pero nang nakita ang pinaghalong gulat at takot sa mga mata ni Samantha ay napagtanto kong ganoon siya sa lahat. His dark heavy-lidded eyes are scary, lalo na kapag nakatuon ito sayo. I realized he can induce fear to anyone, just by looking at them, maybe because his air is so dark and menacing.